Η 58η Σύνοδος των Πρυτάνεων στα Χανιά κράτησε την ίδια κεντριστική στάση με αυτή των Πρυτάνεων στη γνωστή συνέντευξη Τύπου. Απ’ τη μια μεριά τα φαινόμενα αντιβίας του φοιτητικού κινήματος, που ακύρωσε στην πράξη την πρώτη απόπειρα εφαρμογής του νόμου-πλαίσιο και από την άλλη οι «αμφίσημες και αντιφατικές εν πολλοίς κομματικές και συνδικαλιστικές τακτικές» που «εισάγουν (κυρίως αυτές) τα Πανεπιστήμια στη βαθύτερη κρίση της μεταπολιτευτικής περιόδου».
Στο ψήφισμά της η Σύνοδος, διαπίστωσε πως, παρά την κρίση αναξιοπιστίας των ΑΕΙ, «η ελληνική κοινωνία αναγνωρίζει τον κορυφαίο ρόλο του Πανεπιστημίου στην ανάπτυξή της» και έτσι έμμεσα «άδειασε» τον υπουργό Παιδείας, ο οποίος πρόσφατα εξευτέλισε παντελώς το δημόσιο Πανεπιστήμιο, δηλώνοντας πως του χρειάζεται το «σοκ» της ίδρυσης των ιδιωτικών ΑΕΙ.
Ρίχνοντας το ανάθεμα στο φοιτητικό κίνημα, αλλά και στην ΠΟΣΔΕΠ, που επανειλημμένα έχουν δηλώσει, μετά το πέρας των περσινών φοιτητικών καταλήψεων, πως θα ματαιώσουν την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο στην πράξη, οι Πρυτάνεις, ως θεσμική δύναμη του συστήματος -παρά τις διαφωνίες και ενστάσεις τους σε πολλά σημεία του νόμου- συμπαρατάσσονται με την κυβέρνηση στο ζήτημα της εφαρμογής («σε μια σύγχρονη ευνομούμενη Δημοκρατία δεν μπορεί να τίθεται επισήμως ζήτημα μη εφαρμογής νόμου»). Ταυτόχρονα, όμως, διαφωνούν με τον υπουργό Παιδείας να εφαρμόσουν το νόμο ακέραιο και ζητούν άμεσα τροποποιήσεις και διορθώσεις, ενώ χρεώνουν στην κυβέρνηση τη δημιουργία αδιεξόδων («από την άλλη πλευρά, η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να συμμερίζεται τους προβληματισμούς για τις δυσλειτουργίες, όπως αυτές διαπιστώνονται από τα Πανεπιστήμια, παρεμβαίνοντας διορθωτικά και αποτελεσματικά, χωρίς διλήμματα που οδηγούν στην άκαιρη δημιουργία αδιεξόδων»).
Στην αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής και στο αίτημα των Πρυτάνεων για διακομματική συναίνεση για την Παιδεία, ο Στυλιανίδης απάντησε με ένα κανονικότατο γράψιμο στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Παρέπεμψε στο διάλογο-φάρσα του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας και κάλεσε τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που αποχώρησαν, να επιστρέψουν σε αυτόν. Επίσης επέμενε πως οι όποιες αλλαγές στο μακρινό μέλλον, προϋποθέτουν την πλήρη εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο και διευκρίνισε πως αντικείμενο της Συνόδου ήταν η συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει «μέσα στο υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο για να μπορέσουμε να πετύχουμε καλύτερες επιδόσεις και καλύτερα αποτελέσματα».
Είναι γεγονός, πως ο υπουργός Παιδείας διακατέχεται από μια σφοδρή επιθυμία να αποδείξει ότι όλα πάνε ρολόι και πως η κυβερνητική πολιτική τυγχάνει πλήρους αποδοχής από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Συνεχώς, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί δηλώνει πως ο νόμος εφαρμόζεται στο σύνολό του. Για του λόγου το αληθές, ο Στυλιανίδης εμφάνισε τα Πανεπιστήμια να έχουν καταθέσει ήδη στο υπουργείο τα τετραετή συμβόλαια, που προβλέπει ο νόμος-πλαίσιο. Οι ίδιοι, όμως, οι Πρυτάνεις τον διαψεύδουν, δηλώνοντας πως η πλειονότητα των Ιδρυμάτων κατέθεσε μόνο τους συνήθεις προγραμματισμούς για τις δημόσιες επενδύσεις (αφορούν εξοπλισμό και κτιριακές υποδομές), κάτι που συμβαίνει κάθε χρόνο.
