Περίπου 10.000 εργαζόμενοι του ΕΟΠΥΥ έχουν αρχίσει να ζουν με την απειλή της διαθεσιμότητας και της απόλυσης, αφού έχει γίνει ολοφάνερο ότι ο ΕΟΠΥΥ αποτελεί μια από τις «δεξαμενές» για το δεύτερο κύμα διαθεσιμότητας. Δεν είναι τυχαίο που ο αδίστακτος Γεωργιάδης πήρε πίσω την προηγούμενη «διαβεβαίωσή» του ότι δε θ’ απολυθεί κανένας γιατρός.
Στις μονάδες του ΕΟΠΥΥ απασχολούνται σήμερα 9.979 εργαζόμενοι, εκ των οποίων 5.765 γιατροί, 2.841 υγειονομικό προσωπικό και 1.373 διοικητικό προσωπικό. Σύμφωνα με το σχέδιο που έχει καταστρώσει η task force του Ράιχενμπαχ, 2.246 γιατροί διάφορων ειδικοτήτων θα μεταφερθούν στα νοσοκομεία (αφού περάσουν από τη διαθεσιμότητα), ενώ 2.303 θα ενταχθούν στο υποτιθέμενο νέο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ).
Το σχέδιο στην πραγματικότητα προβλέπει τη διάλυση του ΕΟΠΥΥ ως παρόχου υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας και τη μετατροπή του αποκλειστικά σε αγοραστή υπηρεσιών υγείας για τους ασφαλισμένους του. Από πού θ’ αγοράζει; Από το νέο σύστημα ΠΦΥ και από τον ιδιωτικό τομέα.
Τι θα είναι αυτό το περιβόητο νέο σύστημα ΠΦΥ; Θα ενοποιήσουν τα υπάρχοντα πολυϊατρεία του ΕΟΠΥΥ, τα Κέντρα Υγείας και τα Περιφερειακά Ιατρεία σε ένα φορέα ανά Υγειονομική Περιφέρεια. Απ’ αυτόν τον φορέα τα ασφαλιστικά ταμεία θα αγοράζουν υπηρεσίες. Φυσικά, με την ενοποίηση το προσωπικό θα είναι πολύ λιγότερο (ίσως και το μισό) και η παροχή υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας θα εξαθλιωθεί.
Ασφαλισμένοι θα αναγκάζονται να συνωστίζονται στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων ή να καταφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα, αφού πολλές ειδικότητες γιατρών που υπάρχουν σήμερα στον ΕΟΠΥΥ θα καταργηθούν.
Ηδη, τα πολυϊατρεία του ΕΟΠΥΥ έχουν υποβαθμιστεί σε σχέση με την περίοδο που λειτουργούσαν ως πολυϊατρεία του ΙΚΑ. Τότε, με 5,5 εκατ. ασφαλισμένους είχαν 32 εκατ. επισκέψεις το χρόνο. Τώρα, με 10,5 εκατ. ασφαλισμένους, έχουν 21,5 εκατ. επισκέψεις το χρόνο. Αυτή η δραματική μείωση (κατά το ένα τρίτο) οφείλεται στους περιορισμούς που έχουν τεθεί από τον καινούργιο Κανονισμό Παροχών του ΕΣΥ, στην τεράστια μείωση των εργαστηριακών εξετάσεων και στην εν γένει εξαθλίωση της λειτουργίας του φορέα, που αναγκάζει τους ασφαλισμένους είτε να στριμώχνονται στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων είτε να καταφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα και να πληρώνουν από την τσέπη τους.
Τώρα, με τον «εκσυγχρονισμό» της task force, το όλο σύστημα παροχής ΠΦΥ θα μικρύνει ακόμη περισσότερο, ανοίγοντας το δρόμο για τον ιδιωτικό τομέα. Ο ΕΟΠΥΥ θα είναι ένας πελάτης του νέου συστήματος ΠΦΥ και του ιδιωτικού τομέα, φυσικά. Με δεδομένη τη χρεοκοπία της Κοινωνικής Ασφάλισης, το επόμενο βήμα, αυτό που ακόμα δε συζητιέται, θα είναι η καθιέρωση της «κάρτας υγείας», που θα λειτουργεί σαν τις τηλεκάρτες. Θα έχει μέσα ένα ποσό, το οποίο ο ασφαλισμένος θα μπορεί να καταναλώσει οπουδήποτε. Είτε στις μονάδες του συστήματος ΠΦΥ είτε στον ιδιωτικό τομέα. Οταν εξαντλήσει το ποσό αυτό, θα είναι αναγκασμένος να πληρώσει από την τσέπη του.
Αυτός είναι, άλλωστε ο στόχος. Να εξαπλωθούν οι αγοραίες σχέσεις σε όλο το φάσμα των κρατικών υπηρεσιών υγείας, έτσι που οι υπηρεσίες υγείας (πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες) να πωλούνται και να αγοράζονται από όλους και από κάθε πηγή (δημόσια ή ιδιωτική). «Είμαι απολύτως αποφασισμένος για τη συνεργασία του ΕΣΥ και των ασφαλιστικών εταιριών», είπε προ ημερών, σε συνέδριο των Financial Times, ο Γεωργιάδης. «Πρέπει το κράτος να βρει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης, εκτός από τους φόρους», συμπλήρωσε, λες και μιλούσε για χωράφι του πατέρα του και όχι για ένα σύστημα υγείας που το έχει χρυσοπληρώσει ο ελληνικός λαός.
Βέβαια, για να μην αδικούμε τον Μπουμπούκο, πρέπει να θυμίσουμε ότι αυτή η δυνατότητα θεσπίστηκε με το νόμο 3868/2010 του ΠΑΣΟΚ, που θέσπισε την ολοήμερη λειτουργία των νοσοκομείων. Ο Γεωργιάδης δηλώνει αποφασισμένος να ολοκληρώσει το έγκλημα, όχι μόνο με τη θέσπιση και των απογευματινών χειρουργείων, αλλά με την εξαφάνιση κάθε ορίου ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, με τρόπο ώστε οι ασφαλιστικές εταιρίες να πάρουν τα φιλέτα των δημόσιων νοσοκομείων και για τους ασφαλισμένους των Ταμείων να υπάρχει μόνο ένα άθλιο σύστημα ή η επιλογή να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, αν έχουν τη δυνατότητα.
