Τα δόντια της έτριξε η Τουρκία, μια βδομάδα μετά το θάνατο 15 στρατιωτών της μέσα σε ένα διήμερο (οι απώλειες στις μάχες με τους Κούρδους αντάρτες του ΡΚΚ έφτασαν τους 200 άντρες από τις αρχές του χρόνου). Ομως, μια μεγάλης έκτασης στρατιωτική επιχείρηση στο Βόρειο Ιράκ εύκολα διακηρύσσεται αλλά δύσκολα γίνεται, καθώς η Τουρκία θα βρεθεί αντιμέτωπη με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, που σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να ανοίξει ένα τέτοιο μέτωπο.
Μπορεί λοιπόν η τουρκική βουλή να ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία το σχέδιο μαζικής εισβολής στο Βόρειο Ιράκ (507 σε σύνολο 550 βουλευτών ψήφισαν υπέρ!) και ο Ερντογάν να κραυγάζει για την αναγκαιότητα χτυπήματος των «τρομοκρατών» και να διατρανώνει το «δικαίωμα» της Τουρκίας να απαντήσει στην «τρομοκρατία», όπως έκαναν οι Αμερικάνοι, οι απειλές της Αγκυρας όμως περισσότερο σαν στρακαστρούκες ακούγονται παρά ως πραγματικά πυρά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει χοντρό πρόβλημα στην περιοχή, που αποτελεί μαζί με όλα τα άλλα ένα ακόμα αγκάθι για την αμερικάνικη πολιτική. Ομως, η Τουρκία για την ώρα χτυπά το καμπανάκι του κινδύνου με διπλό στόχο: από τη μια να πιέσει τους ηγέτες του Ιρακινού Κουρδιστάν να «μαζέψουν» τους ομοεθνείς τους και από την άλλη να εκβιάσει τους Αμερικάνους ώστε να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους για διαμελισμό του Ιράκ, πράγμα που θα έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία κουρδικού κράτους στο Βορρά. Κάτι τέτοιο θα αύξανε δραματικά τον κίνδυνο για μια ανάφλεξη στην περιοχή κι αυτό το ξέρουν καλά οι Αμερικάνοι.
Για την ώρα, αυτό που φαίνεται ως το πιο πιθανό είναι μικρής κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις ακόμα και μέσα στο Βόρειο Ιράκ, που θα δημιουργήσουν έναν ακόμη πονοκέφαλο στους Αμερικάνους και τη «νέα τάξη» τους, η οποία αποδεικνύεται ένα απίστευτο μπάχαλο που δυστυχώς το πληρώνουν με το αίμα τους οι λαοί της περιοχής.
