Ξέρετε ποια είναι η μεγαλύτερη ξεφτίλα του Καραμανλή; Το ότι αναγκάζεται να διαγράψει τον παντελώς άγνωστο Δαϊλάκη, ο οποίος τον παρομοίασε με «καλό άλογο», το οποίο «δεν τραβάει», επειδή δεν τ’ αφήνουν οι «σταυλάρχες» Ρουσόπουλος και Αγγέλου! Ενας πολιτικά άθλιος τύπος έγινε πρωτοσέλιδο και αντιμετωπίζεται σαν πολιτικός μεγάλης βαρύτητας, κλέβοντας τη δόξα όχι μόνο από τους διάφορους Τατούληδες αλλά και από τον ίδιο τον Καραμανλή. Ακόμα και αν ο Δαϊλάκης «πειστεί» (ξέρετε πως γίνονται αυτά) να παραιτηθεί, για να έχει την άνεση ο Καραμανλής να διαγράψει κάναν Τατούλη, ο γαλάζιος πρωθυπουργός αποκλείεται να ξαναβρεί το «πολιτικό βάρος» που το σύστημα του είχε προσδώσει. Είναι πλέον ένας πρωθυπουργός υπό προθεσμία και ο Γιωργάκης πρωθυπουργός εν αναμονή.
Ταυτόχρονα, ο Καραμανλής είναι πρωθυπουργός σε ομηρία. Σε ομηρία, καταρχάς, από τα στελέχη του κόμματός του, που ζητούν διάφορα και κυρίως την υπουργοποίησή τους. Ο Τατούλης του το είπε στα ίσια: και συ στενοχωρήθηκες όταν ο Μητσοτάκης δεν σε έκανε υφυπουργό! Οι Δαϊλάκηδες δεν έχουν μούτρα να κυκλοφορήσουν. Πάνε να κεράσουν καφέδες και οι θαμώνες των επαρχιακών καφενείων τους πετάνε δίφραγκα. Γιατί βλέπετε αυτοί έρχονται σε επαφή με τον κόσμο, δεν είναι κλεισμένοι στο θωρακισμένο μέγαρο Μαξίμου, όπως ο Καραμανλής με το Ρουσόπουλο, ούτε κυκλοφορούν στο Εκάλη Κλαμπ, όπως ο Αλογοσκούφης. Εκεί, λοιπόν, που ο Καραμανλής είχε στημένη τη διαγραφή Τατούλη (αυτόν πια τον έχει και προσωπικό άχτι), του ξεπήδησε ο Γιαννόπουλος. Κι ενώ συμμάζεψαν όπως-όπως την υπόθεση Γιαννόπουλου (έγιναν ρόμπες όλοι μαζί), του ξεπήδησε ο Δαϊλάκης. Και εκεί που ασχολούνταν με το Δαϊλάκη, ξεπήδησε ο Σαλμάς, που έγραψε σε εφημερίδα της Αιτωλοακαρνανίας, ότι «από τη στιγμή που χρειάστηκαν υπογραφές προκειμένου να συμβούν αυτές οι απεχθείς μεταβιβάσεις ακίνητης περιουσίας του δημοσίου σε μοναστήρια, υπάρχουν και πολιτικές ευθύνες». Αυτό τώρα πώς το αντιμετωπίζεις; ‘Η τον στέλνεις να κάνει παρέα στο Δαϊλάκη και πας για εκλογές (γιατί αν πας για ψήφο εμπιστοσύνης θα ξεφτιλιστείς, αφού θα σε στηρίξουν οι διαγραμμένοι και ενδεχομένως οι Καρατζαφέρηδες που καραδοκούν στη γωνία) ή ξαναγίνεσαι ρόμπα, βάζοντας το Δαϊλάκη να κάνει δήλωση ότι εννοούσε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Οταν ακόμη και οι πέτρες ξέρουν πως τις υπογραφές για τις ανταλλαγές τις έβαλαν ο Μπασιάκος και ο Δούκας (οι Πασόκοι είχαν ετοιμάσει το έδαφος, δεν πρόλαβαν να… σπείρουν), η μόνη σημασία που έχει η δήλωση Σαλμά είναι ότι ο πρωθυπουργός φοβάται να πάει αυτή τη στιγμή σε εκλογές και όσα έλεγε με στόμφο και