Σαν χουντική μαφία

Το ξεπούλημα της τεράστιας έκτασης του Ελληνικού, πακέτο με το παραλιακό μέτωπο του Αγίου Κοσμά, σ' ένα κονσόρτσιουμ πλιατσικολόγων καπιταλιστών του real estate συνιστά εξ ορισμού ένα περιβαλλοντικό σκάνδαλο (τα όσα έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο ακόμα βρισκόταν στην αντιπολίτευση αποτελούν την καλύτερη συνηγορία-επιχειρηματολογία επ' αυτού). Οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για τον αποχαρακτηρισμό 37 στρεμμάτων δάσους σ' αυτή την έκθεση, που αποκάλυψε η εφημερίδα μας στο προηγούμενο φύλλο της, συνιστούν ένα πολιτικό σκάνδαλο, που δεν πρέπει να περάσει «στο ντούκου».
 
Να θυμηθούμε τα δεδομένα, όπως προκύπτουν από τα δημόσια έγγραφα που παρουσιάστηκαν στο προηγούμενο φύλλο της «Κ» (σ' αυτό το φύλλο παρουσιάζονται νέα ντοκουμέντα).
 
♦ Δασολόγος του δασαρχείου Πειραιά κάνει αυτοψία στην έκταση Ελληνικού-Αγίου Κοσμά και κάνει σχετική εισήγηση στον Δασάρχη.
 
♦ Ο Δασάρχης (αφού εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει την επιστημονικά τεκμηριωμένη θέση του για τις λεγόμενες Τεχνητές Δασικές Φυτείες) εκδίδει Πράξη Χαρακτηρισμού στην οποία χαρακτηρίζει ως δάσος μια έκταση περίπου 37 στρεμμάτων.
 
Οι καπιταλιστές δε θέλουν ν' ακούσουν ούτε για τετραγωνικό μέτρο δάσους και βάζουν μπροστά τη διαδικασία πλήρους αποχαρακτηρισμού. Οπως έχουν δικαίωμα, η εταιρία ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΕ και το διαβόητο ΤΑΙΠΕΔ ΑΕ κάνουν προσφυγή στην Τεχνική Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων του Πειραιά, δηλαδή σ' ένα οιονεί δευτεροβάθμιο όργανο κρίσης επί δασικών ζητημάτων.
 
Εχουμε, δηλαδή, έναν ιδιώτη (ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΕ) που εγείρει αντιρρήσεις για μια διοικητική απόφαση (Πράξη Χαρακτηρισμού Δασάρχη Πειραιά) και ζητά οι αντιρρήσεις του να κριθούν από το αρμόδιο όργανο (Τεχνική Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων). Συνηθισμένο φαινόμενο ως εδώ. Μόνο που αυτός ο ιδιώτης δεν είναι όποιος-όποιος. Είναι ο σωτήρας της οικονομίας, αυτός που θα φέρει την ανάπτυξη. Κι έχει στο πλευρό του το σύνολο σχεδόν των αστικών ΜΜΕ, τα «παπαγαλάκια» των οποίων χύνουν χολή κατά του Δασάρχη, τον λοιδορούν, τον υποδεικνύουν ως ιδεοληπτικό, λίγο θέλουν για να τον βαφτίσουν «εχθρό της πατρίδας».
 
Ο ιδιώτης που αντιδικεί με μια δημόσια υπηρεσία έχει στο πλευρό του και την κυβέρνηση. Η οποία εκφράζει την πολιτική της βούληση «να ξεμπλοκάρει την επένδυση», ταυτόχρονα όμως διακηρύσσει ότι όλα πρέπει να γίνουν όπως προβλέπει η περιβαλλοντική νομοθεσία. Στην πράξη, όμως, κινείται παρασκηνιακά με μεθόδους χουντικής μαφίας. Ψάχνει τρόπο να δικαιώσει τον ιδιώτη, ακυρώνοντας την Πράξη Χαρακτηρισμού του Δασάρχη.
 
Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι το κράτος (η κυβέρνηση για την ακρίβεια) διαπίστωσε ότι ο Δασάρχης αδίκησε τον ιδιώτη και έσπευσε να αποκαταστήσει την αδικία. Για να συμβεί αυτό, όμως, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες. Οι οποίες, όσο τηρήθηκαν, δικαίωναν την Πράξη Χαρακτηρισμού του Δασάρχη και όχι τον ιδιώτη. Τι κάνει σ' αυτή την περίπτωση μια κυβέρνηση που διακηρύσσει ότι σέβεται τη νομιμότητα και εμπιστεύεται τους επιστήμονες της δημόσιας διοίκησης; Αφήνει τα αρμόδια όργανα να επιλύσουν τη διαφορά, σύμφωνα με τους κανόνες της νομιμότητας και της επιστήμης.
 
Ολ' αυτά, βέβαια, είναι εντελώς θεωρητικά στα αστικά καθεστώτα. Αποτελούν μια βιτρίνα δημοκρατισμού, πίσω από την οποία κρύβεται το έντονο πολιτικό παρασκήνιο, οι πιέσεις πάνω στους υπηρεσιακούς παράγοντες, που φτάνουν ακόμα και σε μεθοδεύσεις χουντικής μαφίας. Το ίδιο έγινε και στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η κυβέρνηση, με μαέστρο τον Φλαμπουράρη (που είχε φτάσει στο σημείο να βάλει τη νομική του σύμβουλο να στείλει έγγραφη διαταγή στον Δασάρχη!) και εκτελεστή τον Συντονιστή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, Σπ.  Κοκκινάκη (στενό συνεργάτη του Π. Κουρουμπλή), οργάνωσε όλο το παρασκήνιο, παραμερίζοντας τον ένα μετά τον άλλο τους δασολόγους που ασχολήθηκαν με την επίθεση.
 
♦ Ο δασολόγος-τμηματάρχης της Διεύθυνσης Δασών Πειραιά συμφώνησε με την Πράξη Χαρακτηρισμού του Δασάρχη (σημειώνοντας μάλιστα πως εισηγητής και Δασάρχης εξέφρασαν ταυτόσημες απόψεις) και εισηγήθηκε να μην εγείρει αντιρρήσεις η Αποκεντρωμένη Διοίκηση.
 
♦ Η δασολόγος-προϊσταμένη της Διεύθυνσης Δασών Πειραιά συμφώνησε με την εισήγηση του τμηματάρχη.
 
Φτάσαμε έτσι στους τέσσερις μέχρι εκείνη τη στιγμή δασολόγους (εισηγητής, Δασάρχης, τμηματάρχης και προϊσταμένη της Διεύθυνσης Δασών) που συμφωνούν ότι η έκταση των 37 στρεμμάτων είναι δάσος. Ομως, ο δικηγόρος Σπ. Κοκκινάκης ξέρει περισσότερα από τους δασολόγους! Και σημειώνει πάνω στο έγγραφο της Διεύθυνσης Δασών Πειραιά:  «Δεν συμφωνώ με την πρόταση του Διευθυντή Δασών Πειραιά και εγείρω αντιρρήσεις»! Ετσι ακριβώς, σαν απόλυτος μονάρχης. Χωρίς να εξηγήσει τους λόγους που δε συμφωνεί. Τι να πει άλλωστε; Δικηγόρος είναι κι αν τον ρωτήσεις «τι είναι δάσος;» δε θα σου δώσει κάποια επιστημονική απάντηση, εδραζόμενη στο νόμο, αλλά θα σου πει «δάσος είναι ένα ωραίο μέρος με δέντρα, που πηγαίνουμε βόλτα για να πάρουμε καθαρό αέρα».
 
