Κανένας δεν αμφισβητεί ότι τα χρώματα που αντιστοιχούν στην κατάσταση που βιώνουμε ως εργαζόμενοι είναι το μαύρο και το γκρίζο. Κανένας δεν αμφισβητεί ότι είναι λίγες οι χαρούμενες λέξεις που ανταποκρίνονται στη σημερινή πραγματικότητα.
Υπάρχουν ελπίδες ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το σήμερα;
Αν μείνουμε με την αντίληψη που κυριαρχεί σήμερα, ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει για μας τους εργαζόμενους, τότε θα συνεχίσουν να κυριαρχούν η παγωμάρα, η αβεβαιότητα, η αγωνία για το μέλλον των παιδιών. Αυτή είναι η κατάσταση στη δική μας πλευρά, στην πλευρά του μεροκάματου.
Στην πέρα όχθη, την όχθη του κεφάλαιου, των καπιταλιστών και όλου του συναφιού της εξουσίας, περνάνε την περίοδο των πιο παχιών αγελάδων. Ποτέ δεν ήταν καλύτερα. Τα κέρδη εκτοξεύονται, οι παροχές από το κράτος μεγαλώνουν, το κόλπο φαίνεται να είναι καλά μελετημένο.
Ποιο όμως είναι το κόλπο, πώς εφαρμόζεται, τι επιδιώκει; Η απάντηση δεν είναι τόσο δύσκολη. Ερχεται μέσα από τα κανάλια. Καλλιεργείται από την κυρίαρχη ιδεολογία και πολιτική. Προωθείται από όλους τους μηχανισμούς.
Χτες μας λέγανε ότι αν γίνουμε πιο παραγωγικοί, αν εκσυγχρονιστούμε, αν δεν έχουμε παράλογες απαιτήσεις, θα ζήσουμε πολύ καλύτερες μέρες και ότι θα φάμε με χρυσά κουτάλια. Αρκεί να δουλεύουμε παραπάνω και να σταματήσουμε να ζητάμε. Ηταν η σύγχρονη παραλλαγή του «Βασίλη κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης».
Οταν το παραμύθι με τα χρυσά κουτάλια τελείωσε, άρχισε η τρομοκρατία του μικρότερου κακού. «Καλά είμαστε και έτσι, δεν βλέπεις τι γίνεται εδώ, δεν βλέπεις τι γίνεται εκεί, δεν βλέπεις τι γίνεται παραπέρα;». Από τη μια είχαμε την τρομοκρατία του μικρότερου κακού και από την άλλη, την προπαγάνδα για την παντοδυναμία των μηχανισμών, του κράτους, των καπιταλιστών. Στόχος τους ήταν η γενική παραλυσία. Η παγίωση της αντίληψης ότι τίποτα δεν μπορούμε να πετύχουμε με τη διεκδίκηση, με τη συλλογική δράση, με τον αγώνα. Οτι τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε. Ο,τι έχουν αποφασίσει να το περάσουν, θα το περάσουν.
Βέβαια, δεν υπάρχει πιο μεγάλη απάτη από αυτό. Γιατί το κεφάλαιο, τα αφεντικά και το κράτος τους, τίποτα δεν παραχώρησαν, τίποτα δεν έδωσαν. Αλλωστε ποτέ δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Ποτέ δεν μπορούν να ξεπεράσουν τη φύση τους. Που είναι η δίψα για όλο και περισσότερο κέρδος.
Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από το ασφαλιστικό. Από την περίθαλψη και τη συνταξιοδότησή μας. Ολα όσα πριν λίγα χρόνια μας εξασφάλιζαν μια στοιχειώδη περίθαλψη και σύνταξη, όλα όσα με σκληρούς αγώνες ενός αιώνα κατάκτησε η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, σαρώθηκαν μέσα σε 17 χρόνια με τους νόμους Σιούφα, Ρέππα, Πετραλιά.
Ειδικά ο τελευταίος νόμος της κυβέρνησης Καραμανλή αποτελεί οριακή αντιδραστική τομή στα μεγάλα θέματα της σύνταξης και της περίθαλψης. Aύξησε κατά πολύ τα όρια ηλικίας κυρίως των πιο «ευαίσθητων» στρωμάτων, όπως στις γυναίκες, πετσόκοψε τις συντάξεις και τις παροχές που οι εργαζόμενοι με αγώνες είχαν κατακτήσει. Στόχος του είναι να τα εξισώσει όλα στο εξευτελιστικό επίπεδο ασφάλισης του ΙΚΑ.
