Μετά τις εξαγγελίες για την «αναμόρφωση» του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, ο Ομπάμα βάζει πλώρη για το ξεθεμελίωμα της δημόσιας εκπαίδευσης. Η μεταρρύθμιση αναγγέλθηκε στα τέλη του Ιούλη και έγινε δεκτή μετά βαΐων και κλάδων από τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα των δασκάλων (National Education Association/NEA και American Federation of Teachers/AFT).
Κι όμως, η μεταρρύθμιση Ομπάμα στην Παιδεία (με τον αποκαλυπτικό τίτλο «Κούρσα για την Κορυφή») θα θέσει σε κίνδυνο τις θέσεις εργασίας χιλιάδων εκπαιδευτικών, ενώ θα εντείνει τους ταξικούς φραγμούς από τις πιο χαμηλές κιόλας βαθμίδες της εκπαιδευτικής αλυσίδας. Αυτό το ξεκαθάρισε ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας, Arne Duncan, δηλώνοντας ότι «θα πρέπει να είναι έτοιμες –οι Πολιτείες– να επιφέρουν βαθιές αλλαγές, αντικατάσταση σχολικού προσωπικού και αλλαγή της κουλτούρας των σχολείων»[1].
Από δίπλα ο Ομπάμα περιγράφει τις τρεις «στρατηγικές» που θα υιοθετηθούν με τη μεταρρύθμιση στην Παιδεία. «Η μία στρατηγική –λέει ο Ομπάμα– αφορά στην αντικατάσταση των διευθυντών, αντικατάσταση μεγάλου μέρους του προσωπικού και το να δώσουμε στο σχολείο μια δεύτερη ευκαιρία»[2]. Είναι η ίδια «δεύτερη ευκαιρία» που δόθηκε στα δημόσια σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Σικάγο, της περιοχής δηλαδή που ο σημερινός υπουργός Παιδείας, Arne Duncan, ήταν διευθύνων νους στις αρχές του 2001. Το αποτέλεσμα της «δεύτερης ευκαιρίας» ήταν μαζικές απολύσεις δασκάλων και προσωπικού, κλείσιμο σχολείων και περικοπή δαπανών. Αποτέλεσμα; Το 2008 οι μισοί σχεδόν μαθητές να εξακολουθούν να μην μπορούν να αποφοιτήσουν (45% το 2008, έναντι 53% που ήταν το 2001), ενώ από αυτούς που αποφοιτούν μόλις το 17% καταφέρνει να γραφεί σε κάποιο Κολέγιο[3].
Κι όμως, αυτά τα σχολεία αποτελούν το «πρότυπο» του Ομπάμα. Η δεύτερη στρατηγική που περιέγραψε ο «μεταρρυθμιστής» πρόεδρος «αφορά στην πρόσκληση μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων για να βοηθήσουν στη διεύθυνση ενός προβληματικού σχολείου», ενώ η τρίτη στρατηγική «αφορά στη μετατροπή ενός “εγκαταλελειμμένου” εργοστασίου» σε πετυχημένο καταστατικό σχολείο». Αυτά τα «καταστατικά σχολεία» θα είναι δημόσια, όμως δεν θα χρηματοδοτούνται κατά κύριο λόγο από το κράτος, αλλά από γονείς, δασκάλους και αστικές ή κοινοτικές οργανώσεις με ευρεία δυνατότητα να καινοτομούν. Επιπλέον, τα σχολεία αυτά δεν θα είναι υποχρεωμένα να δέχονται όλους τους μαθητές που θέλουν να γραφούν, εισάγοντας τους ταξικούς φραγμούς πριν ακόμα φοιτήσουν οι μαθητές σ’ αυτά.
Ο Ομπάμα υποσχέθηκε να δώσει 4.3 δισ. δολάρια για τη «μεταρρύθμιση», ενώ ο Duncan υποσχέθηκε άλλα 4.8 δισ. Ποσά που αν συγκριθούν με τα πάνω από 1 τρισ. των διαφόρων πακέτων στήριξης προς την κεφαλαιοκρατία αποτελούν κάτι λιγότερο από ψίχουλα. Κι αυτά τα λεφτά δεν θα δοθούν εξίσου σε όλα τα σχολεία, αλλά μόνο στα «αποδοτικά», ενώ οι μισθοί των καθηγητών θα συνδεθούν με την αποδοτικότητα των μαθητών.
Είναι περιττό να αναφέρουμε πού θα οδηγήσει αυτή η «αναμόρφωση» των σχολείων (η οποία γίνεται με την δικαιολογία των «κακών σχολείων» που υπάρχουν στη χώρα). Η «κούρσα για την κορυφή» θα αποβεί Καιάδας για τους φτωχότερους μαθητές και τους δασκάλους τους, όσα ωραία λογάκια κι αν βγαίνουν από τα χείλη του «μεταρρυθμιστή» Προέδρου των ΗΠΑ.
1. Αρθρο του υπουργού Παιδείας, Arne Duncan, στην εφημερίδα Washington Post, 24/7/09.
2. Ομιλία Ομπάμα, όπως δημοσιεύ-τηκε σε δελτίο Τύπου του Λευκού Οίκου, 24/7/09.
3. «Μεταρρύθμιση στα δημόσια σχολεία του Σικάγο – Μια σύνοψη» – Αύγουστος 2009, Stanford Research Institute.
