Oι αντιδράσεις του δείχνουν ότι ο Μητσοτάκης φοβάται τις παρεμβάσεις του διδύμου Καραμανλή-Σαμαρά, που φαίνεται σαν να έχουν μοιράσει μεταξύ τους τους ρόλους του καλού και του κακού μπάτσου. Αν δεν τις φοβόταν, δε θα έβαζε την Κεραμέως να οργανώσει τσάτρα-πάτρα μια φιέστα για το «regain» (άλλο ανέκδοτο αυτό) τη μέρα και την ώρα που στο Πολεμικό Μουσείο, με αφορμή μια βιβλιοπαρουσίαση, το δίδυμο των τέως προέδρων της ΝΔ και τέως πρωθυπουργών αναμενόταν να εξαπολύσει τα βέλη του.
Πίστευε ο Μητσοτάκης ότι η φιέστα με την Κεραμέως και κάποιους ΟΝΝΕΔίτες που δόξαζαν την κυβέρνηση για την επάνοδό τους στην Ελλάδα θα επισκίαζε την εκδήλωση των Καραμανλή-Σαμαρά στο Πολεμικό Μουσείο; Αν ο ίδιος και οι στενοί συνεργάτες του πίστευαν κάτι τέτοιο, τότε χρειάζονται ειδικό ψυχικής υγείας, γιατί έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και ακούνε φωνές. Το βέβαιο είναι ότι ήθελαν να μαντρώσουν στη φιέστα τους βουλευτές της ΝΔ. Να τους δώσουν μια καλή δικαιολογία να μην πάνε στην εκδήλωση του διδύμου των τέως.
Ούτε αυτό το κατάφεραν πλήρως. Καραμανλικοί (κυρίως) και σαμαρικοί βουλευτές πήγαν στο Πολεμικό Μουσείο και όχι στη φιέστα Μητσοτάκη-Κεραμέως. Ολοι τους γνωστοί και μη εξαιρετέοι και δυσαρεστημένοι επειδή βρίσκονται εκτός κυβέρνησης: Γιώργος Βλάχος, Μάξιμος Χαρακόπουλος, Ευριπίδης Στυλιανίδης, Θόδωρος Καράογλου, Μίλτος Χρυσομάλλης, Περικλής Μαντάς. Και κάμποσοι πρώην που τους έχει ξεβράσει η αστική πολιτική: Γιάννης Μιχελάκης, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, Κώστας Μαρκόπουλος, Σωτήρης Χατζηγάκης, Πάνος Παναγιωτόπουλος, ο απαραίτητος μαϊντανός Νίκος -γέροντα η ευχή- Νικολόπουλος και ο… Δημήτρης Καμμένος. Ηταν και ο Λυκουρέντζος του ΕΛΓΑ και ο «τελειωμένος» Πατούλης. Οι υπόλοιποι ήταν από την αντιπολίτευση και πήγαν επειδή τους κάλεσε ο συγγραφέας του βιβλίου Λυγερός.
Δεν τους λες πολλούς τους εν ενεργεία βουλευτές της ΝΔ, αλλά δεν τους λες και λίγους. Και σκέφτεσαι ότι θα ήταν περισσότεροι, αν δεν υπήρχε η έμμεση απαγόρευση με τη διοργάνωση της φιέστας Μητσοτάκη. Οσοι πήγαν, πάντως, δήλωσαν δημόσια ότι θεωρούν πιο σημαντικούς τους δύο τέως από τον Μητσοτάκη.
Το φόβο του έναντι των τέως αποκάλυψε ο Μητσοτάκης και με το ότι επέλεξε να τους απαντήσει προτού αυτοί μιλήσουν! Εκμεταλλεύτηκε τη συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής στην έδρα της ΝΔ για να πει: «Θέλουμε ήρεμα νερά, αλλά θέλουμε τα νερά μας πάντα ελεύθερα και πάντα γαλάζια» και γι’ αυτό «περιττεύουν οι υποδείξεις όσων ανησυχούν από τον καναπέ τους».
