Χωρισμένοι σε περισσότερα από πέντε κομμάτια προσήλθαν στο έκτακτο συνέδριο του κόμματός τους οι σύνεδροι του ΣΥΝ. Ολες οι τάσεις έχουν υποστεί εσωτερικές διαιρέσεις, ενώ και εκεί που δεν υπάρχει τυπικά διαίρεση, οι διαφορετικές φωνές είναι πάρα πολλές. Αν υπάρχει ένα ζητούμενο απ’ αυτό το συνέδριο είναι αν στο τέλος θα βγουν ενωμένοι ή αν ο Τσίπρας θα είναι ο πρόεδρος που επί των ημερών του θα πιστοποιηθεί η τυπική διάσπαση του κόμματος.
Να συμφωνήσουν πολιτικά, πάντως, αποκλείεται. Πώς να συμφωνήσει η «ανανεωτική πτέρυγα» με το κομμάτι του «αριστερού ρεύματος» που εκφράζεται μέσω του Λαφαζάνη, όταν οι «ανανεωτικοί» ζητούν ευθέως αποχώρηση από το ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η «ομάδα Λαφαζάνη» προσεγγίζει τις απόψεις Αλαβάνου; Πώς να συμφωνήσουν ο Αλαβάνος με τον Τσίπρα, όταν ο τελευταίος στηρίζεται στους «ανανεωτικούς» προκειμένου να εξασφαλίσει εκείνο το κρίσιμο ποσοστό που χρειάζεται για την παραμονή του στην εξουσία;
Κάποιος που βρίσκεται «εκτός των τειχών» σίγουρα απορεί τι διάολο κάνουν όλοι αυτοί μαζί, όταν δε μπορούν να συνεννοηθούν σε κεντρικά πολιτικά ζητήματα. Ολα όμως είναι εξηγήσιμα όταν σκεφτούμε το ΣΥΝ ως ένα μηχανισμό άσκησης εξουσίας, η οποία στο εσωτερικό του μοιράζεται αναλογικά.
