7 Ιούλη 2004. Η πιο ασφαλής πρωτεύουσα της πολιτισμένης Δύσης βυθίζεται στη δίνη της αγωνίας και του φόβου. Κατά διαβολική σύμπτωση, την ημέρα που είναι έτοιμη να πανηγυρίσει την ανάθεση της διοργάνωσης της Ολυμπιάδας του ντόπιγκ, της καταστολής, της τρομερής κερδοσκοπίας, της αποβλάκωσης. Οι τεράστιοι ηλεκτρονικοί πίνακες των σταδίων, οι οθόνες των υπολογιστών, οι έκτακτες ενημερώσεις, αντί να εμφανίσουν τους 5 ολυμπιακούς κύκλους, που ο καθένας συμβολίζει μια ήπειρο, έγραψαν με τα πιο χτυπητά λόγια: Ο πόλεμος συνεχίζεται. Ο αόρατος σκηνοθέτης (ήταν η CIA κι αυτή τη φορά, κύριοι προβοκατορολογούντες;) φρόντισε μάλιστα οι επιγραφές να βγαίνουν από τους κύκλους που συμβολίζουν τις 2 1/2 ηπείρους, την Ασία, την Αφρική και τη μισή Αμερική, τη Νότια Αμερική.
Οι πολίτες, οι άνθρωποι, οι λαοί, οι εκμεταλλευόμενες τάξεις του πολιτισμένου και του απολίτιστου κόσμου έστρεψαν την προσοχή τους στις ανταποκρίσεις, στις αναλύσεις, στις εκτιμήσεις, στις αντιδράσεις, των αφεντικών του κόσμου, των κυβερνήσεων, των έγκυρων, των σοβαρών αναλυτών της κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας. Αυτή τη φορά τα σενάρια ήταν πιο προσεκτικά. Ο σκεπτικισμός διάχυτος. Η προβοκατορολογία φανερά εξασθενισμένη. Η συζήτηση πιο “σοβαρή”. Ο παρονομαστής, όμως, παρέμεινε ο ίδιος. Οι ισχυροί έδωσαν όρκο τιμής -όπως τότε, το Σεπτέμβρη του 2001- ότι θα εξαλείψουν την τρομοκρατία των κολασμένων. Οι καλοθρεμμένοι πολιτικοί και κονδυλοφόροι της ίδιας κοινωνικής τάξης, της εκμεταλλευτικής, μαζί με τους φοβισμένους, συμβιβασμένους κονδυλοφόρους και πολιτικούς των μεσαίων τάξεων έχυσαν τόνους δάκρυα για τα αθώα θύματα. Στον προβληματισμό εκατομμυρίων ανθρώπων “μήπως φταίω κι εγώ γι’ αυτή την κατάσταση” απαντούσαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο: ” Μη το συζητάς, είσαι αθώος, είσαι ανυποψίαστος, είσαι… (όχι, τα άλλα δεν τα έλεγαν) Συνέχισε στην τόσο καλή για μας παρουσία σου…” (ούτε αυτό το έλεγαν).
Την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, στην καρδιά του κτήνους, στο Πεντάγωνο και στους δίδυμους πύργους, ένα τεράστιο πανό με κόκκινα γράμματα σηκώθηκε. Βαμμένο με το αίμα, τον πόνο, την εξαθλίωση, την πείνα εκατοντάδων εκατομμυρίων κολασμένων των 2 1/2 ηπείρων, μετά από 5 ολόκληρους αιώνες αποικιοκρατικής και ιμπεριαλιστικής σκλαβιάς. Μόνο και μόνο, για να θυμηθούμε το Λένιν 80 χρόνια πριν: «Για να μπορούν οι “πολιτισμένοι” άνθρωποι να λύνουν “ελεύθερα”, “δημοκρατικά”, “κοινοβουλευτικά” το ζήτημα, αν η λεία πρέπει να μοιραστεί με ειρηνικό τρόπο ή αν πρέπει να πετσοκοφτούν καμιά δεκαριά ακόμη εκατομμύρια για να μοιραστεί η ιμπεριαλιστική λεία -χθες ανάμεσα στη Γερμανία και την Αγγλία, αύριο ανάμεσα στην Ιαπωνία και την Αμερική, (με τη συμμετοχή κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο της Γαλλίας και της Αγγλίας)…».