Ο Κοκκινάκης, ως εντολοδόχος της κυβέρνησης, διαφώνησε με την εκτίμηση τεσσάρων μέχρι στιγμής δασολόγων και έψαξε τον πέμπτο, που θα δεχόταν να συντάξει αντιρρήσεις στην Πράξη Χαρακτηρισμού του Δασάρχη για λογαριασμό της Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Γιατί χρειαζόταν μια τέτοια παρέμβαση; Δεν έφταναν οι αντιρρήσεις των εταιριών ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΕ και ΤΑΙΠΕΔ ΑΕ; Ηθελαν να «δέσουν» την υπόθεση. Να εγερθούν αντιρρήσεις από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση, συνταγμένες από δασολόγους, ώστε στην Τεχνική Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων να μην υπάρχει μόνο ο ιδιώτης εναντίον του Δασάρχη, αλλά να υπάρχουν και δασολόγοι-δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον του Δασάρχη. Σ' αυτή την περίπτωση, το μέτωπο υπεράσπισης του δασικού χαρακτήρα της συγκεκριμένης έκτασης θα αδυνάτιζε και θα εξασφαλιζόταν η πολυπόθητη πλειοψηφία κατά της Πράξης Χαρακτηρισμού του Δασάρχη και υπέρ του αποχαρακτηρισμού του δάσους των 37 στρεμμάτων.
 
Ο δικηγόρος Κοκκινάκης, λοιπόν, με την ατράνταχτη… επιστημονική γνώση στα δασικά ζητήματα, έδωσε «Εξαιρετικά Επείγουσα» εντολή στον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Συντονισμού και Επιθεώρησης Δασών να εκφράσει τις απόψεις του για τον δασικό ή μη χαρακτήρα της έκτασης.
 
♦ Ο δασολόγος-προϊστάμενος της Διεύθυνσης Συντονισμού και Επιθεώρησης Δασών επισκέφτηκε την έκταση, έκανε αυτοψία, πήρε φωτογραφίες, μελέτησε και τις αεροφωτογραφίες και τους ορθοφωτοχάρτες μιας μεγάλης χρονικής περιόδου (από το 1939 μέχρι το 2007) και έκανε μια εμπεριστατωμένη πολυσέλιδη εισήγηση, υποστηρίζοντας και αυτός πως ο Δασάρχης έχει δίκιο και η συγκεκριμένη έκταση είναι δάσος.
 
Ετσι, φτάσαμε στους πέντε δασολόγους που συμφωνούν ότι είναι δάσος. Εξαντλήσαμε όλη την ιεραρχία της Αττικής. Τι ξέρουν, όμως, αυτοί οι… ιδεοληπτικοί δασολόγοι μπροστά στον δικηγόρο Κοκκινάκη; Βρήκε τελικά έναν άλλο δικηγόρο, του συνέταξε ένα κείμενο αντιρρήσεων (μπορεί να έβαλαν το χεράκι τους και οι ιδιώτες δασολόγοι που πληρώνονται από την εταιρία) και οι αντιρρήσεις υποβλήθηκαν. Στην δε Τεχνική Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων, ανέλαβε ένας δασολόγος yesman που είχαν φροντίσει έγκαιρα να τον τοποθετήσουν πρόεδρο, να «πείσει» μια γεωπόνο να ψηφίσει υπέρ των αντιρρήσεων και κατά της Πράξης Χαρακτηρισμού, ώστε μετρώντας ως διπλή τη δική του ψήφο, να πάρει μια επαίσχυντη απόφαση υπέρ των συμφερόντων της εταιρίας. Ο έτερος δασολόγος της Επιτροπής και το τέταρτο μέλος (μηχανικός) ψήφισαν υπέρ της Πράξης Χαρακτηρισμού του Δασάρχη.
 
Αν κάνουμε μια αριθμητική των δασολόγων, των ειδικών επιστημόνων δηλαδή, από τη μέρα που την υπόθεση χειρίστηκε το Δασαρχείο Πειραιά μέχρι τη μέρα που τη χειρίστηκε η Τεχνική Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων, έχουμε ένα σκορ 6-1 υπέρ του ότι η έκταση των 37 στρεμμάτων είναι δάσος. Οι έξι αυτοί δασολόγοι, που όπως είδαμε καλύπτουν όλη την έκταση των αρμόδιων υπηρεσιών, δέχτηκαν πρωτοφανείς πιέσεις. Οταν δημόσια γράφηκαν τόσα και τόσα εναντίον τους, μπορούμε να φανταστούμε τι συνέβη στο παρασκήνιο.
 
