Μεθοδικά και ύπουλα, όπως πάντα, επιχειρείται να δημιουργηθεί η ψευδής συνείδηση ενός εσωτερικού «εχθρού της κοινωνίας», μετά το ένοπλο χτύπημα στο Α.Τ. Αγίας Παρασκευής, που είν’ αλήθεια ότι ανέβασε ψηλά τον πήχυ της αντικαπιταλιστικής-αντικρατικής βίας. Ολοι οι θεσμοί του αστικού συστήματος εξουσίας προσπαθούν να επανακτήσουν την ιδεολογική ηγεμονία, την οποία εν πολλοίς έχουν απωλέσει τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας κυρίως των επιπτώσεων της κρίσης και των συμπτωμάτων διαφθοράς, παρακμής και κατάπτωσης του πολιτικού προσωπικού.
Η συγκυρία της αλλαγής κυβέρνησης δίνει ορισμένες παραπάνω δυνατότητες στους ιδεολογικούς μηχανισμούς, οι οποίοι προσπαθούν να δημιουργήσουν μια εικόνα ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού, βγάζοντάς το έξω από το κάδρο της διαφθοράς και της παρακμής. Αν και είναι βέβαιο ότι πολύ σύντομα και το δήθεν ανανεωμένο πολιτικό προσωπικό θα αποκαλυφθεί να βυθίζεται στον ίδιο βούρκο (φροντίζει γι’ αυτό η καπιταλιστική κρίση), εντούτοις η συγκυρία κρίνεται ως ευνοϊκή για μια ιδεολογική αντεπίθεση, που σκοπό έχει να δημιουργήσει μια ψευδεπίγραφη πόλωση: από εδώ η κοινωνία με τους θεσμούς της (κράτος, κόμματα, συνδικάτα, πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις, ΜΜΕ) και από εκεί το κάθε λογής «οργανωμένο έγκλημα», το οποίο έχει εξαφανίσει τα παλιά όρια μεταξύ «τρομοκρατίας» και κοινού εγκλήματος.
Ως προς το τελευταίο, είναι αξιομνημόνευτη η σύμπτωση που καταγράφεται ανάμεσα στις επίσημες διαρροές, που κάνει το γραφείο του Χρυσοχοΐδη και αναπαράγει σε μια τεράστια ποικιλία μορφών ο εσμός των ΜΜΕ, και στις δηλώσεις που κάνει περιφερόμενος σε εφημερίδες και ραδιοκάναλα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρας, ο οποίος μιλά για «έγκλημα τύπου μαφίας», στο οποίο επιδίδεται «μια δράκα παρανοϊκών»! Μέχρι και συνάντηση με τους μπατσοσυνδικαλιστές οργάνωσε για να επαναλάβει τα ίδια. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε (αυτοβούλως;) να παίξει το ρόλο της ιδεολογικής εμπροσθοφυλακής του συστήματος, για ευνόητους λόγους. Η άποψη του Περισσού, ότι πρόκειται για «προβοκάτορες» και «πράκτορες», που δρουν για λογαριασμό ντόπιων και ξένων μυστικών υπηρεσιών, δεν βοηθάει τον ιδεολογικό αγώνα του συστήματος. Αντίθετα, οι απόψεις του Τσίπρα και των λοιπών στελεχών του ΣΥΝ, που παρελαύνουν από τα ΜΜΕ, είναι απόλυτα ενταγμένες στη λογική του συστημικού ιδεολογικού αγώνα, που επιδιώκει την πολιτική απαξίωση, την ποινικοποίηση-εγκληματοποίηση και την αποπολιτικοποίηση ενός πολιτικού φαινόμενου, επιδίωξη που αποτελεί όρο για την κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας. Αν δεν απομονώσεις τη βίαιη αντικαπιταλιστική δράση από το κοινωνικό περιβάλλον της, αν δεν καταφέρεις να την αντιπαραθέσεις στην εργαζόμενη κοινωνία και τη νεολαία της, δεν μπορείς να κατακτήσεις την ιδεολογική ηγεμονία.
Ονειρευόμενη, λοιπόν, ότι το κοινωνικό περιβάλλον είναι από θετικό έως ουδέτερο, η «αντιτρομοκρατία» επιχειρεί να υλοποιήσει ένα παλιό της όνειρο. Να οργανώσει «συλλαλητήριο κατά της τρομοκρατίας». Κάτι που δεν κατάφερε ποτέ στα 35 χρόνια μετά την πτώση της χούντας. Το δοκίμασε το 2002 και έσπασε τα μούτρα της. Θυμόμαστε όλοι εκείνο το τραγικό συλλαλητήριο που πήγε να οργανώσει στο Σύνταγμα η οργάνωση «Ως εδώ». Παρά το πουσάρισμα από τα ΜΜΕ και το κλίμα τρομοϋστερίας που είχε δημιουργηθεί εκείνη την περίοδο, η εργαζόμενη κοινωνία και η νεολαία γύρισαν προκλητικά την πλάτη σε εκείνους που λειτουργούσαν ως ενεργούμενα του FBI και της Scotland Yard. Μαζεύτηκαν όλοι κι όλοι καμιά εκατοστή νοματαίοι (δηλαδή ούτε καν όλο το «Ως εδώ»), κάθησαν λίγη ώρα, ίσα-ίσα για να τους πάρουν οι κάμερες, τα είπαν και με τους βουλευτές που μπαινόβγαιναν στη Βουλή για να τους απαθανατίσουν κι αυτούς οι κάμερες, και διαλύθηκαν ησύχως και απογοητευμένοι. Εκείνο που δεν κατάλαβαν και μάλλον δεν πρόκειται να καταλάβουν ποτέ οι εξ αλλοδαπής εγκέφαλοι της «αντιτρομοκρατίας» είναι πως… «εδώ είναι Βαλκάνια». Εδώ είναι Ελλάδα, τόπος με ζωντανή ιστορική μνήμη και συνέχεια σε κάποιες ιδεολογικοπολιτικές σταθερές.
