Λίγες μέρες μετά την τελική (άτυπη) συμφωνία της κυβέρνησης με τη Deutche Telekom για την παραχώρηση στη δεύτερη του ΟΤΕ και δυο μέρες πριν η Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων καταλήξει στις τελευταίες λεπτομέρειες της συμφωνίας, η Κομισιόν αποφάσισε να καλέσει την Ελλάδα εντός διμήνου να αλλάξει τη νομοθετική ρύθμιση βάσει της οποίας ιδιώτες επενδυτές μόνο με κυβερνητική άδεια μπορούν να αποκτήσουν πάνω από 20% του μετοχικού κεφάλαιου εταιριών που διαχειρίζονται δίκτυα υποδομών. Η Κομισιόν επικαλείται τους κανόνες του ελεύθερου ανταγωνισμού, κάτι που από την αρχή είχε επισημάνει ο αρμόδιος επίτροπος Τσαρλς Μακ Κρίβι.
Μετά απ’ αυτή την εξέλιξη, προκύπτουν αβίαστα δυο ερωτήματα. Πρώτο, γιατί η Κομισιόν δεν έκανε ευθύς εξαρχής την παρέμβασή της, αλλά περίμενε πρώτα να ολοκληρωθεί η συμφωνία κυβέρνησης-DT; Δεύτερο, γιατί η MIG, που υποτίθεται ότι ήθελε να αγοράσει σημαντικό ποσοστό μετοχών του ΟΤΕ και (υποτίθεται ότι) εμποδίστηκε βίαια από τη ρύθμιση Αλογοσκούφη, δεν ακολούθησε το δρόμο της προσφυγής στα κοινοτικά όργανα, επικαλούμενη αυτά ακριβώς που επικαλείται τώρα η Κομισιόν; Οπως θυμούνται όσοι έχουν παρακολουθήσει την υπόθεση, ο Βγενόπουλος είχε σπεύσει να ανακοινώσει, ότι δεν πρόκειται να προσφύγει στα κοινοτικά όργανα. Δηλαδή, είχε δηλώσει, ότι δε θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα των κεφαλαιούχων που εκπροσωπεί! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά (υποτίθεται πως) βγήκε στη γύρα για να βρει «στρατηγικό επενδυτή» που θα ήταν αρεστός στην κυβέρνηση. Και τον βρήκε στο γερμανικό μονοπωλιακό κολοσσό, που δέχτηκε να καταβάλει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο premium (διαφορά της τιμής αγοράς από την τιμή κλεισίματος στο χρηματιστήριο) στη MIG… έτσι για πλάκα (προφανώς, ο Βγενόπουλος είναι πιο μάγκας από τα στελέχη της DT).
Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα έχουν δοθεί από τις εξελίξεις που ακολούθησαν. Ο ΟΤΕ πήγε στη DT και η ΜΙG, ένα αρπακτικό κερδοσκοπικό fund, έβαλε στα ταμεία της πάνω από 200 εκατ. ευρώ. Το ελληνικό δημόσιο δεν πήρε απολύτως τίποτα. Απλά, θα πουλήσει σε σχετικά καλή τιμή ένα 3% του ΟΤΕ, που θα περάσει στη DT, ώστε αυτή να έχει ίσο ποσοστό με το δημόσιο (είναι αστείο να συζητάμε για την τιμή στην οποία θα πουλήσει το 3% στη DT –λίγο παραπάνω από την τιμή στην οποία πούλησε η MIG– η οποία συγκρινόμενη με το μέγεθος και την αξία του ΟΤΕ δεν είναι παρά φιλοδώρημα). Η απόφαση της Κομισιόν, με την οποία ζητείται από την κυβέρνηση να καταργήσει τη ρύθμιση για το πλαφόν του 20%, λειτουργεί