Το είδαμε κι αυτό. Ο Βενιζέλος κάλεσε τους δημοσιογράφους για να τον δουν να συγχαίρει τηλεφωνικά τον κυβερνήτη της φρεγάτας «Σαλαμίς» για τη συμβολή του στον πόλεμο ενάντια στην πειρατεία. Τι είχε κάνει η φρεγάτα; Είχε παρέμβει σε διαμάχη μεταξύ ομάδων πειρατών, ώστε τα λύτρα να τα πάρει η… σωστή ομάδα, που είχε πιάσει το ελληνικό δεξαμενόπλοιο «Maran Centaurus», και όχι άλλη ομάδα, που καραδοκούσε στη θάλασσα. Σηκώθηκε, λοιπόν, ένα ελικόπτερο από τη «Σαλαμίνα», κυνήγησε τους πειρατές που με πλοιάρια πολιορκούσαν το σκάφος και έτσι ένα άλλο ελικόπτερο μπόρεσε να ρίξει τα λύτρα (5 έως 7 εκατ. δολάρια) πάνω στη φρεγάτα, να τα πάρουν οι πειρατές και ν’ αφήσουν το τάνκερ να φύγει για το Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής, που ήταν ο προορισμός του.
Οι πειρατές του Κόλπου του Αντεν τη δουλειά τους κάνουν. Αρπάζουν ένα κομμάτι από τους νόμιμους πειρατές των θαλασσών, για να θρέψουν τις λιμοκτονούσες φαμίλιες τους. Εμείς οι Ελληνες μπορούμε να τους κατανοήσουμε, μιας και οι πρόγονοί μας άσκησαν το ευγενές επάγγελμα της πειρατείας, μέσω του οποίου «φτιάχτηκαν» οι πλοιοκτήτες που τόσο συνέβαλαν στο ξέσπασμα και τη νίκη της επανάστασης του 1821. Το ελληνικό κράτος, όμως, τι γυρεύει σε κείνες τις θάλασσες; Για να διασφαλίζουν τα συμφέροντα των εφοπληστών, ακόμα και όταν αυτοί αναγκάζονται να πληρώσουν τα λύτρα στους αίλουρους από τη Σομαλία.