Τι έχουμε στη συγκεκριμένη περίπτωση; Εχουμε από τη μια τη νομιμότητα και την επιστημονική γνώση των ειδικών (μιας ολόκληρης σειράς δασολόγων) και από την άλλη την  ιταμή απαίτηση των πλιατσικολόγων καπιταλιστών εξοπλισμένη με την πολιτική βούληση της κυβέρνησης και σύμπαντος του αστικού κόσμου. Στο τέλος, όχι μόνο πετάχτηκε στα σκουπίδια η επιστημονική γνώση των δασολόγων, αλλά παραβιάστηκε με τον πιο ωμό τρόπο η στοιχειώδης νομιμότητα. Αυτά θα τα διαβάσετε σε άλλες στήλες της εφημερίδας μας, που ξέρουν καλά τα δασικά ζητήματα. Εμείς μένουμε στην πολιτική διάσταση του σκανδάλου, που έχει μια διαφορά σε σχέση με ανάλογα σκάνδαλα προηγούμενων κυβερνήσεων.
 
Οι προηγούμενες κυβερνήσεις συνήθως φρόντιζαν να βρουν πειθήνιους δημόσιους υπάλληλους που τους έβαζαν μπροστά να υπογράψουν. Και κάποιες φορές, όταν το σαφάρι yesmen και yeswomen δεν απέδιδε, μπορεί να έκαναν και πίσω. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αποδεικνύονται  εντελώς αδίστακτοι. Αισθάνονται σαν το ψάρι στο νερό μέσα στις συνθήκες που έχουν δημιουργήσει τα Μνημόνια, που εκτός των άλλων χαρακτηρίζονται και από την καθίζηση των κοινωνικών αντιστάσεων. Με δόγμα τους το «όλα για την ανάπτυξη», χωρίς κοινοβουλευτική αντιπολίτευση σ' αυτά τα ζητήματα (για την ακρίβεια με αντιπολίτευση μόνο από τα δεξιά), με τα αστικά ΜΜΕ να απαιτούν απ' αυτούς να ικανοποιήσουν κάθε απαίτηση των καπιταλιστών, και μ' έναν Φλαμπουράρη να συμπεριφέρεται σαν «άρχοντας του σκότους» παρεμβαίνοντας όπου του γουστάρει, χωρίς να έχει καμιά αρμοδιότητα, έχουν δημιουργήσει ένα τόσο εφιαλτικό καθεστώς, που «κόβει τα πόδια» των δημόσιων υπάλληλων. Δε διστάζουν να κάνουν ακόμα και «προγραφές» υπάλληλων που υπερασπίζονται τη νομιμότητα, μεταθέτοντάς τους σε υπηρεσίες-ψυγείο, ώστε να μην έχουν ουσιαστικές αρμοδιότητες.
 
Η ειρωνεία (και πρόκληση συνάμα) είναι πως όταν ανέλαβαν τη διαχείριση της αστικής εξουσίας, ο Τσίπρας διακήρυξε το «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος» και ταυτόχρονα έδωσε τη διαβεβαίωση ότι δε θα κυβερνούν με τις στρατιές των συμβούλων και των μετακλητών υπάλληλων, αλλά θα στηριχτούν στον δημοσιοϋπαλληλικό κόσμο, δείχνοντάς του την εμπιστοσύνη που καμιά κυβέρνηση ως τώρα δεν του έδειξε. Εδιναν και αριθμούς μάλιστα, για να δείξουν πόσο λιγότερους μετακλητούς προσέλαβαν σε σχέση με προηγούμενες κυβερνήσεις. Οι μέθοδοι χουντικής μαφίας που μετέρχονται, προκειμένου να πετύχουν την εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών συμφερόντων, τσαλαπατώντας την επιστημοσύνη και την αξιοπρέπεια των δημόσιων υπάλληλων αποτελούν μια ακόμα επιβεβαίωση του χαρακτήρα τους ως ένα αστικό κόμμα, με δυναστικά χαρακτηριστικά, που υπάρχει μόνο για λογαριασμό της αστικής τάξης.
 
ΥΓ. «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα με περιβαλλοντική ευαισθησία. Οι Οικολόγοι Πράσινοι συμμετέχουν και στην κυβέρνηση και στην κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή κι αυτό ενισχύει τη δεδομένη περιβαλλοντική ευαισθησία της κυβέρνησης»! Καλοοοό! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;
 
Πέτρος Γιώτης