To άρθρο που αναδημοσιεύουμε διανεμήθηκε από το ιρανικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων IRNA (Islamic Republic News Agency) στις 29 του Οκτώβρη. Το υπογράφει ο Χοσεΐν Ζελβέχ. Ως «ανεξάρτητος δημοσιογράφος» συστήνεται από το πρακτορείο, προφανώς για να θεωρηθούν οι απόψεις του προσωπικές και να μην δεσμεύουν ούτε το πρακτορείο ούτε την κυβέρνηση, όπως επίσης διευκρινίζεται στο τέλος. Κατά τα άλλα, ο Ζελβέχ είναι επικεφαλής του αγγλόφωνου τμήματος του IRNA.
Ξεπερνάμε την αγαπημένη σε πολλούς μπουρδολογική θεωρία συνωμοσίας, που υιοθετεί και ο Ζελβέχ, ότι δήθεν ο Νετανιάχου έσυρε τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν, εκβιάζοντας τον Τραμπ με τα αρχεία του παιδόφιλου Επστιν. Είναι καλή ως λαϊκιστικό αφήγημα (και «έπαιξε» πολύ και στις πρόσφατες αμερικάνικες ενδιάμεσες εκλογές), αλλά δεν αντέχει ούτε κάτω από το φακό της θεωρίας ούτε κάτω από το φακό των πραγματικών διεθνών εξελίξεων. Μένουμε στη στόχευση του άρθρου, που με λίγα λόγια είναι ένα μήνυμα προς τις ΗΠΑ: πλέον θα μιλάτε με τον «σκληρό» Μόχσεν Ρεζαεΐ.
Ο δημοσιογράφος εμφανίζει τον Ρεζαεΐ ως «σκληροπυρηνικό» και αντίθετο στους προηγούμενους γύρους διαπραγματεύσεων ανάμεσα στο Ιράν και τις ΗΠΑ. Είναι γνωστό ότι το σύστημα διακυβέρνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν περιλαμβάνει αρκετούς πόλους εξουσίας, με καθορισμένες συνταγματικές αρμοδιότητες. Και είναι λογικό να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις μέσα στους διαφορετικούς πόλους εξουσίας και ανάμεσα σ’ αυτούς. Δεν έχουμε, όμως, καμιά ένδειξη που να πιστοποιεί ότι αυτές οι διαφορετικές απόψεις ή και αντιθέσεις οδήγησαν ποτέ σε κρισιακά φαινόμενα που έθεσαν σε διακινδύνευση το σύστημα.
Δεν το έχουμε δει αυτό στο παρελθόν (μολονότι υπήρξαν περίοδοι έντονων πολιτικών συγκρούσεων ανάμεσα στα δύο βασικά ρεύματα του συστήματος, τους «συντηρητικούς» και τους «μεταρρυθμιστές») και δε θα μπορούσαμε να το δούμε σε συνθήκες «επιβληθέντος πολέμου», όπως αποκαλούν οι Ιρανοί τον πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές στις 28 Φλεβάρη του 2026. Ο «επιβληθείς πόλεμος» συνιστά υπαρξιακή απειλή για το Ιράν και για το σύστημα της Ισλαμικής Δημοκρατίας και ήταν αναμενόμενο να ενώσει όλους τους πόλους εξουσίας και όλα τα πολιτικά ρεύματα σε συμπαγές ενιαίο μέτωπο, γύρω από το οποίο συσπειρώθηκε και η συντριπτική πλειοψηφία του ιρανικού λαού, οπαδοί και αντίπαλοι του συστήματος διακυβέρνησης.
Η κυβέρνηση που έχει σήμερα το Ιράν (πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν, υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί) είναι κυβέρνηση του ρεύματος των «μεταρρυθμιστών». Παρά ταύτα, δεν παραμερίστηκε. Ως επικεφαλής διαπραγματευτής ορίστηκε ο πρόεδρος του Κοινοβούλιου Μοχάμεντ Μπάγερ Γαλιμπάφ, που ανήκει στο ρεύμα των «συντηρητικών». Ο «συντηρητικός» Γαλιμπάφ και ο «μεταρρυθμιστής» Αραγτσί διεξήγαγαν από κοινού τις διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς, πλαισιωμένοι από μια 70μελή αντιπροσωπεία ειδικών του υπουργείου Εξωτερικών και των βασικών κρατικών οικονομικών θεσμών. Και οι δύο βρέθηκαν στο στόχαστρο κάποιων, όχι μαζικών, διαδηλώσεων, μετά την επιστροφή τους από την Ελβετία.
