«Τηρούμε το ακλόνητο δικαίωμά μας στη δικαιολογημένη αντίσταση που επιτρέπει η διεθνής νομιμότητα… Θα έπρεπε να εισάγουμε νέες μορφές αντίστασης για να προσελκύσουμε την παγκόσμια κοινή γνώμη». Τα παραπάνω λόγια του ψευδεπίγραφου προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής (που κρατιέται στην εξουσία μόνο με τη βοήθεια της σιωνιστικής κατοχής και τη διεθνή στήριξη από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις), Μαχμούντ Αμπάς, που πέρασαν στην πολιτική πλατφόρμα της Φατάχ, αποτύπωσαν ίσως με τον πιο ανάγλυφο τρόπο το ολοκληρωτικό σάπισμα της πάλαι ποτέ εθνικοαπελευθερωτικής οργάνωσης που ακούει στο όνομα Φατάχ.
Πριν από 20 χρόνια, ο ένοπλος αγώνας κατείχε περίοπτη θέση στο πρόγραμμα της Φατάχ, έστω κι αν λίγα χρόνια μετά τον αποκήρυξαν υπογράφοντας τις συμφωνίες του Οσλο το 1993. Τώρα, παίρνει και επίσημα πλέον το δρόμο για την κάλαθο των αχρήστων, γιατί η Φατάχ πλέον δεσμεύεται στη «διεθνή νομιμότητα» (όπως και οι… Σιωνιστές φυσικά)! Την εποχή του Αραφάτ, ο «γέρος» έδειχνε ανοχή στις ένοπλες οργανώσεις (ακόμα και στο εσωτερικό της Φατάχ) και άφηνε μαχητές ελεύθερους από τις φυλακές για να μην τους βομβαρδίσουν τα ισραηλινά μαχητικά. Τώρα, ο Αμπάς έχει κηρύξει τον πόλεμο σε κάθε ένοπλη οργάνωση.
Μπορεί οι διαμάχες στο εσωτερικό της να οδήγησαν στην τετραήμερη παράταση των εργασιών του έκτου συνεδρίου της Φατάχ, που άρχισε στη Βηθλεέμ (κάτω από τα άγρυπνα βλέμματα των ισραηλινών στρατιωτών) στις 4 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε στις 10 Αυγούστου με τις εκλογές για νέα Κεντρική Επιτροπή και Επαναστατικό Συμβούλιο, όμως οι διαμάχες αυτές δεν αφορούσαν ούτε στην προδοτική πολιτική του Αμπάς, ούτε στις πρόσφατες καταγγελίες Καντούμι (για εμπλοκή των Αμπάς και Νταχλάν στη δολοφονία Αραφάτ), ούτε στην εθνική συμφιλίωση με τις οργανώσεις της Αντίστασης και πρώτα και κύρια με τη Χαμάς.
Εγραψε ο παλαιστίνιος δημοσιογράφος Khalid Amayreh: «Ωστόσο αυτό του οποίου γίναμε μάρτυρες τις προηγούμενες μέρες είναι μια κακοφωνία στόμφου και έκστασης, που απέτυχε με αθλιότητα να αγγίξει τα πραγματικά ουσιαστικά ζητήματα που αντιμετωπίζει ο παλαιστινιακός λαός και αφορούν τα ζωτικά εθνικά του συμφέροντα. Πράγματι, ενώ οι περίπου 2.200 αντιπρόσωποι της Φατάχ αλώνιζαν με τους καθαγιασμένους τίτλους τους, παραμέρισαν προσεκτικά κεντρικά ζητήματα, όπως το Δικαίωμα της Επιστροφής, το ατιμωτικό σκάνδαλο της συνεργασίας με το Ισραήλ στο ζήτημα της ασφάλειας και τον συνεχιζόμενο ισραηλινό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας, καθώς επίσης και την εγκληματική ισραηλινή πολιτική της απαγόρευσης υλικών ανοικοδόμησης να φτάσουν στη Γάζα. Η Φατάχ αγνόησε επίσης το σκανδαλώδες θέατρο που είναι γνωστό ως “ειρηνευτική διαδικασία”, που χρησιμοποιήθηκε από το Ισραήλ σαν κάλυμμα για τη συνέχιση της επέκτασης των εβραϊκών εποικισμών καθώς και την αποφασιστική εξάλειψη της αραβικής και ισλαμικής ταυτότητας της Ιερουσαλήμ».
