Την περασμένη Δευτέρα ξανάρχισαν οι «διαπραγματεύσεις» για την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Βάζουμε τη λέξη σε εισαγωγικά, γιατί καμιά διαπραγμάτευση δεν γίνεται. Οι οργανώσεις των καπιταλιστών, μικρών και μεγάλων, εμφανίστηκαν σε διάταξη «μπετόν», με τσιμέντο το Μνημόνιο, που είναι ήδη νόμος του κράτους και προβλέπει μηδενικές αυξήσεις για την επόμενη τριετία. Πρότειναν, λοιπόν, και οι καπιταλιστές τριετή σύμβαση (πάει πια η διετής), με μηδενικές αυξήσεις φυσικά, και συζήτηση για τα λεγόμενα θεσμικά. Και σ’ αυτά, όμως, οι καπιταλιστές δεν είναι διατεθειμένοι να πάνε πίσω απ’ αυτά που τους δίνει το Μνημόνιο. Οταν επιτέλους τους εξασφαλίζεται νομικά αυτό που ζητούσαν τόσα χρόνια, η πλήρης αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων, κορόιδα είναι να μπουν σε διαπραγμάτευση με την ανυπόληπτη ΓΣΕΕ; Περισσότερα θα ζητήσουν και όχι να δώσουν το παραμικρό απ’ αυτά που τους εξασφάλισε η κυβέρνηση.
Βγαίνοντας από τη συνάντηση, ο Δασκαλόπουλος έδωσε το στίγμα της στάσης των καπιταλιστών, μιλώντας για την «αδήριτη πραγματικότητα του Μνημονίου που είναι ο νόμος του κράτους και των συνθηκών έκτακτης ανάγκης». Για «διασφάλιση μιας σταθερής αμοιβής εργασίας για τα επόμενα τρία χρόνια» μίλησε ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ Β. Κορκίδης. Δηλαδή, περιέγραψε με άλλα λόγια το τριετές πάγωμα που προβλέπει το Μνημόνιο.
Η αξιοθρήνητη ΓΣΕΕ ήταν αυτή που ζήτησε την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, τις οποίες η ίδια είχε διακόψει, επιδεικνύοντας δήθεν τσαμπουκά. Το πιο προκλητικό είναι πως ζήτησε την επανέναρξη με μια επιστολή με την οποία καλούσε τους καπιταλιστές σε… συμμαχία ενάντια στο Μνημόνιο! «Θεωρώντας δεδομένη την θετική άποψή σας για το θεσμό των διαπραγματεύσεων, σας καλούμε να μην στέρξετε με ενέργειες ή παραλείψεις σας στην υπονόμευσή του» έγραφε η επιστολή! Και συνέχιζε με τα εξής γλειψιματικά: «Παρά τις διαφωνίες μας σε πολλά και σημαντικά θέματα έχουμε αποδείξει ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ότι μπορούμε να συνομιλούμε, να διαπραγματευόμαστε και να βρίσκουμε λύσεις χωρίς κρατικές παρεμβάσεις (οι οποίες όποτε έγιναν “δυναμίτισαν” το κλίμα)»!
Βγαίνοντας από τη συνάντηση ο Παναγόπουλος δεν είπε κουβέντα για αυξήσεις! Οταν ρωτήθηκε «που κινείται το εισοδηματικό αποτέλεσμα που καλείτε να παράγει η διαπραγμάτευση σας;», απάντησε όπως απαντούν οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι: «Αν το είχα ως δεδομένο και αν είχαν τελειώσει οι διαπραγματεύσεις θα σας το έλεγα. Για να μην λέω κάτι συγκεκριμένο είναι ακόμα σε ένα πεδίο το οποίο δεν έχουμε προσεγγίσει και δεν το έχουμε κυρίως συμφωνήσει. Θα συνεχίσουμε τις συζητήσεις και τις διαπραγματεύσεις. Γνωρίζετε οι διαπραγματεύσεις δεν είναι μόνο μέσα στην αίθουσα, οι νομικοί και τεχνικοί μας σύμβουλοι συζητούν και αναζητούν προτάσεις. Γιατί οι εισοδηματικές ενισχύσεις έχουν πολλές πτυχές, τις οποίες πρέπει να εξετάσουμε». Ενώ οι καπιταλιστές απέκλεισαν κάθε περίπτωση αύξησης, επικαλούμενοι το Μνημόνιο, αυτός όχι μόνο δεν τους κατήγγειλε, αλλά προσπάθησε και να παραπληροφορήσει, λέγοντας αυτές τις παπαριές.