Είδατε να αντιδράσει κάποιος πόλος εξουσίας και να συνταχτεί με τους διαδηλωτές; Ο ίδιος ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ ενέκρινε το Μνημόνιο Κατανόησης, απόφαση για την οποία τον ευχαρίστησε δημόσια ο Πεζεσκιάν. Υστερα, άρχισαν να συμπληρώνονται οι κενές θέσεις στις ηγεσίες πολιτικών και στρατιωτικών θεσμών, μετά τις δολοφονίες που είχαν γίνει τις πρώτες μέρες του πολέμου. Τότε διορίστηκε και ο Ρεζαεΐ ως γενικός γραμματέας του Ανώτατου Συμβούλιου Εθνικής Ασφάλειας, στη θέση του δολοφονηθέντα Αλί Λαριτζανί. Ενας βετεράνος του συστήματος (Ρεζαεΐ) διαδέχτηκε έναν άλλο βετεράνο (Λαριτζανί) σε ένα καίριο πόστο της εξουσίας.
Αυτά που ακολούθησαν δεν ήταν η διαφοροποίηση του «σκληροπυρηνικού» Ρεζαεΐ έναντι των «ήπιων» Πεζεσκιάν-Γαλιμπάφ-Αραγτσί. Ηταν η υπαναχώρηση των ΗΠΑ από το MoU του Ισλαμαμπάντ και η επανέναρξη του πολέμου, σε συνδυασμό με τον ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν. Δεν άλλαξε η ιρανική ηγεσία, άλλαξε η αμερικάνικη πολιτική. Δεν κυριάρχησαν στην ιρανική πολιτική σκηνή οι «συντηρητικοί» έναντι των «μεταρρυθμιστών», αλλά κατέστη αναγκαίο να σκληρύνει το Ιράν τη διπλωματική του στάση, με σύμφωνη γνώμη όλων των πόλων εξουσίας.
Ο Ρεζαεΐ είναι αυτός που διατύπωσε τους προκαταρκτικούς όρους για την επανέναρξη της διαπραγμάτευσης. Είδατε κανέναν από τους Πεζεσκιάν, Γαλιμπάφ, Αραγτσί να διαφωνεί ή έστω να εκφράζει μια άλλη προσέγγιση, περισσότερο διαλλακτική; Αντίθετα, φαίνεται πως η ιρανική ηγεσία έχει μοιράσει ρόλους ανάμεσα στα μέλη της. Και το άρθρο του Χοσεΐν Ζελβέχ φαίνεται να υπηρετεί αυτή την τακτική.
Ο Τζέι Ντι Βανς, πάντως, στον Ρεζαεΐ απηύθυνε την «αγαπησιάρικη» επιστολή του, αναγνωρίζοντάς τον ως συνομιλητή των ΗΠΑ από ιρανικής πλευράς. Για να του απαντήσει ο Ρεζαεΐ (με δήλωση, όχι με επιστολή), ότι το Ιράν απαιτεί πράξεις και δεν του αρκούν οι ευγενικές επιστολές.
Είναι η στιγμή του Μόχσεν Ρεζαεΐ
Του Χοσεΐν Ζελβέχ*
Τεχεράνη, IRNA — Επί μακρόν άνθρωπος του στρατού με πολιτικές φιλοδοξίες σε καιρό ειρήνης, ο επικεφαλής της ασφάλειας του Ιράν βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο της πολεμικής άμυνας, με την ευκαιρία να επιτύχει έναν μακροχρόνιο στόχο του.
