Αναδημοσιεύουμε την ανταπόκριση των Ανυποχώρητων Εκπαιδευτικών (αυτόνομο σχήμα στο ΣΕΠΕ Κορινθίας) από την κινητοποίηση των εκπαιδευτικών στην Τρίπολη, την ημέρα διεξαγωγής στο Πειθαρχικό Πελοποννήσου της νέας παραπομπής τριών εκπαιδευτικών, επειδή συμμετέχουν στη νόμιμα προκηρυγμένη απεργία-αποχή από την ατομική αξιολόγηση.
Στην ανακοίνωσή τους, οι Ανυποχώρητοι Εκπαιδευτικοί, πέρα από την παράθεση των γεγονότων για τις πρακτικές τρομοκράτησης των απεργών εκπαιδευτικών από την τριμελή επιτροπή του Πειθαρχικού με ανάλογες «νουθεσίες», εκφράζουν και τις απόψεις τους και την αγωνία τους για την φθίνουσα δυναμικότητα των κινητοποιήσεων, την κατάσταση εφησυχασμού και απο-συσπείρωσης του κινήματος και τη στάση-τροχοπέδη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Σημειώνουν, όμως, ότι η αντίσταση της μαχόμενης εκπαίδευσης στην «αξιολόγηση», έχει οδηγήσει σε αδυναμία την κυβέρνηση Μητσοτάκη να επιβάλλει την επιστροφή του επιθεωρητισμού. Εξου και χρησιμοποιεί μεθόδους απειλών, τρομοκρατίας και διώξεων.
Η ανακοίνωση-ανταπόκριση των Ανυποχώρητων Εκπαιδευτικών
Βρεθήκαμε ξανά στην Τρίπολη την ημέρα διεξαγωγής του τρίτου κατά σειρά Πειθαρχικού (18/2/2026) στη Διεύθυνση ΠΔΕ Πελοποννήσου, συμπαραστεκόμενοι στις τρεις συναδέλφισσες και στο σωματείο «Ο Πλήθων».
Αρχικά, πριν μεταφέρουμε το κλίμα και τα γεγονότα, οφείλουμε να πούμε ότι ο δυναμισμός των προηγούμενων συγκεντρώσεων δείχνει να φυλλοροεί και αυτό πρέπει να απασχολήσει τα σωματεία και τα Δ.Σ που τα αντιπροσώπευσαν. Στην περίπτωση της Κορινθίας συμπληρωνόταν μετά βίας εικοσάρι λεωφορείο, οπότε ακυρώθηκε και αυτό. Ακούσαμε ότι λόγω του κόστους (300€) ήταν προτιμότερο να μετέβαιναν οι εκπαιδευτικοί με δικά τους μέσα και να πληρωθούν έπειτα τα έξοδα.
Οι Ανυποχώρητοι Εκπαιδευτικοί προφανώς όταν επιλέγουμε να απεργήσουμε το κάνουμε χωρίς ανταποδοτικά (κάτι που σε μια ενδεχόμενη απεργία διαρκείας θα δοκιμάσει το μέταλλο των απεργών), αλλά εφόσον η πρακτική μίσθωσης οχήματος λόγω κινητοποιήσεων σε απομακρυσμένα μέρη μας συσπειρώνει, διαφωνούμε με αυτήν την πρακτική και έχουμε τοποθετηθεί για αρκετά από τα ζητήματα απο-συσπείρωσης αλλά και διάσπασης που μας ταλανίζουν. Στις τελευταίες εκλογές υπήρξαν 252 έγκυρες ψήφοι σε ένα σωματείο άνω των 850 συναδέλφων. Κι όμως, τελικά κατέληξε η Κορινθία να έχει δέκα-δώδεκα άτομα περίπου στην χθεσινή συγκέντρωση.
Δεν πιστεύουμε στις αναθέσεις δι’ αντιπροσώπων, οπότε μια ειλικρινής αποτίμηση θα βοηθούσε πρωτίστως α) εκείνους που δεν πείθουν να κάνουν την αυτοκριτική τους, β) αυτούς που απέχουν γενικώς από τις δράσεις που σχετίζονται με τα κοινά εργασιακά και οικονομικά μας δικαιώματα να αναλογιστούν το διακύβευμα και γ) τα μέλη του σωματείου που ψηφίζουν μεν αλλά δεν δίνουν το παρών στις κινητοποιήσεις, να κατανοήσουν το ζοφερό μέλλον της παιδείας και τις εργασιακές σχέσεις γαλέρας που μας επιφυλάσσει η εντολοδόχος κυβέρνηση Μητσοτάκη (βλ. νέα έκθεση του ΟΟΣΑ για την εκπαίδευση 2026).