Επέδειξε έτσι την έντονη ανησυχία που τον διακατέχει. Δε δίνεις πάσα στους άλλους για να πουν τα δικά τους. Ο Σαμαράς δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Κατηγόρησε τον Μητσοτάκη για αλαζονεία και είπε με τη γνωστή κουτσαβάκικη τσαντίλα που τον χαρακτηρίζει: «Πείτε του να μη στενοχωριέται και να μη ζορίζεται. Δεν χρειάζεται να ακούει κανένα άλλον. Αλλωστε, έχει δίπλα του τον Γεραπετρίτη, τον Ντόκο, όλο το ΕΛΙΑΜΕΠ. Και μη χειρότερα». Οσο για τα «ήρεμα νερά», έκανε μια ακόμα επίδειξη εθνικισμού, τονίζοντας ότι «αυτά δεν είναι ήρεμα νερά, είναι τρικυμία εν κρανίω».
Οι λογογράφοι έβαλαν και τις απαραίτητες πινελιές λογοτεχνών που οι δύο τέως γνωρίζουν μόνο κατ’ όνομα (είναι γνωστό το πολιτιστικό τους επίπεδο). «Βλέπω ορατό έναν σοβαρό κίνδυνο: βήμα βήμα, ανεπαισθήτως (κατά Κωνσταντίνο Καβάφη) να περιέλθει η χώρα σε μη αναστρέψιμη κατάσταση ομηρείας έναντι της Τουρκίας. Να μην μπορεί να γίνει τίποτα στην περιοχή χωρίς την έγκρισή της, έστω και αν παραβιάζονται βάναυσα το Διεθνές Δίκαιο, οι Διεθνείς Συνθήκες, τα ισχυρά θεμελιωμένα δίκαια της Ελλάδας. Αυτό πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία», είπε ο Καραμανλής. «Οταν κάνεις “συμφωνίες φιλίας” με χώρες που σε απειλούν με casus belli και σου αμφισβητούν τα πάντα, δεν έχεις απλώς έλλειμμα στρατηγικής. Εχεις περίσσευμα αφέλειας. Κι όπως έλεγε και ο Οσκαρ Γoυάιλντ, “η αφέλεια είναι το μόνο που δεν συγχωρεί ποτέ η Ιστορία”», είπε ο Σαμαράς.
Ο Καραμανλής ήταν, ως συνήθως, ήπιος, στη γνωστή «γραμμή Μολυβιάτη». Χτύπησε το καμπανάκι ενόψει της «αναβαθμισμένης Τουρκίας», χαρακτήρισε εξωφρενικό «να αναστέλλεται η ηλεκτρική διασύνδεση των νησιών μας, καταμεσής του Αιγαίου», κριτικάρισε την άκριτη στήριξη στην Ουκρανία, η οποία «δεν εξασφάλισε αυτομάτως υποστήριξη για τα δικά μας δίκαια, ζητήθηκαν από εμάς πολύ περισσότερα από όσα μπορούσαμε να κάνουμε» και επέκτεινε την κριτική του στην ΕΕ (για να μην την εστιάσει αποκλειστικά στον Μητσοτάκη): «Η ΕΕ οφείλει να κατανοήσει ότι οι κίνδυνοι δεν προέρχονται μόνο από Ανατολάς, δηλαδή – όπως θεωρούν κάποιοι – από τη Ρωσία. Και θα πρέπει να αντιληφθεί η Ευρωπαϊκή Ενωση ότι πια είναι μόνη της σε αυτό».
