Την ώρα που ο Αβραμόπουλος, σε μια από τις αγαπημένες προπαγανδιστικές κινήσεις του, συναντιόταν με τους συγγενείς του βρέφους που πέθανε επειδή το ασθενοφόρο ήταν χαλασμένο, και τους έσπρωχνε να στραφούν κατά των γιατρών (δήλωσε πρόθυμος να τους βοηθήσει με τη χορήγηση όλων των στοιχείων), ένας ψυχικά ασθενής έβρισκε φρικτό θάνατο σ’ ένα θάλαμο του Δρομοκαΐτειου, ενώ το «Μεταξά» βυθιζόταν στο απόλυτο σκοτάδι.
Ηρθαν έτσι στο φως κάποια από τα χάλια του ΕΣΥ, που εξαθλιώνεται κάθε μέρα και περισσότερο, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο για τους καπιταλιστές της Υγείας. Δεν είναι τυχαίο που ο συγκεκριμένος κλάδος παρουσιάζει την πιο γοργή ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια και προσελκύει κεφάλαια από το εξωτερικό.
Χρόνια καταγγέλλουν την κατάσταση οι εργαζόμενοι στο Δρομοκαΐτειο, αλλά έπρεπε να πεθάνει μ’ αυτό τον τρόπο ένας ασθενής για να γραφτούν πέντε αράδες στον Τύπο. Ο 49χρονος ασθενής έβαλε στη 1:30’ τη νύχτα φωτιά σ’ ένα δωμάτιο του Τμήματος Οξέων Περιστατικών. Στο Τμήμα φιλοξενούνταν 30 ψυχικά ασθενείς σε κρίση και για τη φροντίδα τους εργάζονταν μόνο 3 νοσηλευτές! Το Τμήμα είναι χωρισμένο σε δωμάτια κι έτσι δεν μπορούν να έχουν συνεχή εικόνα των ασθενών. Σύστημα πυρανίχνευσης δεν υπάρχει κι έτσι, όταν πήραν είδηση τη φωτιά αυτή είχε φουντώσει. Επεσαν στη φωτιά προσπαθώντας να σώσουν τους ασθενείς, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν καθηλωμένοι. Τα κατάφεραν, αλλά ο 49χρονος εξέπνευσε στο ασθενοφόρο, λόγω αναπνευστικών προβλημάτων.
50 υπάλληλοι έφυγαν την τελευταία τριετία, ούτε ένας δεν προσελήφθη. Από τις 1.400 οργανικές θέσεις μόνο 600 είναι καλυμμένες. Οι υπόλοιπες 800 παραμένουν κενές! Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν σε κάθε βάρδια 2 νοσηλευτές για 50 ασθενείς και 1 γιατρός ανά δύο Τμήματα! Και οι εισαγωγές αυξάνονται συνέχεια, όχι μόνο λόγω της αύξησης των ψυχικώς πασχόντων, αλλά και επειδή καταρρέουν η μία μετά την άλλη οι δομές της αποασυλοποίησης. Το πρόγραμμα δόθηκε σε ιδιώτες κι όταν τέλειωσαν οι κοινοτικοί πόροι αφέθηκε χωρίς χρηματοδότηση. Οι ιδιώτες, αφού κέρδισαν όσα κέρδισαν, βάζουν λουκέτα και οι ασθενείς βρίσκονται στο δρόμο, με αποτέλεσμα να εισάγονται στα τμήματα βραχείας νοσηλείας των ψυχιατρείων ως υπεράριθμοι.
Στο «Μεταξά» είναι ευτύχημα που δεν υπήρξε θύμα. Το γενικό μπλακ άουτ βρήκε ακόμα και χειρουργεία σε εξέλιξη. Με φακούς και αναπνευστήρες με μπαταρία κατάφεραν γιατροί και νοσηλευτές να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, καθώς δεν δούλεψε κανένα εφεδρικό σύστημα παροχής ρεύματος. Μετά από τρεις ώρες κατάφεραν να τροφοδοτήσουν με γεννήτρια την Εντατική! Πεπαλαιωμένες οι εγκαταστάσεις, έχουν παραδοθεί για συντήρηση σε εργολάβο, αντί να προσλάβουν μόνιμο προσωπικό που θα ξέρει την εγκατάσταση και θα τη συντηρεί σε καθημερινή βάση.
Μια μέρα μετά ήρθαν οι καταγγελίες από τους εργαζόμενους του «Ευαγγελισμού». «Υπάρχουν 1.300 κενές θέσεις όλων των κλάδων, το προσωπικό οδηγείται στη φυσική εξόντωση, ενώ η υπολειτουργία τμημάτων (εργαστήρια, μονάδες, χειρουργεία, νοσηλευτικά τμήματα κ.λπ.) αποτελεί απειλή για τη συνολική ασφαλή λειτουργία του νοσοκομείου».
Το αφτί του Αβραμόπουλου, όμως, δεν ιδρώνει ούτε από καταγγελίες ούτε από «τυχαία περιστατικά» (κι ας κόστισαν ανθρώπινες ζωές). Γι’ αυτόν σημασία έχουν οι δημόσιες σχέσεις. Ο προκάτοχός του κατάργησε (στα χαρτιά) τα ράντσα, αυτός χτίζει τον «τρίτο τομέα του συστήματος Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας της χώρας μας»: τον… εθελοντισμό. Μάζεψε διάφορες ΜΚΟ και τις χρησιμοποίησε σαν γλάστρες σε μια λαμπρή προεκλογική τελετή στο Μέγαρο Μουσικής (αλήθεια, πόσο πήγε το «μαλλί» για τη φιέστα;). Ακονίζουν τις μασέλες τους τα λαμόγια, αφού θα ροκανίζουν κρατικά κονδύλια, για να οργανώσουν τον εθελοντισμό (άλλοι θα δουλεύουν τζάμπα και άλλοι θα κονομάνε). Μια υποχρέωση του κράτους εκχωρείται στους εθελοντές. Κοστίζει λιγότερο, βλέπετε. Και τρώνε περισσότεροι. Ετσι έγινε και με την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και τα αποτελέσματα είναι γνωστά.