Οι διαμάχες εξαντλήθηκαν στο «πού πάνε τα λεφτά», στον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών για τα ηγετικά πόστα και στο πώς χάθηκε η Γάζα (όσον αφορά στο τελευταίο θέμα, σκληρή κριτική φαίνεται να ασκήθηκε στο Νταχλάν για το κάζο που έπαθε το καλοκαίρι του 2007). Τα υπόλοιπα προφανώς στερούνταν σημασίας.
Το συνέδριο αγνόησε ακόμα και την επιστολή που έστειλε ο φυλακισμένος ηγέτης της ένοπλης πτέρυγας της Φατάχ (καταδικασμένος σε πέντε φορές ισόβια) Μαρουάν Μπαργούθι. Η επιστολή –αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν στην αραβική εφημερίδα Al-Hayat al-Jadidah στις 4 Αυγούστου– ήταν ιδιαίτερα καυστική για τα διεφθαρμένα στελέχη της Φατάχ «που προσποιούνται ότι κλαίνε για την κατάσταση του κινήματος, ενώ έχουν συμβάλει στην αποδυνάμωσή του» και κατήγγειλε ότι «γι’ αυτούς ήταν πιο σημαντικές οι θέσεις τους στην Παλαιστινιακή Αρχή παρά το κίνημα».
Ο Μπαργούθι έθεσε σαν προαπαιτούμενα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ τον τερματισμό της «εβραιοποίησης» της Ιερουσαλήμ, το σταμάτημα των κατεδαφίσεων παλαιστινιακών σπιτιών, τον τερματισμό της επέκτασης και τη διάλυση όλων των εβραϊκών εποικισμών και την αναγνώριση του δικαιώματος σχηματισμού ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του ’67. Αν το Ισραήλ κάνει πράξη τα παραπάνω, τότε κατά τον Μπαργούθι οι διαπραγματεύσεις θα πρέπει να είναι σύντομες, να μην ξεπεράσουν το εξάμηνο και να περιοριστούν στο πώς θα γίνει η ισραηλινή αποχώρηση και όχι στις αρχές που θα βασιστεί η αποχώρηση αυτή.
Ο Μπαργούθι μίλησε για την ανάγκη εθνικής συμφιλίωσης με βάση το κείμενο των παλαιστίνιων κρατουμένων, που απετέλεσε και τη βάση της συμφωνίας συμφιλίωσης στη Μέκκα το 2007. Μίλησε για τη συνέχιση του αγώνα μέχρι να σχηματιστεί παλαιστινιακό κράτος με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ και μέχρι την αναγνώριση του δικαιώματος της επιστροφής των προσφύγων και την απελευθέρωση όλων των κρατουμένων.
Ομως, ο φυλακισμένος ηγέτης της Φατάχ, που τον ψήφισαν στην Κεντρική Επιτροπή (δίνοντάς του την τρίτη σε ψήφους θέση) μόνο και μόνο για να καθαγιάσουν την προδοσία τους, δεν ακούστηκε στο συνέδριο. Και πώς να ακουστεί, όταν τα λόγια του ήταν σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική του Αμπάς ενώ ορισμένες φορές ήταν ιδιαίτερα καταγγελτικά, όπως στο παρακάτω απόσπασμα: «Ξαφνικά, αρχίσαμε να βλέπουμε και να ακούμε, σε μία ή περισσότερες περιοχές, στελέχη και ηγέτες που ποτέ δεν είχαν τίποτε άλλο παρά τους μισθούς τους, τις βίλες τους, τα μεγάλα τους σπίτια, τα πολυτελή αμάξια τους και τα προσωπικά τους έξοδα, που ήταν αρκετά για να χρηματοδοτήσουν ολόκληρη την οργάνωση. Είναι ατυχές ότι το κίνημα χρησιμοποιεί τη δικαιολογία ότι δεν έχει χρήματα να πληρώσει βοηθήματα για τις οικογένειες των μεγάλων Μαρτύρων (σ.σ. των Παλαιστίνιων που σκοτώθηκαν στον αγώνα), πληρώνοντας μερικές εκατοντάδες σέκελ στα οποία βασίζονται ολόκληρες οικογένειες για να ζήσουν. Το ίδιο ισχύει και για τις οικογένειες των φυλακισμένων, που δεν πληρώνονται τίποτα από το κίνημα. Οσο για τις άλλες οργανώσεις (σ.σ. της Αντίστασης), αυτές πληρώνουν κανονικά τους φυλακισμένους κάτω από όλες τις περιστάσεις και παρ’ όλες τις δυσκολίες».