Στις 17 Ιούνη του 2025, ενώ το Ισραήλ διεξήγε πόλεμο εναντίον του Ιράν, ο Μόχσεν Ρεζαεΐ εμφανίστηκε στην κρατική τηλεόραση φορώντας τη στολή των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και ζήτησε ταπεινά από τον τότε ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Σεγέντ Αλί Χαμενεΐ, να του αναθέσει έναν πιο ενεργό ρόλο στην άμυνα της χώρας.
«Ζητώ από τον Ηγέτη της Επανάστασης να μου αναθέσει κι εμένα έναν ρόλο στο πεδίο, ώστε να μπορώ να βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή μαζί με τους συμπολεμιστές μου», δήλωσε ο Ρεζαεΐ, βετεράνος του πολέμου Ιράν-Ιράκ και πρώην αρχηγός των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), ο οποίος εκείνη την περίοδο ήταν μέλος του Συμβουλίου Διακρίβωσης Σκοπιμότητας του Ιράν.
Ηταν ο επόμενος ηγέτης του Ιράν, ο Αγιατολάχ Σεγέντ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, εκείνος που έκανε δεκτό το αίτημα. Ο Αγιατολάχ Σεγέντ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος εξελέγη ηγέτης στις 8 Μάρτη, μετά το μαρτύριο του πατέρα του σε αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ, διόρισε τον Ρεζαεΐ εκπρόσωπό του στο Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (SNSC) στις 9 Αυγούστου και, την ίδια ημέρα, ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν διόρισε τον Ρεζαεΐ γραμματέα του SNSC. Ετσι, ο Ρεζαεΐ αναδείχτηκε σε επικεφαλής της ασφάλειας του Ιράν.
Ο 12ήμερος ισραηλινός πόλεμος εναντίον του Ιράν, στον οποίο συμμετείχαν για σύντομο χρονικό διάστημα και οι ΗΠΑ, ήταν ο πρώτος πόλεμος με ανταλλαγή πυρών που αντιμετώπισε το Ιράν από την εποχή που ο Ρεζαεΐ ήταν αρχηγός των IRGC, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου της ιρακινής εισβολής στο Ιράν τη δεκαετία του 1980. Στις δεκαετίες που μεσολάβησαν από τότε που εγκατέλειψε αυτή τη θέση, το 1997, και πριν από τον ισραηλινό πόλεμο του Ιούνη του 2025, ο Ρεζαεΐ επιχείρησε αρκετές φορές να εισέλθει στην πολιτική, θέτοντας ανεπιτυχώς υποψηφιότητα για την προεδρία. Στις προεκλογικές εκστρατείες του συχνά παρουσίαζε τον εαυτό του ως τον άνθρωπο που διέθετε τα κατάλληλα προσόντα για να διορθώσει την ιρανική οικονομία, η οποία κλυδωνιζόταν από την κακοδιαχείριση και τις κυρώσεις με πρωτοβουλία των ΗΠΑ.
Ο ισραηλινός πόλεμος του 2025, φυσικά, απέτυχε. Το καθεστώς του Τελ Αβίβ δεν πέτυχε κανέναν από τους στόχους του: ούτε την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ούτε την καταστροφή των στρατιωτικών της δυνατοτήτων, ούτε τον τερματισμό του πυρηνικού της προγράμματος, ακόμη και όταν οι ΗΠΑ συμμετείχαν για σύντομο χρονικό διάστημα στον πόλεμο, βομβαρδίζοντας την πυρηνική εγκατάσταση του Φορντό, στο κεντρικό Ιράν. Στη συνέχεια, το Ισραήλ χρησιμοποίησε την επιρροή του στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ —η οποία, σύμφωνα με εκτιμήσεις, αποκτήθηκε μέσω ενός παγκόσμιου δικτύου εκβιασμών που είχε στήσει ο καταδικασμένος για εμπορία ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση Τζέφρι Επστιν— για να παρασύρει την Αμερική σε πλήρη εμπλοκή. Μαζί, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Ιράν τον Φλεβάρη του 2026. Λίγο περισσότερο από πέντε μήνες αργότερα, ο Ρεζαεΐ ανέλαβε την ευθύνη της άμυνας του Ιράν.
