Οι εικόνες είναι πραγματικά ανατριχιαστικές. Μερικές δεκάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν έξω από τα δικαστήρια των Τρικάλων και χειροκροτούσαν τον Τζιωρτζιώτη, τον ιδιοκτήτη της «Βιολάντα». Δεν έχει σημασία αν ήταν όλοι εργάτες και εργάτριες του εργοστάσιου-φονιά ή αν λίγοι/ες πήγαν συν γυναιξί και τέκνοις για να κάνουν παραπάνω μπούγιο. Είτε ήταν δέκα, είτε τριάντα, είτε πενήντα, το ίδιο κάνει. Ιδια είναι η ντροπή.
@trikalaopinion.gr Χειροκρότημα συμπαράστασης για τον Τζιωρτζιώτη έξω από την Αστυνομία #trikalaopiniongr #violanta #trikala ♬ original sound – trikalaopinion.gr
Κρατούσαν κι ένα πανό που το ετοίμασαν, προφανώς, οι άνθρωποι του καπιταλιστή: «Η αξιοπρέπεια δεν συκοφαντείται»! Η μεγαλύτερη πράξη αναξιοπρέπειας στο όνομα της… αξιοπρέπειας. Ανάθεμα κι αν καταλάβαιναν τι έγραφε το πανό που τους έβαλαν να κρατούν.
Εδώ δεν έχουμε εργάτες που δεν απεργούν επειδή φοβούνται, που σκύβουν το κεφάλι και υπομένουν τα πάντα επειδή φοβούνται μη χάσουν το γλίσχρο μεροκάματο. Εδώ έχουμε εργάτες και εργάτριες που φτύνουν πάνω στους τάφους των δολοφονημένων συναδέλφων τους. Που είναι πολύ πιθανό να πήγαν στις κηδείες τους και να δάκρυσαν στη θέα των χαροκαμένων παιδιών, συζύγων, γονιών. Και τώρα γυρίζουν και φτύνουν τις δολοφονημένες συναδέλφισσες, επειδή ο θάνατός τους… ξεβόλεψε το αφεντικό.
Τελικά, το τσατσιλίκι είναι βαρέλι δίχως πάτο. Αλλο ο φόβος, άλλο το τσατσιλίκι. Ο φόβος δείχνει μια εργατική τάξη που δεν έχει γίνει «τάξη για τον εαυτό της», για να θυμηθούμε τον Μαρξ. Το τσατσιλίκι είναι χαρακτηριστικό του λούμπεν προλεταριάτου.
Ο φόβος ξεπερνιέται με την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, που αναπτύσσει και το αίσθημα της συλλογικής δύναμης. Το τσατσιλίκι δεν ξεπερνιέται, και στις κρίσιμες στιγμές μετατρέπεται σε ιοβόλο όπλο που χρησιμοποιείται στην ταξική πάλη από την πλευρά των καπιταλιστών.
Ο φόβος έχει κάποιο όριο. Ηθικό καταρχάς. Κάθε ηθική συνείδηση εξεγείρεται απέναντι σε ένα έγκλημα. Πόσω μάλλον όταν τα θύματα του εγκλήματος προέκυψαν από τυχαία επιλογή και στη θέση τους θα μπορούσε να βρίσκεται το ίδιο το ηθικό άτομο. Πάνω στην ηθική συνείδηση οικοδομείται η ταξική συνείδηση. Το τσατσιλίκι δεν έχει κανένα όριο, κανέναν ηθικό φραγμό. Και οδηγεί το άτομο στο έσχατο σημείο κατάπτωσης: να χειροκροτεί τον καπιταλιστή που έστειλε στον τάφο τις συναδέλφισσες.
Ο φοβισμένος κάθεται στην άκρη και περιμένει να περάσει η μπόρα. Ο τσάτσος γίνεται επιθετικός για να υπερασπιστεί το αφεντικό.
