Τι έπιασε ξαφνικά τον Περισσό και άνοιξε (με δηλώσεις της Παπαρήγα, μάλιστα, που ήταν σίγουρο ότι θα συζητηθούν) θέμα ενίσχυσης του ΛΑΟΣ από το ΠΑΣΟΚ, μέσω των φιλικών του ΜΜΕ; Η ερμηνεία «ρεβάνς για την Καρδίτσα» (θυμόσαστε τις συνεχείς καταγγελίες του ΠΑΣΟΚ για τη γαλαζοπράσινη συμμαχία στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές) δε μπορεί να σταθεί. Στον Περισσό δεν ενεργούν με βάση τέτοια σύνδρομα. Το παιχνίδι της αστικής πολιτικής το γνωρίζουν πολύ καλά, όπως γνωρίζουν και πώς να κάνουν τις προσαρμογές τους.
Η Α. Παπαρήγα γνώριζε πολύ καλά πως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι σε θέση να περάσει γραμμή στα ΜΜΕ. Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ που καθορίζει τη γραμμή των Μέσων που διάκεινται φιλικά προς τη σοσιαλδημοκρατία, αλλά είναι οι ιδιοκτήτες των Μέσων που περνούν γραμμή στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί, λοιπόν, έθεσε το θέμα αντίστροφα; Γιατί δεν άνοιξε μέτωπο με τους «βαρόνους των μίντια» (ή «νταβατζήδες», αν προτιμάτε την καραμανλίδικη έκφραση), αλλά το άνοιξε με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ; Δεν γνώριζε ότι το ΠΑΣΟΚ θα ξαναζέσταινε τη σούπα του «δεκανικιού της δεξιάς»; Αν ήθελε ο Περισσός να βάλει γενικότερα το ζήτημα της «κατασκευής και στήριξης κομμάτων», γιατί δεν κατήγγειλε παράλληλα και τη ΝΔ για την κατασκευή και ενίσχυση του κόμματος Παπαθεμελή, που σκοπό έχει να κόψει ψήφους από το ΛΑΟΣ, μπας και μείνει το τελευταίο εκτός Βουλής;
Είναι φανερό, ότι ο Περισσός διάλεξε απολύτως συνειδητά μια στάση μονομερούς καταγγελίας του ΠΑΣΟΚ, που βολεύει την κυβέρνηση. Γι’ αυτό, άλλωστε η Παπαρήγα δεν δίστασε να εμφανιστεί στο μεσημεριανό δελτίο του μοναδικού καθαρά καραμανλικού συγκροτήματος (στο ραδιόφωνο του συγκροτήματος Αλαφούζου) και να μιλήσει αποκλειστικά γι’ αυτό το ζήτημα. Ο Περισσός επέλεξε να κάνει πλάτες στην κυβέρνηση, για να εισπράξει ως αντάλλαγμα προβολή από το συγκρότημα Αλαφούζου και από τα κρατικά ΜΜΕ. Είναι κι αυτή μια τακτική απολύτως συμβατή με την αστική μικροπολιτική, η οποία δεν διακρίνεται για την εμμονή της σε αρχές.
Πέρα, όμως, από τα μικροπολιτικά παιχνίδια της ηγεσίας του Περισσού, υπάρχει ένα πολιτικό ζήτημα που αξίζει τον κόπο να σχολιαστεί. Είναι γεγονός ότι τα μεγάλα συγκροτήματα των ΜΜΕ, κυρίως το MEGA και οι εφημερίδες των συνιδιοκτητών του, στήριξαν και στηρίζουν τον Καρατζαφέρη και το κόμμα του. Γιατί; Οχι γιατί θέλουν να ρίξουν τον Καραμανλή από την εξουσία και να ανεβάσουν τον Γιωργάκη. Αν δει κανείς το σύνολο της προπαγάνδας αυτών των ΜΜΕ θα διαπιστώσει ένα τρομαχτικό αβαντάρισμα του Καραμανλή, που κοντεύει να φτάσει το αβαντάρισμα που είχε ο Σημίτης, που πρέπει να ήταν ο πιο αγαπημένος πρωθυπουργός των «βαρόνων». Σημειώνουμε ειδικά τη χρήση των γκάλοπ, που περνούν την εικόνα ενός άφθαρτου Καραμανλή, ο οποίος όμως δε μπορεί να κάνει ζάφτι το τσούρμο του στην κυβέρνηση και το κράτος.