επιτηδευμένη οργή στην ΚΕ («όποιος θέλει ας ρίξει την κυβέρνηση») δεν ήταν παρά μια μπλόφα από κακό χαρτοπαίχτη που έχει μείνει ταπί (και καθόλου ψύχραιμος). Επομένως μπορούν όλοι να κάνουν παιχνίδι, προκειμένου να εμφανίζονται ασπροπρόσωποι στην εκλογική πελατεία της περιφέρειάς τους. Πόσο μάλλον τώρα, που μυρίζει εκλογές, τις οποίες μάλλον θα χάσει η ΝΔ, οπότε θα γίνει σφαγή για το μοίρασμα του μικρότερου αριθμού εδρών. Γιατί να μη βγει μπροστά ο Δαϊλάκης, που το φέρει βαρέως ότι υπουργοποιήθηκε ο συνυποψήφιός του Μ. Τζίμας, τον οποίο είχε αφήσει πίσω σε σταυρούς; Γιατί να μη μιλήσει ο Σαλμάς όταν έχει ν’ αντιμετωπίσει το Μαγγίνα και βρήκε ευκαιρία να του τα χώσει για την ανταλλαγή του ακίνητου του Ολυμπιακού Χωριού, που προοριζόταν για να στεγάσει το υπουργείο Εργασίας;
Ομως ο Καραμανλής είναι πλέον όμηρος και των «νταβατζήδων» (πόσο θα ήθελε να μην είχε ποτέ εκστομίσει αυτή τη λέξη, αλλά ας όψονται τα κεμπάπ του Μπαϊρακτάρη). Ξέρει πολύ καλά ότι μπορούν να του τη στήσουν ανά πάσα στιγμή και να τον γκρεμίσουν από την εξουσία εν ριπή οφθαλμού. Επομένως, είναι αναγκασμένος να ρίξει στα πόδια τους τα τελευταία ψήγματα σχετικής ανεξαρτησίας που του είχαν απομείνει. Οπως ακριβώς έκανε ο Σημίτης το 2003. Εχει, όμως, και την πείρα του Σημίτη που αναγκάστηκε τελικά από τους πάτρονές του να παραιτηθεί και να δώσει το δαχτυλίδι στο Γιωργάκη.
Στο μέγαρο Μαξίμου επικρατεί πανικός. Προς στιγμήν πίστεψαν, μετά τη θεατρική τσαμπουκαλίδικη εμφάνιση του Καραμανλή στην ΚΕ της ΝΔ, ότι εξασφάλισαν μια περίοδο εσωκομματικής ηρεμίας. Ομως –φευ!– η χαρά τους κράτησε μόλις μια μέρα. Ακολούθησαν ο τυφώνας Γιαννόπουλος, ο κυκλώνας Δαϊλάκης και ακόμα δεν ξέρουν ποια… καιρικά φαινόμενα θα τους χτυπήσουν τις επόμενες μέρες. Οι εντυπώσεις από το θέατρο της ΚΕ εξανεμίστηκαν εν ριπή οφθαλμού. Επειδή, λοιπόν, ο πανικός είναι κακός σύμβουλος, κάνουν σπασμωδικές κινήσεις (ακόμα και η διαγραφή Δαϊλάκη έγινε με τρόπο σπασμωδικό, αφού πίστεψαν ότι θα παραιτηθεί, όπως δήλωνε, και στο τέλος τον άκουσαν να τους λέει «πριτς», με αποτέλεσμα να τρέχουν και να μη φτάνουν). Ιδίως ο Ρουσόπουλος, που έχει να αντιμετωπίσει και προσωπικό πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης (φοβάται ότι οι «βαρόνοι» θα πείσουν τον Καραμανλή να τον θυσιάσει ως Ιφιγένεια). Διάφορα παπαγαλάκια στα ΜΜΕ ειδοποιήθηκαν να βάλουν μπροστά τις θεωρίες συνωμοσίας: «δε μπορεί ο Δαϊλάκης να ενήργησε μόνος του», «κάτι κρύβεται πίσω απ’ αυτή την ιστορία», «να δού-με ποιος θα είναι ο νέος Συμπιλίδης» και άλλα παρόμοια. Εφτασε στο σημείο να βάλει τον κουμπάρο του το