Τί έλεγε το πανό; Εχουμε πόλεμο. Στην εποχή της απίστευτης βαρβαρότητας δεν υπάρχουν αθώοι, δεν υπάρχουν ανυποψίαστοι, δεν υπάρχουν ουδέτεροι. Ολοι το είδαμε, όλοι το διαβάσαμε, όλοι το σκεφτήκαμε. Κανένας, απολύτως κανένας, δεν μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο. Το μήνυμα ήταν σαφέστατο. Προς τα πάνω διαμερίσματα και προς τα κάτω. Προς τους πάνω: «σταματήστε να δολοφονείτε». Προς τους κάτω: «δεν μας νοιάζει αν ανέχεστε τη δική σας εκμετάλλευση, αλλά σταματείστε να ανέχεστε τη δική μας καταστροφή». Προς όλους : «5 αιώνες κόλαση είναι πολύ, πάρα πολύ…».
Πώς αντέδρασαν οι «πάνω»; Οπως αντιδρούν πάντα οι ιμπεριαλιστές, οι δολοφόνοι, οι μανιακοί για κέρδος κι εξουσία. Σκόρπισαν νέο τρόμο, νέα κόλαση για να προωθήσουν τα γαιοστρατηγικά τους συμφέροντα. Για το πετρέλαιο και την κυριαρχία. Εισβολή στο Αφγανιστάν πρώτα, μετά εισβολή στο Ιράκ. Πώς αντέδρασαν οι «κάτω»; Διαμαρτυρήθηκαν, μαζικώς μεν αλλά ιδιαιτέρως χλιαρώς. Εντελώς αναντίστοιχα, όχι με την καταπίεση 5 αιώνων αλλά με την καινούργια απροκάλυπτη πρόκληση. Ετσι θα έπρεπε να είναι; Υπήρχε έστω και κατά προσέγγιση συμπεριφορά -κοινωνική συμπεριφορά- που έδειχνε ότι το μήνυμα έγινε αποδεκτό; Οτι αξιολογήθηκε, έστω ελάχιστα, όπως έπρεπε να αξιολογηθεί;
Διότι η ελάχιστη προσέγγιση που θα έπρεπε να γίνει από οποιονδήποτε καταπισμένο άνθρωπο των δυτικών κοινωνιών, από οποιονδήποτε αθώο πολίτη συντηρητικής ή προοδευτικής ιδεολογίας ήταν απλό:«Αν η 11η Σεπτεμβρίου 2001 έδειξε ότι δεν είμαστε ασφαλείς από χτυπήματα των κολασμένων -όπως δεν είμαστε ασφαλείας από εργατικά “ατυχήματα” ή από την ανεργία κ.λπ. – μια φορά, οι επιθέσεις στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, η συνεχιζόμενη αιμορραγία του Παλαιστινιακού λαού, η ζωή-κόλαση των πληβειακών μαζών στις 2 1/2 ηπείρους, δείχνει ότι δεν είμαστε ασφαλείς 100 φορές». Η «σωστή» προσέγγιση, η προσέγγιση σύμφωνα με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση, είναι ότι το σύνολο των όπου γης καταπιεσμένων πρέπει να καταστρέψουν τον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό, την κοινωνία της βαρβαρότητας, πριν καταστραφεί ολόκληρος ο πλανήτης.
Φαίνεται όμως ότι έχουμε μάθει ακόμη και τα πιο απλά, τα πιο καθαρά, τα πιο κατανοητά μηνύματα να τα πετάμε στο καλάθι των αχρήστων, όταν έρχονται σε αντίθεση με τις επιλογές μας, με τις βεβαιότητές μας, με τις ασχολίες μας. Αν οι καταπιεσμένες μάζες είναι κατηγορηταίες για μια τέτοια συμπεριφορά -που δυστυχώς είναι- τί να πούμε για τους περισσότερους νομιμόφρονες αριστερούς πολιτικούς σχηματισμούς που δρουν στο όνομά τους; Αυτοί κι αν έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το μήνυμα των κολασμένων, αφού πρώτα το προβοκατορολόγησαν, το πρακτορολόγησαν, το ειρωνεύτηκαν, το ποδοπάτησαν στην κυριολεξία.
