Μπορεί ακόμα κι η πανούκλα ν' ασφυκτιά από το βήμα σου / όμως οι μύτες είναι εν υπηρεσία, δε ζέχνεις πλέον.
Χάινερ Μίλερ, Φιλοκτήτης
«Ναι, φοβηθήκαμε»! Η ειρωνική ατάκα της Τασίας Χριστοδουλοπούλου, που εκείνη την ώρα προήδρευε της Βουλής, όταν κάποιος από τη ΝΔ είπε ότι η επόμενη Βουλή θα εξετάσει τις ευθύνες του Καμμένου για την υπόθεση της πώλησης βλημάτων στη Σαουδική Αραβία, ήταν χαρακτηριστική από πολλές απόψεις.
Το μισομάγκικο, μπλαζέ ύφος της εν λόγω κυρίας είναι χαρακτηριστικό. Και επί της ουσίας δε διαφέρει και πολύ απ' αυτό του Καμμένου («στα τέσσερα εσείς», «βραχιολάκια» κτλ.). Απλώς, στην κλίμακα του πολιτικού χουλιγκανισμού η Χριστοδουλοπούλου βρίσκεται στη βάση και ο Καμμένος στην κορυφή. Κι αν τον Καμμένο τον γνωρίζουμε χρόνια, ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε κι εκείνους που μέχρι να σκαρφαλώσουν στα βουλευτικά έδρανα και να γίνουν εξουσία παρίσταναν τους πολιτισμένους και εξευγενισμένους μικροαστούς διανοούμενους. Καβαλώντας το άλογο της εξουσίας έβγαλαν στη φόρα τον πραγματικό τους εαυτό, αδυνατώντας να συγκρατήσουν την αλαζονεία τους ακόμα και όταν ασκούν θεσμικό ρόλο στο πλαίσιο του αστικού κοινοβουλευτισμού (άλλο να κάθεσαι στα βουλευτικά έδρανα και άλλο να κάθεσαι στον προεδρικό θώκο, από το ύψος του οποίου υποτίθεται ότι εκπροσωπείς τον θεσμό και όχι το κόμμα σου).
Δε θα σταθούμε, λοιπόν, στο ύφος και το… άρωμα πολιτισμού που απέπνεε η ειρωνική ατάκα της Χριστοδουλοπούλου, αλλά στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο που χρησιμοποίησε: «φοβηθήκαμε». Οι απειλές προς τον Καμμένο θεωρούνται απειλές προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κάθε συριζαίο υπουργό ή βουλευτή. Ο Καμμένος είναι ένας από εμάς, είπε με τον τρόπο της η Χριστοδουλοπούλου.
Κάποιοι συριζαίοι (Παππάς, Πολάκης) είχαν δείξει από την αρχή ότι θεωρούν τον Καμμένο αδερφοποιτό (επινίκιοι πανηγυρισμοί στα μπουζούκια, από κοινού γιορτασμός γενεθλίων κτλ.). Κάποιοι άλλοι, αυτοί που συνδέονται από παλιά με την «ανανεωτική Αριστερά», επέλεξαν να κρατούν κάποιες αποστάσεις, υπενθυμίζοντας με τρόπο την «πολιτιστική άβυσσο» που χωρίζει ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σύμφωνα με μια ξεχασμένη ατάκα του Τσίπρα. Η φράξια των 53+, της οποίας εξέχον στέλεχος είναι και η Χριστοδουλοπούλου, έχει φροντίσει (κυρίως μέσω εξωκοινοβουλευτικών στελεχών) να τονίζει τις διαφορές στο κοινωνικό-πολιτικό επίπεδο ανάμεσα στα δύο κόμματα, σημειώνοντας με νόημα ότι συνυπάρχουν κατ' ανάγκη και ότι η συνύπαρξη έχει ημερομηνία λήξης. Μ' αυτό το «Ναι, φοβηθήκαμε!» η Χριστοδουλοπούλου ήρθε να μας αποκαλύψει πόσο υποκριτική είναι όλη αυτή η φιλολογία του «παλιού ΣΥΡΙΖΑ».
Τον Καμμένο τον έχει φορτωθεί ο Τσίπρας. Ολόκληρο, όχι εν μέρει. Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό που συνέβη στη διάρκεια της ίδιας κοινοβουλευτικής συζήτησης. Ο Λεβέντης, σ' ένα από τα γνωστά παραληρήματά του, μιλούσε πάλι για το αγαπημένο του θέμα, «την αλλαγή φύλου στα δεκαπέντε». «Δεν το ψηφίσαμε εμείς», έσπευσε να του απαντήσει ο Καμμένος, χωρίς ουδείς συριζαίος να ενοχληθεί. Τον είχαν ήδη χειροκροτήσει (τον Καμμένο) στην πρωτομιλία του και έκαναν το ίδιο και στη δευτερομιλία του.
Τον Καμμένο τον έχει φορτωθεί ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο ο Τσίπρας και το επιτελείο του Μαξίμου. Είναι πλέον σάρκα από τη σάρκα τους. Μπροστά στο μεγάλο στόχο της διαχείρισης της εξουσίας, όλες οι υποτιθέμενες διαφορές από το ακροδεξιό, ξενοφοβικό, κοινωνικά ρατσιστικό, θρησκόληπτο κτλ. μόρφωμα και τον αρχηγό του εξαφανίζονται. Δεν υπάρχουν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, υπάρχουν ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Φυσικά, στο μέλλον οι δρόμοι τους μπορεί να χωρίσουν. Αυτό είναι το πιθανότερο. Μπορεί, όμως, και να μη χωρίσουν, αν υπάρξει κάποια συνεργασία σε επίπεδο ψηφοδελτίων. Ο,τι και να γίνει, θα είναι αποτέλεσμα της ίδιας χυδαίας εξουσιαστικής λογικής. Της μόνης που χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ.
Π.Γ.