Δελατόλλα να γράψει στο «Ποντίκι» ολόκληρο πολιτικό μυθιστόρημα για μυστικό δείπνο Αβραμόπουλου, Ντόρας, Σουφλιά (με εκπρόσωπό του τον Αρούλη), Κακλαμάνη, Μεϊμαράκη και Σαμαρά, στο σπίτι του Σαμαρά στο Κολωνάκι, όπου αποφάσισαν να «φάνε» τον Καραμανλή και να στηρίξουν όλοι μαζί όποιον από τους Ντόρα, Αβραμόπουλο και Σαμαρά επιλέξει η ΚΟ ή το συνέδριο ως νέο αρχηγό. Το δημοσίευμα είναι γραμμένο έτσι ώστε στο επόμενο φύλλο να πλασαριστεί ως… χιουμοριστικό, όμως ο αναγνώστης «μαθαίνει» διάφορες λεπτομέρειες, όπως: ο Μητσοτάκης έδωσε το ΟΚ για τη συμφιλίωση με το Σαμαρά, ο Αρούλης είναι τσιράκι του Σουφλιά, ο Μεϊμαράκης δουλεύει πια αποκλειστικά για το μητσοτακαίικο, η Ντόρα «έδωσε» τους άλλους στον Καραμανλή για να βγει αυτή στον αφρό και να πάρει το δαχτυλίδι, αφού με εσωκομματικές εκλογές δε βγαίνει. Ο εμπνευστής του πολιτικού μυθιστορήματος αποκαλύπτεται, όταν γράφει: «Τονίστηκε (σ.σ. από τους συνωμότες, όπως τους αποκαλεί) ότι, για να πετύχει το εγχείρημά τους, πρώτος στόχος πρέπει να είναι ο Ρουσόπουλος, ο οποίος είναι αναγκαίο να απομακρυνθεί από τη θέση του υπουργού Επικρατείας και το Μέγαρο Μαξίμου»!
Το μόνο ερώτημα που έχουμε είναι αν ήταν και ο Καραμανλής ενήμερος γι’ αυτό το δημοσίευμα. Ολα δείχνουν πως ήταν και ότι συναίνεσε. Αλλωστε, σε άλλο δημοσίευμα του ίδιου φύλλου ο Καραμανλής φέρεται να τα ‘χει πάρει στο κρανίο και να αναζητά λίγο χρόνο για να πάει σε εκλογές (με λίστα φυσικά). Είναι η μόνη απειλή που μπορεί να συμμαζέψει κάποιους από τους «φλύαρους».
Η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί να μας πείσει ότι το πρόβλημα της κυβέρνησης είναι η «εσωστρέφεια», ότι το πρόβλημα του Καραμανλή είναι τα «απείθαρχα» στελέχη του και επομένως, με τον τσαμπουκά, με τις απειλές και με καμιά διαγραφή όλα θα διορθωθούν. Ακόμα κι αυτό να γινόταν, όμως (που δεν γίνεται), τίποτα δε θα λυνόταν. Γιατί το πρόβλημα του Καραμανλή και της κυβέρνησης είναι η απώλεια της λαϊκής εμπιστοσύνης. Οταν δε μπορείς να πετάξεις ούτε μερικά ψίχουλα (και δε μπορείς, γιατί δε θέλεις να βάλεις έστω και λίγο χέρι στην αποθρασυμμένη πλουτοκρατία), ενώ αντίθετα παίρνεις το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, φέρνεις το λαό απέναντί σου. Αυτό αντανακλάται στο εσωτερικό του κόμματός σου και έχεις όλα αυτά τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται «εσωστρέφεια», ενώ στην πραγματικότητα είναι «εξωστρέφεια». Το κομματικό δυναμικό διχάζεται, ψάχνει διέξοδο για την εκλογική επιβίωση κι αυτό μπλέκεται με τις ατομικές φιλοδοξίες και το «ο σώζων εαυτόν σωθείτω» που επικρατεί σ’ αυτές τις περιστάσεις.
