Δύο χιλιάδες είκοσι έξι
ατέλειωτη νύχτα, αργεί να φέξει
Δεν μπορούμε να σας υποχρεώσουμε να ευχηθείτε, πάντως η στήλη οφείλει να ενημερώσει ότι την Τετάρτη 21 του Οκτώβρη κλείνει τα 77 χρόνια του ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου. Πρόκειται για την ίδια μέρα που το 1952, μιλώντας από το βήμα του 19ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ (εν όψει των εκλογών που θα γίνονταν τις προσεχείς ημέρες στην Ελλάδα), ο τότε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης διατύπωνε την άποψη-σύνθημα «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά».
Τι ήταν πάλι αυτό το ξαφνικό κακό που μας βρήκε! Αμερικανοί φίλοι και σύμμαχοι, πλανητάρχη μας πολυχρονεμένε, διπλωμάτες και ξεδιπλωματικοί, μη μας πάρετε την Κίμπερλι γιατί δεν θα το αντέξουμε!
Βγείτε μπροστά celebrities, γλεντζέδες, influencer
πελάτες των Prada, Dior κι εσείς των Marks and Spencer.
Ποια ζόρια, ποια ακρίβεια ρε σεις, ποια «Motor Oil»;
Βγείτε μπροστά οι αγωνιστές, χάνουμε τη Γκιλφόιλ!
Σας (μας) έχουμε άσχημα νέα: Εν όψει ψήφισης του προϋπολογισμού αναγγέλθηκε και υπογραμμίστηκε ότι οι μεταρρυθμίσεις (ποιος Λούθηρος ρε;) θα συνεχιστούν και το 2027…
Η (πάντα νομοταγής) στήλη υπενθυμίζει στον Αλέξιο, συνονόματο και ομοϊδεάτη του οσίου «ανθρώπου του θεού», ότι η προσπέραση από δεξιά απαγορεύεται…
ΕΛΑΣ, Ζαχαριάδης, τι (ξανα)ζούμε ρε;
Η μάχη της Κρήτης που έγινε πριν από 85 χρόνια, θα επαναληφθεί (ποιο VAR ρε;), αυτή τη φορά στις κάλπες μεταξύ Αλέξη και Νίκου.
Μακριά απ’ της πανανθρώπινης της ιδεολογίας
το όραμα και θύματα πολιτικής αργίας
στα νύχια της απόγνωσης, φτώχειας και ανεργίας
και θλιβεροί ακόλουθοι της παπαρολογίας,
κοιτάζοντας το αύριο κάνοντας υποθέσεις
πιστεύοντας σε εμφανώς ψεύτικες υποσχέσεις
«τακτοποιώντας» τη ζωή μέσα από αναθέσεις
άμα αλλάξει τίποτα, εμένα να με…
Παραθέτουμε μια είδηση που σχολιάζει και δίνει απαντήσεις από μόνη της, βγάζοντάς μας από τον κόπο: «Η Ελλάδα μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σε ένα αναπτυξιακό μοντέλο με σαθρά θεμέλια. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα μελέτης του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του London School of Economics, η οποία περιγράφει τη μεταμόρφωση της ελληνικής οικονομίας μετά την περίοδο των μνημονίων με τον όρο “οικονομία της καφετέριας” (café economy). Πρόκειται για μια οικονομία στην οποία οι δραστηριότητες που σχετίζονται με τη φιλοξενία και την εστίαση -από τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια και τα μπαρ μέχρι τη διασκέδαση και τις βραχυχρόνιες μισθώσεις- επεκτείνονται δυσανάλογα σε σχέση με άλλους παραγωγικούς κλάδους».
«Aλλαξα look γιατί δεν αλλάζω απόψεις» είπε ο Aρης Σπηλιωτόπουλος (τι γελάτε ρε;). Και καταλάβαμε γιατί κάποιοι δεν αλλάζουν look…
Ψάχνουνε για τον δεύτερο, χρόνια οι δημοσκοπήσεις
κι εσύ ψάχνεις κατάλληλη βρισιά να ξεστομίσεις.
Μητσοτάκης για κάθετο διάδρομο: «Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να μεταφέρουν το LNG και μέσω άλλων χωρών, αλλά επέλεξαν την Ελλάδα. Αναμφίβολα θετικό αποτύπωμα». Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι τα πάντα είναι θέμα θέσης, θέασης και θέωσης.
Απλά και ίσως απλοϊκά για κάποιους, κοιτάζουμε τα βήματα των τριών τελευταίων εικοσαετιών: Η τηλεόραση πήρε τον κόσμο από τους δρόμους, τα κινητά τον πήραν ακόμα και από το σπίτι του και η τεχνητή νοημοσύνη τον παίρνει κι από τον εαυτό του.
Ξάφνου εκεί που φύσαγε λέει η τραμουντάνα
«καλύτερος πολιτικός: Η παλιά καραβάνα».
Πάντοτε ετοιμόλογος, της λέει ο σιρόκος
«πολλές φορές είν’ αρκετό απλά να είσαι στόκος».
Αρχίζουν παραδείγματα, ονόματα δηλώνουν
ένθεν κακείθεν άπειρα που ποτέ δεν τελειώνουν.
«Ο χειμώνας με τα δυσβάσταχτα κόστη θα ενισχύσει την κοινωνική δυσαρέσκεια», λένε οι αναλυτές και οι προσμένοντες να γλείψουν κανένα κοκαλάκι. Ε και;
Κοκκινοσκουφίτσα
