Η πιο ενδιαφέρουσα μέχρι στιγμής δημόσια τοποθέτηση του Δ. Κουφοντίνα είναι αυτή που δημοσιεύτηκε στο «Πρώτο Θέμα» την περασμένη Κυριακή. Η μορφή της συνέντευξης ασφαλώς δε βοηθά στην ανάπτυξη της σκέψης, όμως κάποιες επισημάνσεις, έστω και επιγραμματικά δοσμένες, παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μπορούν να τροφοδοτήσουν τη συζήτηση για την τακτική του επαναστατικού κινήματος.
Θεωρούμε αυτονόητη την τοποθέτηση Κουφοντίνα για τις καινούργιες οργανώσεις που κάνουν βίαια χτυπήματα. Από έναν άνθρωπο που εξακολουθεί να τηρεί επαναστατική στάση δεν περιμένει κανείς τίποτα διαφορετικό από την υπεράσπιση του δικαιώματος στην ένοπλη πάλη, που σπάει το μονοπώλιο της βίας του αστικού κράτους. Αυτή η τοποθέτηση γίνεται σημαντική μόνο στο πλαίσιο της συγκυρίας, που κάποιοι έχουν σπάσει το κεφάλι τους από τις μετάνοιες προς το σύστημα και επαναλαμβάνουν συνεχώς σε όλους τους τόνους τα «απεταξάμην». Στον Κουφοντίνα δεν αντιστοιχεί κάτι τέτοιο και απλά το επαναβεβαίωσε.
Σημαντικές είναι οι αναφορές του στην τακτική. Οπως για παράδειγμα, ότι «χρειάζεται πολλή σκέψη πριν από τη δράση και κυρίως να μην παίρνουμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητα». Οτι «το δεδομένο είναι πάντα το πολιτικό πλαίσιο, η χρονική συγκυρία και ο σεβασμός στην αυτονομία του μαζικού κινήματος». Και προπαντός η αναφορά στην πείρα των Τουπαμάρος, χαρακτηριστικό της δράσης των οποίων ήταν «η ελαχιστοποίηση της χρήσης βίας και η μεγάλη προσοχή που έδιναν στην κλιμάκωση της δράσης τους, ώστε να μην υπερβαίνει το επίπεδο συνείδησης και κατανόησης του λαού».
Περιμένουμε, λοιπόν, από τον Δ. Κουφοντίνα την ανάπτυξη αυτών των σκέψεων.
ΥΓ: Ηταν επιεικώς άστοχη –για να μην πού-με τίποτα χειρότερο– η αναφορά του δημοσιογράφου στην εισαγωγή στη συνέντευξη, ότι ο Κουφοντίνας «παίρνει αποστάσεις από τα πρόσφατα χτυπήματα». Από τις απαντήσεις του Δ. Κουφοντίνα το αντίθετο συμπέρασμα βγαίνει. Οσο για τις «αναλύσεις» κάποιων τύπου Κούλογλου, τι να πει κανείς; Χειρότερες κι απ’ αυτές των ασφαλιτών.
