Διανύοντας την έβδομη δεκαετία της ζωής του (πλησιάζει τα 80), ο Κλιντ Ιστγουντ αποτελεί όλο και περισσότερο ένα αξιοπερίεργο και ανεπανάληπτο φαινόμενο του αμερικανικού σινεμά. Ηρωας εμπορικών ταινιών εντελώς αμφίβολης αξίας (Βρώμικος Χάρι, Επιθεωρητής Κάλαχαν κ.λπ.), έδωσε παρολαυτά πρώιμα, υπερβατικά δείγματα γραφής, με αποκορύφωμα το αριστουργηματικό «Βird» που αναφέρεται στη ζωή του μεγάλου τζαζίστα Τσάρλι Πάρκερ. Σταδιακά άρχισε ν` αφήνει πίσω τις καθεστωτικές του αντιλήψεις, τους ψεύτικους ήρωες και τις βεβαιότητες της αμερικάνικης ευδαιμονίας και να εξερευνά τον κόσμο των παραστρατημένων («True crime»), των παραμελημένων («Million Dollar Baby»), της αυτοδικίας και των ηθικών αναστολών («Μυστικό Ποτάμι») κ.λπ. Με την πάροδο του χρόνου, ο Ιστγουντ άρχισε να γίνεται πιο αντισυμβατικός, πιο ώριμος, πιο ανθρώπινος και κυρίως πιο αληθινός. Η θεματολογία του διευρύνθηκε και πλέον άρχισε ν` ακουμπά έννοιες όπως η θρησκεία, η υποκρισία, ο ρατσισμός και κυρίως οι σχέσεις στην αμερικάνικη κοινωνία. Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές δεν αποφεύγει το μελόδραμα και τον διδακτισμό, όμως σε γενικές γραμμές οι ταινίες του άπτονται της σημερινής, σκληρής πραγματικότητας με τρόπο αυθεντικό και ανατρεπτικό.
Στο «Γκραν Τορίνο» εξερευνά το ρατσισμό, την πολυπλοκότητα, την πολυφυλετικότητα και όχι μόνο, της σύγχρονης Αμερικής. Οι συντηρητικές αντιλήψεις ενός βετεράνου της Κορέας έρχονται σε σύγκρουση με την ενοχλητική παρουσία των μεταναστών, που όμως ούτως ει άλλως αποτέλεσαν την πεμπτουσία και τη δύναμη αυτού του κράτους από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του. Βέβαια, ο Ιστγουντ δεν ξεπέρασε ποτέ μια προσωπική οπτική των πραγμάτων. Ομως, αποτελεί μεγάλο βήμα στην πορεία του το ξεπέρασμα του προσωπικού του βολέματος και η ριζοσπαστικότερη εξέλιξη των αντιλήψεών του.
Κατά την άποψή μας, το πολυσχιδές έργο του Ιστγουντ εκφράζει με μοναδικό τρόπο τις αμερικάνικες παραδόσεις, τις πολλές πλευρές της αχανούς χώρας, την ψυχοσύνθεσή της… Μπορεί να μην έδωσε απαντήσεις, αλλά τουλάχιστον με τον τρόπο του αποδόμησε το αμερικάνικο όνειρο, αμφισβητώντας, προβληματίζοντας και εισάγοντας την έννοια της ηθικής και της αίρεσης σε «αναμφισβήτητες αξίες», όπως η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια.
Ελένη Σταματίου