Ενώ εξακολουθεί να ακολουθεί την παράδοση της άρνησης στρατιωτικής ή διπλωματικής συνθηκολόγησης, φαίνεται να έχει θέσει ακόμη υψηλότερους στόχους. Αν πράγματι είναι η στιγμή του, ο Ρεζαεΐ φαίνεται πρόθυμος να την αρπάξει.
Οπως ο ίδιος έχει παραδεχτεί, καθώς αντιτίθεται στους προηγούμενους γύρους διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ, ο Ρεζαεΐ γνωρίζει ότι, όταν έχεις απέναντί σου αδιάλλακτους εχθρούς οπλισμένους μέχρι τα δόντια, η καλύτερη γλώσσα επικοινωνίας είναι η γλώσσα της ισχύος. Σε έναν πόλεμο ενάντια στο εσωτερικό μέτωπο του Ιράν, ποιος καλύτερος τρόπος υπάρχει για να γίνει αυτό σαφές από το να κάνεις τους εχθρούς να το αισθανθούν στη δική τους χώρα;
Σε δύο πολέμους επιθετικότητας που εξαπέλυσαν, μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, στρατιωτικές δυνάμεις με τεράστιο εξοπλισμό, η καλύτερη άμυνα του Ιράν ήταν πράγματι να αυξήσει το κόστος του πολέμου για τους επιτιθέμενους εκεί όπου είναι πιο ευάλωτοι. Και οι προκάτοχοι του Ρεζαεΐ φρόντισαν να συμβεί αυτό, κλείνοντας το Στενό του Ορμούζ, μέσω του οποίου μεταφερόταν μεγάλο μέρος του πετρελαίου και των πετροχημικών προϊόντων που εξέρχονταν από τον Περσικό Κόλπο. Ωστόσο, ο νέος επικεφαλής της ασφάλειας του Ιράν φαίνεται αποφασισμένος να το κάνει αυτό ακόμη πιο αισθητό.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία στην περιοχή. Σε περίπτωση πολέμου, καλώδια, κέντρα δεδομένων και εγκαταστάσεις τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν επίσης να βρεθούν εντός της εμβέλειας των όπλων μας», δήλωσε ο Ρεζαεΐ στο Drop Site, σε αποκλειστική γραπτή συνέντευξη που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη [29.10.2026]. «Εάν η σύγκρουση αρχίσει ξανά, θα έχουμε ένα ευρύτερο σχέδιο».
Δεν απέκλεισε τη διπλωματία, αλλά δεν φαινόταν να τρέφει αυταπάτες ότι αυτή θα μπορούσε να αποδώσει. «Αν η διπλωματία μπορεί να οδηγήσει σε αυτή την κατανόηση, προτιμούμε τη διπλωματία. Αλλά αν ο πόλεμος συνεχιστεί, το Ιράν διαθέτει τα μέσα που χρειάζεται για να συνεχίσει να απαντά». Καθώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ φαίνεται όλο και πιθανότερο να επαναλάβουν τις επιθέσεις εναντίον του Ιράν μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, η άμυνα του Ιράν θα διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο σκέψης του Ρεζαεΐ. Ακριβώς επειδή έχει μείνει εκτός των επίσημων διαδικασιών λήψης αποφάσεων για ζητήματα ασφάλειας, η άμυνα αυτή είναι πιθανό να έχει διαφορετική μορφή και να αποτελέσει έκπληξη.
Ο Ρεζαεΐ μπορεί να ταλαντεύτηκε ανάμεσα στην πολιτική και τον στρατό, αλλά, χάρη σε εχθρούς που ποτέ δεν γνώριζαν τη θέση τους, το ίδιο συνέβη και με το Ιράν, ανάμεσα στην ειρήνη και τον πόλεμο. Κάποια στιγμή, έπρεπε να σταματήσει όλη αυτή η αναταραχή για την αλλαγή καθεστώτος και την αιματοχυσία. Υπήρχε λόγος που δεν φύλαξε ποτέ οριστικά τη στρατιωτική του στολή.
* Ανεξάρτητος δημοσιογράφος
** Οι απόψεις που εκφράζονται σ’ αυτό το άρθρο δεν αντανακλούν κατ’ ανάγκην τις απόψεις του IRNA ή της ιρανικής κυβέρνησης.