Σε συνέντευξη Τύπου, που προηγήθηκε της Συνόδου, ο υπουργός Παιδείας απηύθυνε ευχαριστίες σε όλες τις πλευρές που απαρτίσαν το μαύρο μέτωπο, βοηθώντας την «επιβολή της δημοκρατίας» με το κνούτο και τον βούρδουλα. Ευχαρίστησε τα ΜΜΕ για τη «σωστή ενημέρωση της κοινωνίας τις κρίσιμες αυτές βδομάδες» και τους «λειτουργούς της δημοσιογραφίας», ευχαρίστησε θερμά «όσες πρυτανικές αρχές και όσες συγκλήτους αντιμετώπισαν με θάρρος βίαιες συμπεριφορές» (προφανώς αναφέρεται στα καραγκιοζιλίκια του πρύτανη του ΑΠΘ, στην περιφερόμενη «κάλπη»-μαύρη σακούλα σκουπιδιών στα μαγειρεία, στους τραμπούκους-φουσκωτούς που επιστράτευσε η ΔΑΠ σε συνεργασία με τις διοικήσεις, κ.λπ.) μαζί με «το υπεύθυνο φοιτητικό κίνημα και τις δημιουργικές δυνάμεις του δημοσίου Πανεπιστημίου και ΤΕΙ». Σημείωσε τη «θετική συμβολή εκείνων των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών δυνάμεων που με τη στάση τους καταδίκασαν τη βία, απομόνωσαν τις ακραίες συμπεριφορές (εννοεί ΠΑΣΟΚ, Περισσό) και υπερασπίστηκαν την εφαρμογή του νόμου και των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Καραμανλή στο χώρο της εκπαίδευσης (το δια ταύτα για όσους δεν κατάλαβαν)».
Τα ανωτέρω αφορούν τα τεκταινόμενα μέσα στη Σύνοδο. Γιατί απέξω οι φοιτητές έδιναν ακόμη μια μάχη, υπό τα χημικά και τα δακρυγόνα των δυνάμεων καταστολής, που μαζεύτηκαν απ’ όλη την Κρήτη, διατρανώνοντας την αντίθεσή τους στο νόμο-πλαίσιο και την απόφασή τους να τον καταργήσουν στην πράξη. Εκτός βέβαια από τις δυνάμεις της ΠΚΣ, που έκαναν πιο πριν ένα κόσμιο συλλαλητήριο και αποχώρησαν.
Στο περιθώριο της 58ης Συνόδου των Πρυτάνεων, η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς υπέγραψε συμφωνίες με 10 Πανεπιστήμια (Δημοκρίτειο, Ιωαννίνων, Θεσσαλίας, Πελοποννήσου, Αριστοτέλειο, Μακεδονίας, Πατρών, Πειραιά, Κρήτης, Αιγαίου) για τη δημιουργία Παραρτημάτων Νεανικής Επιχειρηματικότητας. Το πανεπιστημιακό κατεστημένο και κυρίως οι διοικήσεις των ΑΕΙ, απέδειξαν για πολλοστή φορά ότι διεξάγουν αγώνα με άσφαιρα πυρά για την υπεράσπιση του Δημόσιου Πανεπιστήμιου. Η λιγούρα τους μπροστά στο χρήμα που ρέει από τις επιχειρήσεις στα Πανεπιστήμια -που αναλαμβάνουν ρόλο , μέσω της έρευνας και τηςκατάρτισης εξειδικευμένων, σύμφωνα με τις ανάγκες των επιχειρήσεων, στελεχών, ενισχυτή της μεγιστοποίησης της κερδοφορίας τους- δεν έχει όρια. Και ακυρώνει (και αυτό μαζί με πολλά άλλα) κάθε δημαγωγική διακήρυξη στην πράξη.