Αντίθετα, ο Σαμαράς, απελευθερωμένος πλέον, μετά τη διαγραφή του από τον Μητσοτάκη, τα έχωσε χοντρά. Μίλησε για «αυτοπαραίτηση και αυτοεξαφάνιση» της Ελλάδας από το διεθνές προσκήνιο. «Την Ελλάδα δεν την υπολογίζουν πια ούτε οι εχθροί της, ούτε καν οι μέχρι χθες φίλοι της», είπε χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στις σχέσεις με τη Λιβύη και την Αίγυπτο. Μίλησε για «τσιρλίντερς» και «χρήσιμους ηλίθιους», αλλά και για «κλακαδόρους του συρμού», σημειώνοντας πως «το ότι κάποιος είναι Δυτικός δεν σημαίνει ότι οφείλει να στηρίζει κάθε λάθος κίνηση των δυτικών κυβερνήσεων», γιατί «το πού θα πάνε τελικά τα πράγματα, δεν το ξέρεις ποτέ εκ των προτέρων. Και τώρα που η Αμερική προσπαθεί να τα βρει με τη Ρωσία και η Ευρώπη δεν μπορεί μόνη της να στηρίξει την Ουκρανία, τώρα οι ευφυείς άνθρωποι αρχίζουν και καταλαβαίνουν ότι μάλλον μας έκανε ζημιά όλος αυτός ο υπερβάλλων ζήλος στήριξης του Ζελένσκι». Κι έβαλε το κερασάκι στην τούρτα κατηγορώντας τον Μητσοτάκη ότι «κατακεραυνώναμε τη Ρωσία, αλλά με την Τουρκία, που μας έκανε τα ίδια, ήμασταν μέλι-γάλα».
Αυτά, βέβαια, ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενα. Η όξυνση των τόνων από τον Σαμαρά δεν προσέθεσε κάτι καινούργιο. Απλά μεγάλωσε η τσαντίλα του. Οι περισσότεροι περίμεναν ν’ ακούσουν από τον Σαμαρά εξαγγελία δημιουργίας νέου κόμματος, παραβλέποντας το ότι δε θα έκανε κάτι τέτοιο παρουσία του Καραμανλή, που δεν έχει την ίδια άποψη. Δεν τους άφησε παραπονεμένους, όμως. Ξαναφόρεσε την εσθήτα της Πυθίας, μάσησε «δάφνη» και είπε πως «είμαστε πολλοί και παραμένουμε όρθιοι» και πως από τη λέξη «ευθύνη» γεννιέται μια «άλλη μεγάλη λέξη, η ελπίδα».
Μια χαρά τροφοδοτήθηκαν τα σενάρια περί νέου κόμματος από τον Σαμαρά. Θα το φτιάξει; Και τι μας νοιάζει; Μήπως θα είναι κόμμα υπέρ των λαϊκών συμφερόντων; Ενα δεξιό, εθνικιστικό, κρυφορατσιστικό, ισλαμοφοβικό και αντιπροσφυγικό κόμμα θα είναι. Μπορεί να κόψει ψήφους από τη ΝΔ, αλλά θα κόψει και από την Ακροδεξιά. Ισως αυτό εξιτάρει τον Σαμαρά. Αν εξασφαλίσει χρηματοδότες, μπορεί να το κάνει. Για ν’ απαντήσει και στους ψιθύρους που φεύγουν από το Μαξίμου και τις αναπαράγουν τα παπαγαλάκια που σιτίζονται από το πρυτανείο και ειρωνεύονται τον Σαμαρά ότι θέλει να φτιάξει κόμμα στα 74 για να κατέβει στις εκλογές όταν θα είναι 76 ετών. Το ότι ο Τραμπ σάρωσε έχοντας καβαλήσει τα 80 δεν τους λέει τίποτα;
Σε μια άλλη περιοχή του αστικού φάσματος, το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν κανονική κηδεία. Αρκεί η στατιστική του συνέδριου. Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να έχει 200.000 μέλη (οι περισσότεροι είναι αυτοί που πλήρωσαν το δίευρο για να ψηφίσουν πρόεδρο, από την εποχή του Κασσελάκη και μετά). Για συνέδρους είπαν ότι ψήφισαν 13.675 μέλη! Αυτοί εξέλεξαν 3.229 συνέδρους (ο ένας στους τέσσερις εκλεγόταν σύνεδρος!). Στο χώρο του συνέδριου βρέθηκαν μόνο 1.261 σύνεδροι, ενώ άλλοι 1.426 συνδέθηκαν διαδικτυακά! Δηλαδή, 542 νοματαίοι (το 17% του συνόλου) έβαλαν υποψηφιότητα, εκλέχτηκαν σύνεδροι, αλλά δεν πάτησαν στο συνέδριο, ούτε συνδέθηκαν διαδικτυακά!