Οταν, δε, ρωτήθηκε αν θα διατηρηθεί ο 14ος μισθός, απάντησε ως εξής: «Σας είπα ότι συζητούμε και απαιτούμε θωράκιση του 13ου και 14ου μισθού. Σε αυτό το θέμα οι Εργοδοτικές Οργανώσεις εξέφρασαν την θετική βούληση τους να υπάρχει αυτή η θωράκιση». Τι θα πει «θωράκιση», όταν η κυβέρνηση ανά πάσα στιγμή μπορεί να κόψει ό,τι θέλει, όπως έκανε με επιδόματα, δώρα, συντάξεις; Ο Παναγόπουλος αφήνει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο της ενσωμάτωσης των δώρων και του επιδόματος άδειας στους 12 μηνιαίους μισθούς. Αυτή είναι η «θωράκιση» που εννοεί και στην οποία ασμένως θα έσπευδαν να συμπράξουν οι καπιταλιστές. Γιατί με την ενσωμάτωση ξεφορτώνονται μια και καλή δυο μισθούς το χρόνο και τα επόμενα χρόνια (μετά την τριετία του παγώματος) θα επικαλούνται τις… μεγάλες αυξήσεις του 2010.
Φυσικά, η ΓΣΕΕ, ξεφτιλισμένη, αναξιόπιστη, υποταγμένη, δούλα των καπιταλιστών, δεν έχει καμιά δυνατότητα ν’ αλλάξει την κατάσταση. Το μόνο για το οποίο αγωνίζονται ο Παναγόπουλος και η κλίκα του είναι να σώσουν κάποια προσχήματα, περισσότερο σε προπαγανδιστικό παρά σε ουσιαστικό επίπεδο. Φοβούνται μην τους πάρει η μπόρα κι αρχίσουν να «φεύγουν» όχι φραπέδες αλλά πέτρες και ξύλα. Γι’ αυτό και ζητούν από τις οργανώσεις των καπιταλιστών στήριξη, την οποία έχουν γενικά, αυτή τη στιγμή όμως δε μπορεί να την έχουν υπό τους αυστηρούς όρους που θα υποβάλει ο ΣΕΒ. Για να δώσει οτιδήποτε ο ΣΕΒ (και όχι σε επίπεδο αυξήσεων), θα ζητήσει πολλά. Θα ζητήσει επικύρωση των όσων αναφέρει το Μνημόνιο για τις εργασιακές σχέσεις. Δεν πρέπει να αποκλείσουμε, λοιπόν, ακόμα και ρήξη. Να σηκωθούν, δηλαδή, οι καπιταλιστές να φύγουν από τις «διαπραγματεύσεις» και ν’ αφήσουν τη ΓΣΕΕ στον άσο, αδιαφορώντας για το πολιτικό μέλλον του Παναγόπουλου.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι καπιταλιστές δε φοβούνται τη ΓΣΕΕ. Τι να φοβηθούν; Μια 24ωρη απεργία που μπορεί να κάνει μες στον Ιούνιο; Με την τρομοκρατία που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, όπου βασιλεύει η απειλή της απόλυσης και με τους εργαζόμενους να μη τρέφουν καμιά εμπιστοσύνη στους εργατοπατέρες, δεν έχουν τίποτα να φοβούνται.
Αν δείχνει κάτι αυτή η εξέλιξη είναι πως μ’ αυτή τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία η εργατική τάξη δε μπορεί να πάει πουθενά. Δε μπορεί να υπερασπιστεί ούτε τα στοιχειώδη. Σε συνθήκες κρίσης και υψηλής ανεργίας μπορεί και ένα ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα να μη μπορούσε να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τα άμεσα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Αλλο δεν μπορώ, όμως, και άλλο δεν θέλω. Αλλο προσπαθώ να κρατήσω το κίνημα στην ταξική γραμμή και άλλο ξεπουλάω τα συμφέροντά του και υπονομεύω συνειδητά τις δυνατότητές του γι’ αντίσταση.
Η ταξική ανασυγκρότηση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι όμως μονόδρομος. Και επειδή δεν πρόκειται να ξεπηδήσει μόνη της, μέσα από τίποτα μαγικές διαδικασίες, σ’ αυτή πρέπει να εστιαστεί η προσοχή και οι προσπάθειες όλων των πρωτοπόρων εργατών και εργατριών.
