Ούτε ο παραποιημένος Δείκτης Τιμών Καταναλωτή ούτε οι συνήθεις «μαϊμουδιές» της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας μπορούν να κρύψουν την αλήθεια. Ακόμα και με τον δείκτη αυτής της αναξιόπιστης κρατικής υπηρεσίας, ο τιμάριθμος καλπάζει.
Το Φλεβάρη του 2008 ο τιμάριθμος έκανε άλμα κατά 4,4%, φτάνοντας στο επίπεδο του 2002 (τότε που το χορό έσερναν οι ανατιμήσεις λόγω εισαγωγής του ευρώ). Η κυβέρνηση, βέβαια, παίζει με άλλους δείκτες, όπως το μέσο επίπεδο έτους (3,1% στο διάστημα Μάρτης 2007 – Φλεβάρης 2008), όμως για τους εργαζόμενους σημασία έχουν δύο στοιχεία.
Πρώτο, η τάση, που δείχνει πως έχουμε μπει σε μια τροχιά συνεχών ανατιμήσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι την προηγούμενη εβδομάδα ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος έκανε ρόμπα τον υπουργό Ανάπτυξης Χ. Φώλια, δηλώνοντας ότι «η αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων (σ.σ. τα «41 μέτρα κατά της ακρίβειας», που ανακοίνωσε ο Φώλιας) πρόκειται να αποδειχθεί αντιστρόφως ανάλογη των προσδοκιών που τα συνοδεύουν. Οπως, άλλωστε, έχει συμβεί και στο παρελθόν».
Δεύτερο, ο κάλπικος χαρακτήρας του επίσημου δείκτη τιμών καταναλωτή, που καταρτίζεται έτσι ώστε να υποτιμά την αξία της εργατικής δύναμης. Διότι το «καλάθι της νοικυράς» είναι διαφορετικό για μια εργατική οικογένεια σε σχέση με μια μικροαστική ή μεγαλοαστική οικογένεια. Στην κατανάλωση μιας εργατικής οικογένειας τα είδη πρώτης ανάγκης έχουν πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή απ’ όση σε μια αστική. Ιδού, λοιπόν, οι αυξήσεις σε μερικά είδη πρώτης ανάγκης, πάντα σύμφωνα με τις δειγματοληψίες της ΕΣΥΕ:
– Πετρέλαιο 38,1%.
– Ηλεκτρικό 7%.
– Υδρευση 6,2%.
– Ζυμαρικά 21,3%.
– Νωπά λαχανικά 13,5%
– Οσπρια 13%.
– Αλεύρι 19%.
– Πουλερικά 11,8%.
– Ψωμί 15%.
– Φρούτα 11,3%.
– Γάλα φρέσκο 6,6%.
– Γάλα παστεριωμένο 5,6%.
– Αυγά 13,6%.
– Καύσιμα αυτοκιν. 19%.
Εδώ και χρόνια έχουν καταφέρει να στρέψουν τους εργαζόμενους σε λάθος κατεύθυνση. Σε κραυγές κατά της «αισχροκέρδειας» και αιτήματα προς τις κυβερνήσεις να την «πατάξουν». Εχουμε έτσι ένα γαϊτανάκι με τις κυβερνήσεις να ισχυρίζονται ότι παίρνουν μέτρα και τις αντιπολιτεύσεις να τις καταγγέλλουν για το αντίθετο, για ανικανότητα κ.λπ. Στο κόλπο συμμετέχουν και διάφορες «καταναλωτικές οργανώσεις» που γεμίζουν τα μυαλά των εργαζόμενων με παπαριές περί «καταναλωτικής συνείδησης», «ελέγχου αγοράς» και δε συμμαζεύεται.
Ο εργαζόμενος, όμως, είναι πρωτίστως εργαζόμενος και μετά καταναλωτής. Με τη δεύτερη ιδιότητα είναι εντελώς ανίσχυρος απέναντι στους σιδερένιους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς. Πρέπει να ψωνίσει για να φάει, για να ντυθεί, για να στεγαστεί, για να επιβιώσει. Ψωνίζει ανάλογα με το πόσο πουλάει το δικό του εμπόρευμα, την εργατική του δύναμη. Οταν, λοιπόν, η καπιταλιστική αγορά ανεβάζει τις τιμές στα μέσα συντήρησής του, δεν έχει άλλη λύση εκτός από την αύξηση της τιμής του δικού του εμπορεύματος, που εκ των πραγμάτων γίνεται πιο ακριβό.
Εδώ, όμως, έρχονται οι κυβερνήσεις και κουνούν αυστηρά το δάχτυλο, δηλώνοντας ότι δεν πρέπει να υπάρξει «φαύλος κύκλος»! Ζητούν από τους εργαζόμενους να δείξουν «αυτοσυγκράτηση». Να δεχτούν, δηλαδή, να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη ακόμη πιο κάτω από την αξία της, εξέλιξη που θα έχει ως αποτέλεσμα να αυξηθεί ο βαθμός εκμετάλλευσης και η κερδοφορία του κεφάλαιου. Αυτή είναι η ουσία όλων όσων ξαναζούμε.