Αλλά κι απ’ αυτούς που πήγαν στο συνέδριο, ελάχιστοι κάθονταν στην αίθουσα ν’ ακούσουν τους ομιλητές. Οι οποίοι ήταν 237 διά ζώσης και μόλις 31 από τους ιντερνετικούς που ήταν οι περισσότεροι. 26 βουλευτές έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μόνον εννιά πήραν το λόγο! Ο πρόεδρος Φάμελλος, οι φραξιάρχες Παππάς και Πολάκης και οι Ξανθόπουλος, Νοτοπούλου, Καραμέρος, Ψυχογιός, Παναγιωτόπουλος και… Μπάρκας. Από τους τέσσερις ευρωβουλευτές πήρε το λόγο μόνο ο Αρβανίτης. Σιώπησε ακόμα και ο πρωταθλητής της φλυαρίας Φαραντούρης.
Τα γκεσέμια των Τσιπραίων (Φλαμπουράρης, Γεροβασίλη) δεν μίλησαν. Ο ίδιος ο Τσίπρας πέρασε μια βόλτα την πρώτη μέρα, για να βγάλει την υποχρέωση, και φυσικά δεν μίλησε. Από τους πρωτοδευτεροκλασάτους που πήραν το λόγο, οι περισσότεροι το έριξαν στις θρηνωδίες ή άσκησαν σκληρή κριτική σε όλες τις φράξιες για την προώθηση του Κασσελάκη (Τεμπονέρας).
Ως κερασάκι στην τούρτα ήρθε η αποχώρηση του Γιώργου Τσίπρα, που περίμενε να τελειώσει το συνέδριο για να κάνει την ανακοίνωση αποχώρησης, κλέβοντας το «χαρτί» της δημοσιότητας και βάζοντας ακόμα πιο μελανά χρώματα στην εικόνα ενός κόμματος σε απόλυτη παρακμή. Ο Γ. Τσίπρας μίλησε για «κατάντια» του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία καταλόγισε κυρίως στη σημερινή ηγετική ομάδα, ενώ για ξεκάρφωμα κριτικάρισε και τον ξάδερφο Αλέκη για αναποφασιστικότητα μετά το 2019.
Ολοι τώρα περιμένουν να κάνει «κίνηση» ο Αλέξης Τσίπρας. Ο οποίος δεν πρόκειται, φυσικά, να πάει να «πάρει» τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα δημιουργήσει νέο κόμμα και… όσοι (και όσες) πιστοί προσέλθετε. Είναι σίγουρο πως το παρασκήνιο έχει πάρει φωτιά, ώστε να μαζευτεί ό,τι είχε μαζευτεί την περίοδο της «κυβερνώσας Αριστεράς», συν κάποια λαμπερά ονόματα, ώστε να φαίνεται ότι γίνεται rebranding. Ισως η μη επιστροφή της πλειοψηφίας των ΝεΑριτών στον ΣΥΡΙΖΑ να έχει να κάνει με το παρασκηνιακό παζάρι, με στόχο να πάνε Χαρίτσης, Αχτσιόγλου, Τζανακόπουλος, Ηλιόπουλος και σία στο νέο κόμμα και να βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ (ό,τι θα έχει απομείνει σ’ αυτόν) στο βαθύ περιθώριο.
Θα τα καταφέρει ο Τσίπρας στο rebranding; Και τι μας νοιάζει; Μήπως θα είναι κόμμα υπέρ των λαϊκών συμφερόντων; Ενα δεξιό σοσιαλδημοκρατικό μόρφωμα θα είναι, με φιλοδοξία ν’ αποτελέσει εναλλακτική κυβερνητική λύση διαχείρισης των κρατικών υποθέσεων της κεφαλαιοκρατίας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.