Το ΥΠΑΙΘΑ και η κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται σε αποδρομή, εκεί ποντάρουν, στη φθορά και στη σταδιακή απομόνωση του κινήματος. Όσοι θα μείνουν μόνοι στο τέλος είτε θα πέσουν εκβιαζόμενοι είτε χάνοντας τη δουλειά τους θα ρίξουν νερό στον μύλο των α(χ)ρίστων που θα μιλήσουν για μειοψηφίες και αδιάλλακτους δημοσίους υπαλλήλους. Γι’ αυτό δεν μας εξυπηρετεί πουθενά ο εφησυχασμός για την αδιαφορία των συναδέλφων -και την επικύρωση της αξιολόγησης σαν αποτέλεσμα- για την οποία γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες της αυθαιρεσίας και της αδυναμίας του συστήματος Μητσοτάκη να επιβάλει τις οποιεσδήποτε ποινές στους απεργούς. Απλά δεν νομιμοποιούνται και ούτε έχουν τη λαϊκή ετυμηγορία.
Ο φόβος μέσα στις συλλογικότητες και τα σχήματα δεν έχει θέση στην ερμηνεία-αποτίμηση των κινητοποιήσεων και στον επικείμενο σχεδιασμό των δράσεων του κινήματος. Δεν υποκύπτουμε, προφανώς, γιατί το αγωνιστικό ηθικό των συναδέλφων δεν κάμπτεται παρόλη την ακρίβεια και την οικονομική ανασφάλεια που βιώνουμε όλοι μας στην ελληνική επικράτεια.
Ενδεικτικά αναφέρουμε την κατάσταση στην ενοικίαση κατοικίας των αναπληρωτών/νομάδων που βλέπουν τον μισθό της πείνας να μην φτάνει ούτε για δυο εβδομάδες, αφού αναλογικά τα 200-300€ που περισσεύουν δεν μπορούν να στηρίξουν καμία αξιοπρεπή διαβίωση. Αυτούς τους εκπαιδευτικούς βασανίζουν τόσα χρόνια οι περισπούδαστοι-κομματικοί εντολείς των κυβερνήσεων και οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων, και αφού οι συνάδελφοι καταφέρουν τελικά να μονιμοποιηθούν έπειτα από την συλλογή έξτρα πτυχίων (προσοντολόγιο Γαβρόγλου), θέλουν να τους αξιολογήσουν, ενώ έχουν οργώσει όλη την Ελλάδα ταπεινωμένοι και κακοπληρωμένοι στηρίζοντας το δημόσιο σχολείο.
Το κόστος σπουδών, για παράδειγμα, των παιδιών της εργατικής τάξης που συγκλίνει με τους εκπαιδευτικούς και όχι των ελίτ που φοιτούν στο Kολλέγιο Αθηνών ή το Ανατόλια π.χ. δεν μπορεί να αξιολογηθεί σε καμία ζυγαριά δήθεν βολεμένων δημοσίων υπαλλήλων, αφού για να φτάσει κάποιο παιδί να αποφοιτήσει συνήθως εργάζεται και οι γονείς του έχουν “ξεπουπουλιαστεί” για αρκετά χρόνια.
Εμείς, κόντρα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και τους κολαούζους της, οι οποίοι μεθοδευμένα στοχεύουν στα πιο ταπεινά ένστικτα «των νοικοκυραίων» που σκούζουν για ιδιωτικοποίηση της δημόσιας παιδείας, θέλουμε τους γονείς και την τοπική κοινωνία στο πλευρό μας και δρούμε ενάντια στον κοινωνικό αυτοματισμό που το μόνο που πρεσβεύει είναι να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα…
Το ΥΠΑΙΘΑ, λοιπόν, μέσω των εκπροσώπων του στην Τρίπολη, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι σχολικοί ηγέτες, παραπέμπει διαρκώς την εκδίκαση και συνεπώς την απόφαση στο αόριστο μέλλον. Μοναδικός στόχος η τρομοκράτηση και η νουθεσία των απεργών. Συγκεκριμένα, ενώ στην προηγούμενη κλήση οι τρεις συναδέλφισσες κατέθεσαν το υπόμνημα και κατέβηκαν στην αγκαλιά του αλληλέγγυου κινήματος στο ισόγειο, χθες, στο νέο πογκρόμ διώξεων του ΥΠΑΙΘΑ κατά των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών του Συλλόγου «Ο Πλήθων», είχαμε τις «προβλεπόμενες» και κατά μόνας νουθεσίες της τριμελούς επιτροπής για την προσπάθεια τρομοκράτησης των συναδέλφων σχετικά με τη δήθεν παράνομη απεργία και τις απειλές απόλυσης, ώστε να λυγίσουν υπό το βάρος της οικονομικής επισφάλειας, των οικογενειακών υποχρεώσεων κ.ά.