Τι εργαλεία έχει ο Καραμανλής για να αλλάξει την κατάσταση; Τα προπαγανδιστικά εργαλεία εξαντλήθηκαν. Αποκλείεται να εμφανιστεί ξανά σαν «ο κυρίαρχος του παιχνιδιού». Εξαντλήθηκαν και οι θεατρικές εμφανίσεις. Τον έχουν μάθει οι πάντες πλέον. Ξέρουν κάθε χειρονομία, κάθε σύσπαση του προσώπου, κάθε μούτα. Το μόνο που του μένει είναι να βρει ένα «διάλειμμα» και να πάει σε εκλογές. Πώς μπορεί να είναι το διάλειμμα; Να μη πιέζεται από κάποιο σκάνδαλο, να πετάξει κάνα φιλανθρωπικό βοήθημα (π.χ. το «ταμείο κοινωνικής αλληλεγγύης»), ενδεχομένως και καμιά «εθνική επιτυχία» (στο «Μακεδονικό»). Θα κερδίσει; Δεν είναι καθόλου σίγουρος. Εχει σαν καβάντζα, όμως, το ότι κυβερνητική συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ωριμάσει. Ετσι, μπορεί είτε να καταφύγει σε συνεργασία με το ΛΑΟΣ, είτε να πάει σε επαναληπτικές εκλογές με την ελπίδα ότι θα τις κερδίσει αυτός (μαζί με το μπόνους των επιπλέον 10 εδρών), εμφανιζόμενος ως ο μόνος που μπορεί να δώσει αξιόπιστη λύση και να μη «κατρακυλήσει» η χώρα σε «ακυβερνησία».
Στην αντίπερα όχθη οι Πασόκοι δείχνουν πιο συσπειρωμένοι από κάθε άλλη φορά. Η συγκυρία τους χαμογελά και η τακτική τους είναι αρκετά μελετημένη. Καταρχάς, δε σηκώνουν τους τόνους έναντι της κυβέρνησης, δεν σπεκουλάρουν πάνω στα εσωκομματικά της προβλήματα, για να αποφύγουν να ενεργοποιήσουν τα δεξιά ανακλαστικά που συσπειρώνουν τη βάση της ΝΔ. Εμφανίζονται ως «υ-πεύθυνη δύναμη» που δε χαίρεται από τα προβλήματα της ΝΔ, αλλά θλίβεται διότι αυτά τα προβλήματα «τα πληρώνει ο λαός και ο τόπος». Ταυτόχρονα, περιορίζουν όσο μπορούν την αντιπαράθεση στα πρόσωπα και τις ικανότητες διαχείρισης που διαθέτουν. Το μήνυμα που εκπέμπουν είναι και προς την πλουτοκρατία: μια κυβέρνηση με τόσα προβλήματα δε μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά την κρίση και το σύστημα διατρέχει τον κίνδυνο να κάνει υποχωρήσεις σε κρίσιμα μέτωπα, προκειμένου να εισπράξει εκλογικό όφελος. Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ αποφεύγει να εμφανιστεί σε μέτωπα που ανοίγονται, όπως αυτό της Ολυμπιακής για παράδειγμα και τονίζει συνεχώς ότι χρειάζεται «διάλογος» για να στείλει το μήνυμα ότι μόνο αυτό μπορεί να εξασφαλίσει κοινωνική ειρήνη, εν αντιθέσει με τη ΝΔ που ξεσηκώνει τον κόσμο και διασαλεύει την… κοινωνική συνοχή. Κι όπως όλα δείχνουν, μιντιακά το παιχνίδι έχει κερδηθεί.
