♦ Ρωτήθηκε ο Παπακωνσταντίνου (συνέντευξη στο In.gr, 22.6.10) αν «μπορεί να διαβεβαιώσει» ότι δεν θα ληφθούν «πρόσθετα μέτρα», δεδομένου ότι «η αγορά προεξοφλεί ότι δύσκολα θα “πιάσουν” το στόχο για τη μείωση του ελλείμματος». Η απάντησή του διαβεβαίωση, όπως του ζητήθηκε, δεν περιλάμβανε. Αντίθετα, άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων: «Δημοσιονομικά μέτρα δεν θα χρειαστούν όσο τα οικονομικά αποτελέσματα είναι τόσο καλά όσο αυτά που παρουσιάζουμε το πρώτο πεντάμηνο».
♦ Από την πρώτη στιγμή γνωρίζαμε ότι ο Λαφαζάνης και άλλοι τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν χοντρή γκέλα, καταθέτοντας ερώτηση (και κάνοντας μπόλικο θόρυβο στα ΜΜΕ), σύμφωνα με την οποία στην ελληνική μετάφραση του Μνημονίου υπάρχει μαϊμούδισμα σε τρία σημεία σε σχέση με το αγγλικό κείμενο. Συγκρίναμε αμέσως τα δυο κείμενα και είδαμε ότι δεν ισχύουν αυτά που κατήγγειλαν οι Συριζαίοι βουλευτές. Γιατί δεν έκαναν κι αυτοί το ίδιο, όταν οι συνεργάτες τους τους έδωσαν την «είδηση»; Προχειρότητα; Λαϊκισμός; Μπορεί και τα δύο. Σημασία έχει ότι πρόσφεραν την ευκαιρία σ’ έναν ξεπουπουλιασμένο υφυπουργό, όπως ο Σαχινίδης, να τους κάνει με τα κρεμμυδάκια. Οσο για την απάντηση Λαφαζάνη, ήταν «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε», αντί να παραδεχτεί ευθέως ότι έκαναν λάθος.
♦ «Ο μόνος επομένως τρόπος που έχουν οι πολίτες για να αλλάξουν τους κανόνες του παιχνιδιού είναι η γενική απεργία διαρκείας, που θα ξεπερνούσε τους κομματικούς εγκάθετους στα συνδικάτα και θα παρέλυε τον κρατικό μηχανισμό, με αίτημα το άμεσο δημοψήφισμα για την απόσυρση του συνόλου των μέτρων. Η έγκριση του αιτήματος για απόσυρση θα οδηγούσε σε ανατροπή της κοινοβουλευτικής χούντας που τα εισήγαγε με περισσό θράσος, για χάρη των ντόπιων και ξένων ελίτ που υπηρετεί, και θα ξεκινού-σε τη δυναμική ανάδειξης μιας κυβέρνησης λαϊκής ενότητας που θα στηριζόταν, πρώτον, στις μη υποτελείς δυνάμεις της βάσης των κομμάτων εξουσίας (που θα υποχρέωναν τους επαγγελματίες πολιτικούς στη Βουλή σε αντίστοιχη ψήφο στήριξης της νέας κυβέρνησης) και, δεύτερον, στις αντίστοιχες δυνάμεις της Αριστεράς». Φουλ… επαναστάτης ο κ. Τάκης Φωτόπουλος της «Περιεκτικής Δημοκρατίας» (το απόσπασμα από άρθρο του στην Ελευθεροτυπία, 19.6. 10).
♦ Την περίπτωση της Γαλλίας θύμισε ο Τσίπρας, μιλώντας στην ΚΠΕ του ΣΥΝ για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις. «Αντίστοιχες ρυθμίσεις για την εργασία των νέων –είπε– είχαν προκαλέσει την οργή στην Γαλλία, τότε που προωθείτο το σύμφωνο πρώτης απασχόλησης. Εβγαλαν στον δρόμο τρία εκατομμύρια νέα παιδιά. Και οι αλλαγές αυτές αποσύρθηκαν. Η κοινωνία τότε νίκησε. Μπορεί να νικήσει και τώρα λοιπόν». Μάλλον δεν τα θυμάται καλά ο Αλέξης. Στη Γαλλία δεν βγήκαν απλά στο δρόμο τα εκατομμύρια των νέων. Βγήκαν και τα έκαναν όλα λαμπόγυαλο. Οχι μόνο πρόσφατα, επί Σαρκοζί, αλλά και το 1994, όταν η τότε κυβέρνηση Μπαλαντίρ επεχείρησε να κάνει το ίδιο. Είναι σίγουρος ότι εισηγείται το ίδιο στους νέους της Ελλάδας ή θ’ αρχίσει και πάλι τις καταγγελίες, όπως στη διάρκεια του Δεκέμβρη του 2008;