Γι’ αυτό και τώρα προσπαθούν ν’ αλλάξουν τη διαχείριση. Μια πρόταση που θα φαινόταν ότι έρχεται κατευθείαν από το επιτελείο της Κατεχάκη δεν θα είχε καμιά τύχη. Το ίδιο και μια πρόταση που θα την πουσάριζαν τα ΜΜΕ. Είναι άλλο πράγμα να πουσάρουν τα ΜΜΕ το συλλαλητήριο των bloggers για τα καμένα και άλλο ένα συλλαλητήριο «κατά της τρομοκρατίας». Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει κοινωνικό έδαφος για να μαζευτεί κόσμος στο Σύνταγμα, ενώ στη δεύτερη δεν υπάρχει κοινωνικό έδαφος, γιατί ο κόσμος, όποια γνώμη κι αν έχει για τη δράση των οργανώσεων του ένοπλου, δεν αισθάνεται να απειλείται απ’ αυτή τη δράση, ούτε μπορεί εύκολα να ταυτιστεί με την Αστυνομία, όσο κι αν έχουν χαλαρώσει τα παλιά ανακλαστικά. Μπορεί ο Χρυσοχοΐδης να προσπάθησε γελοιωδώς να υποστηρίξει ότι διερχόμενος πολίτης τραυματίστηκε έξω από το Α.Τ. Αγ. Παρασκευής, όμως οι πάντες πληροφορήθηκαν ότι ένας παππούς φοβήθηκε και λιποθύμησε, γεγονός που αντιμετωπίστηκε με χαμόγελο. Μια κοινωνία που πανηγυρίζει για κάθε θεαματική απόδραση του Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό δεν είναι και τόσο εύκολο να κατέβει σε διαδήλωση με σύνθημα… «κάτω τα χέρια απ’ την Αστυνομία». Αυτό ισχύει ιδίως για τη νέα γενιά, που πριν από ένα χρόνο κατάφερε να νομιμοποιήσει πολιτικά σε όλο τον ελληνικό λαό το σύνθημα «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», που έκανε το γύρο του κόσμου ως σήμα κατατεθέν της Δεκεμβριανής εξέγερσης.
Ηταν ανάγκη, λοιπόν, να μπουν μπροστά άλλοι, ει δυνατόν με αριστερό προφίλ. Το χορό άνοιξε η «ανανεωτική πτέρυγα» του ΣΥΝ, γνωστή για τις ιδιαίτερες σχέσεις της με το ΠΑΣΟΚ, η οποία διοχέτευσε σε όλο τον Τύπο την είδηση ότι θα καταθέσει στην ΠΓ του κόμματος πρόταση για τη διοργάνωση συλλαλητήριου «ενάντια στην τρομοκρατία». Ουδέποτε ανακοινώθηκε αν έγινε τελικά η πρόταση και τι θέση πήραν οι συμμετέχοντες στο όργανο, όμως τις επόμενες μέρες ο Τσίπρας εμφανίστηκε αρνητικός στην ιδέα, με το επιχείρημα ότι ένα συλλαλητήριο θα λειτουργούσε υπέρ των «παρανοϊκών δολοφόνων» διότι θα τους καθιστούσε κεντρικό θέμα, ενώ σημασία έχει η απομόνωσή τους! Ενώ, όμως, δεν δίνεται καμιά πληροφορία για τη συζήτηση του θέματος στην ΠΓ του ΣΥΝ, σχεδόν ταυτόχρονα τη σκυτάλη παίρνει η πλειοψηφία στο ΔΣ της ΠΟΣΔΕΠ, που αποτελείται από Πασόκους και «ανανεωτές» του ΣΥΝ. Δικαιούμαστε, λοιπόν, να εικάσουμε ότι στην ΠΓ του ΣΥΝ τα βρήκαν: ας μην πάρουμε εμείς μια πρωτοβουλία που θα μας διχάσει, αλλά ας αφήσουμε την ΠΟΣΔΕΠ να πάρει την πρωτοβουλία και εδώ είμαστε να το ξανασυζητήσουμε.
Το δισέλιδο κείμενο-πρόταση της διοίκησης της ΠΟΣΔΕΠ είναι ένα προκλητικό αντιδραστικό μανιφέστο, που μιλά για «τρομοκρατικά χτυπήματα που στρέφονται αδιακρίτως κατά πολιτών (!) και, επομένως, κατά του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας» και ζητά από κόμματα, συνδικάτα, επιμελητήρια, ΜΚΟ και πολίτες «να συνεργασθούμε όλοι μαζί στη διοργάνωση, στο άμεσο μέλλον, ενός κεντρικού παλλαϊκού συλλαλητηρίου στην Αθήνα “ενάντια στη βία και την τρομοκρατία αλλά και για την υπεράσπιση των θεμελιωδών κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων”». Καλούν μάλιστα στη διοργάνωση συλλαλητηρίων την ίδια μέρα και ώρα και σε άλλες πόλεις.
Αυτό δεν πρέπει να τους περάσει. Πρέπει να σταλλεί το μήνυμα πως δεν θα γίνουμε ούτε ρουφιάνοι ούτε πρόβατα. Εχουμε μνήμη, έχουμε γνώση, ξέρουμε ποιος είναι ο εχθρός μας: ο καπιταλισμός. Στο θέμα, όμως, θα επανέλθουμε την επόμενη εβδομάδα.
Πέτρος Γιώτης