ΠΗΓΗ: IRNA
By Hossein Jelveh *
It is Mohsen Rezaei’s moment
Tehran, IRNA — Long a man of the military with political aspirations in peacetime, Iran’s security chief now finds himself at the center of wartime defense, with a chance to accomplish a longtime goal.
On June 17, 2025, as Israel was waging war on Iran, Mohsen Rezaei appeared on state TV in his IRGC fatigues and humbly asked that Iran’s then-Leader Ayatollah Seyyed Ali Khamenei assign him to a more hands-on role in Iran’s defense.
“I ask the Leader of the Revolution to give me, too, a role in the field so that I can be on the frontline together with my brothers-in-arms,” said Rezaei, a veteran of the Iran-Iraq war and a former chief commander of the IRGC (Islamic Revolution Guards Corps) who at the time held membership in Iran’s Expediency Council.
It was Iran’s next leader, Ayatollah Sayyid Mojtaba Khamenei, who granted that request. Ayatollah Sayyid Mojtaba Khamenei, who was elected leader on March 8 following the martyrdom of his father in US-Israeli airstrikes, appointed Rezaei his representative to the Supreme National Security Council (SNSC) on August 9, and on the same day, President Masoud Pezeshkian appointed Rezaei secretary of the SNSC. Rezaei was thereby anointed Iran’s security chief.
The 12-day Israeli war on Iran, joined briefly by the U.S., was the first shooting war that Iran faced since Rezaei’s days as IRGC commander, including during the Iraqi invasion of Iran in the 1980s. In the decades since he gave up that job in 1997, and before the Israeli war in June 2025, Rezaei attempted several forays into politics in the form of unsuccessful presidential campaigns, in which he often held himself up as the person with the credentials to fix the Iranian economy, reeling from mismanagement and U.S.-spearheaded sanctions.
The 2025 Israeli war, of course, failed. The Tel Aviv regime achieved not one of its goals of toppling the Islamic Republic, destroying its military capabilities, or ending its nuclear program, even as the U.S. briefly joined the war, bombing Iran’s Fordow nuclear facility in central Iran. Then, Israel used its leverage with U.S. President Donald Trump — believed to have been obtained via a global blackmail snare laid by convicted sex trafficker Jeffrey Epstein — to draw America all the way in. Together, Israel and the U.S. attacked Iran in February 2026. Just over five months later, Rezaei was put in charge of Iran’s defense.
While he has kept up a tradition of refusing to capitulate militarily or diplomatically, he seems to be setting his sights higher. If it truly is his moment, Rezaei seems willing to seize it.
By his own admission, opposed to previous rounds of negotiations with the U.S., Rezaei knows that, with intransigent enemies armed to the teeth, one speaks best the language of force. In a war on Iran’s home front, what better way to drive that point home than to make the enemies feel it on theirs?
In two wars of aggression launched by massively equipped militaries in less than a year, Iran’s best defense really has been to raise the costs of war for the aggressors where they are most vulnerable. While Rezaei’s predecessors, too, made sure that happened by closing the Strait of Hormuz, much of which carried oil and petrochemicals out of the Persian Gulf, Iran’s new security chief seems intent on doing so all the more palpably.
“The United States has valuable assets in the region. In the event of war, cables, data centers and artificial intelligence facilities could also come within range,” Rezaei told Drop Site in an exclusive written interview published on Thursday. “If the conflict begins again, we will have a broader plan.”
He didn’t rule out diplomacy, but he seemed to be under no illusions that it would work. “If diplomacy can bring about that understanding, we prefer diplomacy. But if the war continues, Iran has the tools it needs to keep responding.” As the U.S. and Israel seem increasingly likely to resume strikes on Iran after the U.S. midterm elections, Iran’s defense will largely look like Rezaei’s mind. Precisely because he has been out of official security decision-making, that defense is likely to look different and be a surprise.
Rezaei may have vacillated between politics and the military, but, thanks to enemies that never knew their place, so has Iran between peace and war. At some point, something had to stop all the agitation for regime change and blood. There was a reason he never quite stored the fatigues away for good.
* Independent journalist
** The views expressed in this article do not necessarily reflect those of IRNA or the Iranian Government.