Τώρα που η κατάσταση τους ευνοεί, νέες «ρυθμίσεις» έρχονται. Οσο εμείς οι εργαζόμενοι λέμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, τόσο το χειρότερο. Η απόδειξη είναι μπροστά μας. Τα χρυσά κουτάλια του ’70 μετατράπηκαν σε πείνα πραγματική. Η ανεργία τσακίζει τη νέα γενιά. Η ακρίβεια θερίζει με τα μεροκάματα καθηλωμένα. Η ανασφάλιστη εργασία βασιλεύει. Οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, τα προγράμματα stage πολλαπλασιάζονται ραγδαία.
Τι γίνεται λοιπόν; Ετσι θα πάει από δω και πέρα; Θα ξαναγυρίσουμε στην εποχή του «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω», στην εποχή των παγετώνων;
Η ήττα του ασφαλιστικού θα μας κάνει να παραδοθούμε εντελώς, να χάσουμε κάθε δίκιο, κάθε ελπίδα;
Κατηγορηματικά όχι. Εχουμε υποχρέωση προς τους εαυτούς μας, προς την τάξη μας, προς τη νέα γενιά, να παλέψουμε, να αντιστρέψουμε την κατάσταση. Αλλωστε το ασφαλιστικό δεν είναι τελειωμένη υπόθεση. Nέες αντιδραστικές τομές έχουν προαναγγελθεί με αποχαρακτηρισμό των Βαρέων και Ανθυγιεινών επαγγελμάτων και ειδικοτήτων και με νέο χτύπημα στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα.
Αρα, υπάρχει πεδίο μάχης. Και βέβαια η εφαρμογή του τελευταίου νόμου μπορεί να συναντήσει ισχυρά εμπόδια, αρκεί να μην περιοριστεί η αντιπαράθεση στους δικηγόρους και τα δικαστήρια, όπως προγραμματίζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Για να πετύχουμε το σκοπό μας, για να αλλάξουμε τα πράγματα, βασική προϋπόθεση είναι να σταματήσουμε να αναθέτουμε στους άλλους – στους όποιους άλλους – να διαχειρίζονται τις υποθέσεις μας. Μόνο όταν πάρουμε εμείς οι ίδιοι τις υποθέσεις μας στα χέρια μας μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Αυτή είναι η βάση. Η προϋπόθεση των προϋποθέσεων. Από εκεί και πέρα μένουν πολλά να κάνουμε, πολλές απαντήσεις να δώσουμε. Πολλά προβλήματα να λύσουμε. Πολλά εμπόδια να ξεπεράσουμε.
Για παράδειγμα: Πώς θα αντιμετωπίσουμε τα ξεπουλήματα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ στο ασφαλιστικό και τη νέα εξευτελιστική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που υπέγραψε; Δεν είναι τυχαίο το νέο άδειασμα. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία εδώ και καιρό έχει περάσει με το μέρος των εργοδοτών, είναι το μακρύ χέρι των αφεντικών, των κυβερνήσεων και του κράτους μέσα στις γραμμές μας. Στηρίζει ενεργά και απροκάλυπτα τις αντιδραστικές επιλογές όπως έγινε με το νόμο Ρέππα. Πώς θα αντιπαλέψουμε την ανεργία; Πώς θα διεκδικήσουμε στα πλαίσια αυτού του συστήματος, το βασικό μας δικαίωμα να ζούμε σαν άνθρωποι από ένα μισθό; Να δουλεύουμε για να ΖΗΣΟΥΜΕ και όχι να ζούμε για να δουλεύουμε και να θησαυρίζει το κεφάλαιο;
Παραδείγματα υπάρχουν αρκετά. Αρκετοί συνάδελφοι εργάτες-εργαζόμενοι δίνουν τις μάχες τους καθημερινά, αντιστέκονται, απαιτούν, διεκδικούν. Αυτές οι «μικρές» μάχες έχουν τη δική τους ξεχωριστή σημασία και πρέπει από όλους μας να ενισχυθούν.
Εμείς, η Ανοιχτή Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων για το Ασφαλιστικό, θέλουμε όλα αυτά να τα συζητήσουμε μαζί σου.
Η Ανοιχτή Συνέλευση Εργαζομένων–Ανέργων για το Ασφαλιστικό είμαστε μια συλλογικότητα που προέκυψε μέσα από τη μάχη ενάντια στον αντιασφαλιστικό νόμο του Καραμανλή. Μια συλλογικότητα που προσπαθεί να αρθρώσει ταξικό λόγο, ταξικούς στόχους, ταξική γραμμή. Μια συλλογικότητα που δίνει αγώνα για τα μεγάλα και τα «μικρά» προβλήματα. Για τις απολύσεις, για την κατάσταση στο ΙΚΑ, για τις συλλογικές συμβάσεις. Που συνεχίζει τον αγώνα ενάντια στην αντιασφαλιστική επίθεση με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και όχι με ανάθεση.