Γι’ αυτό και ο Αμπάς απέρριψε μετά βδελυγμίας την πρόταση να διαβαστεί η επιστολή του και απέρριψε το αίτημα του Μπαργούθι να ενσωματωθεί το κείμενο των παλαιστίνιων κρατουμένων του 2007 στην πολιτική πλατφόρμα της Φατάχ. «Το πολιτικό πρόγραμμα της κυβέρνησης εθνικής ενότητας με τη Χαμάς απορρίφθηκε από τη διεθνή κοινότητα», δήλωσε, ενώ κάγχασε με το… θράσος του Μπαργούθι να ζητά μυστική ψηφοφορία και για την εκλογή του ίδιου του Αμπάς! Ο Μπαργούθι είναι χρήσιμος για τη Φατάχ μόνο βουβός και φυλακισμένος. Ισως κάποια στιγμή να είναι ακόμα πιο χρήσιμος νεκρός, όχι όμως και να παίξει ρόλο στην διαμόρφωση της πολιτικής γραμμής της Φατάχ.
Η Φατάχ έχει μετατραπεί σε ένα άταφο πολιτικό πτώμα. Στο πτώμα της Φατάχ που γνωρίζαμε επί δεκαετίες υπό την ηγεσία του Αραφάτ. Το καλά ελεγχόμενο συνέδριο κατοχύρωσε τη θέση του Αμπάς, ο οποίος εκλέχτηκε με ανάταση των χεριών, με μόλις 65 στους 2.200 να μην τον ψηφίζουν. Ο Αμπάς προσπέρασε με άνεση το σκόπελο των καταγγελιών του Φαρούκ Καντούμι, στέλνοντάς του μήνυμα συμφιλίωσης! Ταυτόχρονα, το συνέδριο αναβάπτισε τη θέση των πιο ξεπουλημένων στελεχών της Φατάχ, όπως ο Μοχάμεντ Νταχλάν, που εκλέχτηκε δέκατος στους 18 της νέας Κεντρικής Επιτροπής που εκλέχτηκαν από το συνέδριο (οι υπόλοιποι 5 δεν εκλέγονται από το συνέδριο, αλλά θα βγουν με μαγειρέματα, ώστε να μην υπάρχει κανένας κίνδυνος για την εξουσία του Αμπάς) και ο Τζιμπρίλ Ραντζούμπ, που πρωτοστατούσε μαζί με τον Νταχλάν στην «εσωτερική καταστολή».
Ο Μπαργούθι μόνο σαν διακοσμητικό στοιχείο χρησιμοποιήθηκε (ερήμην του βέβαια), ενώ οι λέξεις «αντίσταση» και «απελευθέρωση» μετατράπηκαν στο αντίθετό τους βγαίνοντας από τα χείλη των συνέδρων της Φατάχ. Το έκτο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε 20 χρόνια μετά το προηγούμενο ήταν η ταφόπλακα και του τελευταίου εθνικοαπελευθερωτικού ψήγματος που υπήρχε μέσα της. Το μόνο που έδειξε το συνέδριο αυτό περίτρανα, είναι το πού οδηγούνται τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, όταν δεν έχουν ταξικό στίγμα και καθοδηγού-νται από τους εκπροσώπους της αστικής πολιτικής. Από ανθρώπους δηλαδή για τους οποίους τα αξιώματα και τα πλούτη έχουν μεγαλύτερη σημασία από το κίνημα.
ΥΓ: Ξεχάσαμε μερικές… λεπτομέρειες. Την ίδια στιγμή που γινόταν το 6ο συνέδριο της Φατάχ στη Βηθλεέμ, οι Σιωνιστές βομβάρδιζαν τούνελ στη Γάζα και λίγες βδομάδες μετά σκότωναν ένα έφηβο που πετούσε πέτρες στη Ραμάλα. Κάποιοι γαβριάδες αδυνατούν να συλλάβουν… τη νέα μεγαλοφυή πολιτική σκέψη των «ηγετών του κινήματος»!