τώρα υπέρ της κυβέρνησης. Την ενισχύει έναντι όσων την κατηγορούν για την εκχώρηση του μάνατζμεντ του ΟΤΕ στη DT. Γιατί αν δεν ολοκληρωθεί η συμφωνία με τους Γερμανούς, ο ΟΤΕ κινδυνεύει να βρεθεί στα χέρια της ΜΙG, μέσω επιθετικής εξαγοράς. Οπότε, η κυβερνητική προπαγάνδα δουλεύει πάνω στο ψευτοδίλημμα: προτιμάτε τη στιβαρή και αξιόπιστη γερμανική εταιρία ή τους τυχάρπαστους μεσανατολίτες κερδοσκόπους, τα κεφάλαια των οποίων διαχειρίζεται ο Βγενόπουλος; Η απόφαση της Κομισιόν, όμως, λειτουργεί και υπέρ της DT, η οποία θα μπορεί να αγοράσει όσο ποσοστό του ΟΤΕ θελήσει στο μέλλον. Αλλωστε, στη συμφωνία η ρήτρα που δίνει δικαιώματα βέτο στο ελληνικό δημόσιο είναι το 5% και ο Αλογοσκούφης υπαινίχτηκε σαφέστατα σε συνέντευξή του στη ΝΕΤ, ότι στο μέλλον θα πωληθούν και άλλα πακέτα μετοχών. Τι να το κάνει, άλλωστε, το δημόσιο το μεγάλο πακέτο, όταν το μάνατζμεντ θα το έχουν οι Γερμανοί;
Εχει γίνει καθαρό νομίζουμε πως σε βάρος του ΟΤΕ και του ελληνικού δημόσιου έγινε ένα χοντρό παιχνίδι. Η MIG χρησιμοποιήθηκε ως όχημα για να μεταφερθεί ο ΟΤΕ στη DT. Στη διάρκεια αυτής της μεταφοράς «κερδήθηκαν» 200 εκατ. ευρώ, τα οποία δεν πήγαν στο κρατικό θησαυροφυλάκιο αλλά σε άλλες τσέπες. Αποδείξεις δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν (τουλάχιστον τώρα), γι’ αυτό και η αντιπολίτευση προσπαθεί να βγάλει μόνο πολιτική υπεραξία.
Εξοργιστική είναι η στάση του ΠΑΣΟΚ, που είναι αυτό που άνοιξε το δρόμο της ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ, ξεχνώντας το παλιό δημαγωγικό σύνθημα «μια χρυσή μετοχή στα χέρια του κράτους». Εξίσου εξοργιστική είναι η στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΟΜΕ-ΟΤΕ, η οποία όχι μόνο συμφώνησε στην ιδιωτικοποίηση επί ΠΑΣΟΚ, αλλά υπέγραψε και την επαίσχυντη συμφωνία με την κυβέρνηση της ΝΔ, με την οποία ξεπούλησε τα εργασιακά δικαιώματα των νέων εργαζόμενων που προσλαμβάνονται στον ΟΤΕ, στρώνοντας έτσι το έδαφος για να παραλάβουν οι Γερμανοί μια εταιρία καθαρή από τις παλιές εργασιακές σχέσεις. Στην ουσία, διέλυσαν το ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα του ΟΤΕ και τώρα είναι έτοιμοι να κηρύξουν τη λήξη κάθε αγώνα και να στραφούν στα… δικαστήρια.
Στο ΠΑΣΟΚ, αφού αρχικά «έμπλεξαν τα μπούτια τους» (κάτι περί επιστροφής στο κράτος ξέφυγε της Λ. Κατσέλη στα «Νέα» και αμέσως «κύκλοι του ΠΑΣΟΚ» τη διόρθωσαν, ενώ η ίδια βγήκε σε δυο ραδιόφωνα και το ‘κανε γαργάρα), κατέληξαν (διά στόματος Γιωργάκη) ότι το ΠΑΣΟΚ «θα εξαντλήσει κάθε νομική και πολιτική δυνατότητα για να ανακτήσει το δημόσιο τον έλεγχο του ΟΤΕ». Δηλαδή, ότι δε θα κάνουν τίποτα.