Ομως ούτε αυτό είναι δικαιολογία. Πολύ περισσότερο που ακολούθησε η 11η Μάρτη 2003. Η Μαδρίτη. 196 νεκροί. 1800 τραυματίες. Που υποχρέωσαν τους Ισπανούς -μέσα στη δίνη του πόνου και του προβληματισμού- να πετάξουν στα σκουπίδια τον Αθνάρ, που ήταν έτοιμος να ξαναναλάβει τον πρωθυπουργικό θώκο, να επιβάλουν στον Θαπατέρο να πάρει άρον άρον τα στρατεύματα από το Ιράκ.
Μπορεί κανείς τώρα να μιλήσει για ανυποψίαστους, για αθώους; Μόνο αυτοί που ελπίζουν στη συνεχιζόμενη παγερή σιωπή που βασιλεύει πάνω από τις πολιτισμένες πόλεις της Δύσης, παρά τις συνεχιζόμενες επιθέσεις όχι των κολασμένων της Ανατολής αλλά των ίδιων που έχουν μετατρέψει την Ανατολή σε κόλαση και τη Δύση σε μεσαίωνα των εκμεταλλευτών. Μόνο εκείνοι που στην πολιτική πάλη, τη ριζοσπαστική κοινωνική προσέγγιση, την… επανάσταση την ονειρεύονται σαν έναν ωραίο περίπατο στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου ή σε όποιον άλλο κουλτουριάρικο πεζόδρομο ή σε ειδυλλιακό τοπίο προτιμάτε.
Αλλά για να χώσουμε ακόμα πιο βαθιά το μαχαίρι στο δικό μας σώμα, στο σώμα των καταπιεσμένων, των λαών, πρέπει να αναδείξουμε ακόμα δύο σημεία που καθόλου δεν τους έδωσαν προσοχή στη Βρετανία, στο Λονδίνο.
Δίπλα τους είναι η σκληρή κατοχή του Ιρλανδικού λαού που με τόσο αίμα παλεύει τόσα χρόνια για την ανεξαρτησία του. Δυστυχώς, με αδιαφορία αντιμετωπίζεται αυτή η βαρβαρότητα της αστικής «τους» τάξης. Από την πλειοψηφία του λαού. (Για την πλειοψηφία μιλάμε πάντα, δεν έχουμε χώρο εδώ να ασχοληθούμε ούτε με τη μειοψηφία ούτε με τις πρωτοπορίες).
Με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο αποκαλύφθηκε ότι ο πόλεμος στο Ιράκ δεν έγινε για τίποτε άλλο παρά για το πετρέλαιο. Αφού ακόμη και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές της καταστροφής του Ιράκ δεν βρήκαν ούτε ένα όπλο μαζικής καταστροφής από τα τόσο επικίνδυνα του Σαντάμ, που είχαν εντοπίσει.
Δεν πρόκειται λοιπόν περί αθωότητας. Υπάρχουν πολλές δηλώσεις πολιτών που λένε… το περιμέναμε. Ο Μπλερ, ο υπ’ αριθμόν 2 εγκληματίας του πλανήτη, χαιρέτισε την ψυχραιμία και τη στωικότητα των κατοίκων του Λονδίνου. Περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Περί της στωικότητας. Να τι δήλωσε ο 32χρονος Ρατζί Βαραθαρατζί: «Φοβάμαι αλλά τί να κάνω; Δεν υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος να πάω στη δουλειά μου. Πρέπει να συνεχίσουμε τη ζωή μας». Η δήλωση αυτή, που δυστυχώς φαίνεται να αγκαλιάζει τη μεγάλη πλειοψηφία των Βρετανών, αντικατοπτρίζει όλο το πρόβλημα. Παλιά έλεγαν ότι η αθωότητα είναι άγνοια. Σήμερα πρέπει να πούμε ότι είναι ηθελημένη άγνοια. Παλιά προέτρεπαν να ζήσει ο λαός αθώα, γιατί ο Θεός είναι πολύ κοντά. Τώρα που ο Θεός πλησίασε τόσο πολύ κοντά, έστω και την τελευταία στιγμή, μάλλον έστω και μετά την τελευταία στιγμή, πρέπει να πάρουμε τα μέτρα μας.
Παντελής Νικολαΐδης