Με την ενίσχυση του Καρατζαφέρη οι «βαρόνοι» θέλουν να ελέγξουν τον Καραμανλή. Να μην του επιτρέψουν να γίνει παντοδύναμος. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που το κάνουν αυτό. Το 1985 ενίσχυσαν με όλους τους τρόπους τον Αρσένη, που έφυγε από το ΠΑΣΟΚ και ήταν ο μόνος που αντιπολιτευόταν τον Ανδρ. Παπανδρέου. Μέχρι και κόμμα του έφτιαξαν (το αλήστου μνήμης ΕΣΚ), με το οποίο συνεργάστηκε πολιτικά ο Περισσός (το ξεχάσατε κ. Παπαρήγα;). Το 1988-89 ενίσχυσαν διάφορα «μπάζα» της σοσιαλδημοκρατίας και τα έσπρωξαν σε περίοπτες θέσεις στον ενιαίο Συνασπισμό, ελέγχοντας έτσι ασφυκτικά το κόμμα που προόριζαν για διάδοχο του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ, όμως, άντεξε, ο Ανδρ. Παπανδρέου άντεξε, οι «βαρόνοι» ήρθαν σε συνδιαλλαγή μαζί του γιατί ήταν ο μόνος που μπορούσε να αντισταθεί στον «τυφώνα» Μητσοτάκη, και τα «μπάζα» επέστρεψαν στη χωματερή όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα (αλήθεια, θυμόσαστε, κ. Παπαρήγα, ποιους είχατε κάνει υπουργούς στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα το 1989-90;).
Κόμμα έφτιαξαν και στον Σαμαρά, για να λειτουργήσει ως αντίβαρο στον Μητσοτάκη. Κι όταν η δουλειά έγινε (το ΠΑΣΟΚ επανήλθε στην εξουσία το 1993), ο Σαμαράς οδηγήθηκε στην αφάνεια (καίτοι είχε κοινοβουλευτική ομάδα) και σε ελάχιστα χρόνια αναγκάστηκε να κλείσει το μαγαζί και να προσκυνήσει την «αυλή» του Καραμανλή. Το ότι ξαναμπήκε στην πολιτική το οφείλει στα παζάρια του μητσοτακέικου με τον Καραμανλή. Και βέβαια, έκτοτε δεν παίζει κανένα ρόλο και παρακαλά να δει καμιά συνέντευξή του σε κυριακάτικο φύλλο (για τηλεόραση δεν γεννάται θέμα). Και βέβαια, δεν πρέπει να ξεχάσουμε το κόμμα Αβραμόπουλου (ΚΕΠ), που είναι το μοναδικό κόμμα που είχε τόση στήριξη από τα ΜΜΕ, αλλά δεν κατέβηκε ποτέ σε εκλογές. Ο αρχηγός του το διέλυσε και προσχώρησε στη ΝΔ με αντάλλαγμα ένα υπουργείο. Εκείνη την περίοδο τα ΜΜΕ, που πριν τον αποθέωναν, τον εγκατέλειψαν τελείως και ευτυχώς που το κατάλαβε και έβαλε λουκέτο.
Δεν γίνεται, λοιπόν, τίποτα το διαφορετικό σήμερα με το ΛΑΟΣ. Τι θα ήταν ο Καρατζαφέρης χωρίς την τόση στήριξη από τα ΜΜΕ των «βαρόνων»; Ενας γραφικός ακροδεξιός, με τον Βορίδη, τον Πλεύρη και τη «Χρυσή Αυγή», χωρίς καμιά ελπίδα να σπάσει το φράγμα του 3%. Με τη στήριξη που πήρε (δεν είναι και λίγο να είσαι καλεσμένος σε κάθε πολιτική εκπομπή στα μεγάλα κανάλια), διευκολύνθηκε να απευθυνθεί σε ευρύτερα ακροατήρια. Και βέβαια, όρος των «βαρόνων» ήταν ο Καρατζαφέρης να εγκαταλείψει τον Λεπενισμό και να κινηθεί σε επίπεδα σύγχρονου λαϊκισμού, ώστε να διεμβολίσει τη ΝΔ. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Αν ο Καρατζαφέρης μπει στη Βουλή, θα υπάρξει μια ευπαθέστερη ισορροπία στην κορυφή. Ο Γιωργάκης είναι απολύτως ελεγχόμενος (είναι τόσο αδύνατος που δε μπορεί να σταθεί χωρίς την πατρονεία των «βαρόνων», ειδικά σε περίπτωση ήττας), με το ΛΑΟΣ στη Βουλή μπορεί να ελεγχθεί απόλυτα και ο Καραμανλής. Τα όρια της σχετικής αυτονομίας της αστικής πολιτικής θα φτάσουν στο μίνιμουμ και η εξουσία των «βαρόνων» στο μάξιμουμ.