Το μόνο που πρόκειται να λάβουν αυτοί οι μέτριοι βερμπαλιστές-παπαγάλοι του ΥΠΑΙΘΑ και των αποτυχημένων πρακτικών του αγγλοαμερικανικού συστήματος που θέλουν να μας επιβάλλουν και να φορτώσουν στις πλάτες μας, είναι η ανάλογη θέση στην ιστορία και στις συνειδήσεις των εκπαιδευτικών και των οικογενειών τους, ως τα γκεσέμια ενός σάπιου συστήματος.
Απειλώντας τις συναδέλφισσες με επικείμενη κήρυξη παράνομων των απεργιών του κλάδου και απαξιώνοντας τα σωματεία καθώς και το ίδιο το συνδικάτο της ΔΟΕ, δεν κατάφεραν και δεν πρόκειται να πετύχουν τίποτα, γιατί οι συναδέλφισσες δεν κάνουν τίποτα παράνομο και κρατούν ψηλά τη σημαία του αγώνα. Συμμετέχουν στην νόμιμη Απεργία-Αποχή ως κατοχυρωμένο εργασιακό δικαίωμα πολλών δεκαετιών.
Το αίτημα που έγινε στο πειθαρχικό συμβούλιο, μέσω του δικηγόρου των απεργών, ώστε να ανέβει αντιπροσωπεία της ΔΟΕ και της ΑΔΕΔΥ για να ακουστεί η θέση των συνδικάτων και να απογυμνωθεί η ξεφτίλα των υπηρεσιακών οργάνων του συστήματος, έπεσε στο κενό. Αναμενόμενο.
Οι θέσεις των Ανυποχώρητων Εκπαιδευτικών δεν εδράζονται στον «πολιτικό πολιτισμό» που βολεύει το σύστημα και σε μια παλαιο-πασοκτζίδικη διαχείριση του μαχητικού κινήματος με καταγγελίες και αφορισμούς. Τα πανό και οι πορείες στο πλαίσιο των εθιμοτυπικών απεργιών και η γραφειοκρατική αντιμετώπιση των κυρίαρχων δικαιωμάτων μας δεν ωφελούν πια και δεν είναι το μοναδικό μέσον εναντίωσης και διαμαρτυρίας.
Μπορούμε να μπούμε κανονικά από την πόρτα στη Διεύθυνση ΠΔΕ Πελοποννήσου, χωρίς να ζητήσουμε από το σύστημα «να μας δεχτεί». Το ότι φυλάσσεται η είσοδος δεν μας ξενίζει, δεν είναι κάτι καινούριο για εμάς και εφόσον τους έχουμε αντιμετωπίσει ξανά στο παρελθόν, έχοντας το δίκιο στο πλευρό μας, δεν έχουμε να φοβηθούμε κάτι… Τι έχουμε να χάσουμε άλλωστε, σύντροφοι; Ας κάνουμε πράξη αυτά που λέμε σχετικά με την Ανυπακοή.
Τα συνθήματα αυτήν την φορά άλλαξαν στην Τρίπολη και ο κόσμος φώναζε αντί για “Αντίσταση και Πάλη” για “Επίθεση και Πάλη, Εξέγερση και Πάλη”. Εκτός και αν λείπει από το κίνημα κάποιου είδους πνευματική εμψύχωση και θέλουμε να ταράζουμε τους θεατές στις καφετέριες… Ηρθε ο καιρός για ρήξη με το κατεστημένο και την “πολιτισμένη αντιπαράθεση ιδεών” και η δεδομένη στιγμή όπου ο Μητσοτάκης και η καμαρίλα του παραπαίουν, είναι ευκαιρία για να εκφραστεί η λαϊκή οργή.
Ή ΑΥΤΟΙ Ή ΕΜΕΙΣ
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ
