Αντε πάλι τα ίδια. Μακρόν και Ντράγκι υπέγραψαν σήμερα τη «Γαλλο-Ιταλική Συνθήκη Ενισχυμένης Συνεργασίας». Δεν την υπέγραψαν στο πρωθυπουργικό γραφείο αλλά στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε (το Κυρηνάλιο όπως το ξέρουμε στην Ελλάδα), για να περιβληθεί με περισσότερο γκλάμουρ. Να ονομάζεται «Συμφωνία του Κυρηνάλιου», κατ’ αντιστοιχία με τη «Συνθήκη του Ελιζέ», που υπέγραψαν το 1963 Ντε Γκολ και Αντενάουερ, διαμορφώνοντας τον γαλλογερμανικό άξονα.
Μια συνήθης διαδικασία μεταξύ ιμπεριαλιστικών χωρών παρουσιάζεται σαν… κοσμοϊστορικό γεγονός. Ο Μακρόν και ο Ντράγκι, λέει, εκμεταλλεύονται την αποχώρηση της Μέρκελ και στήνουν συμμαχία για να γονατίσουν τον «μαλακό» Σολτς. Πόση μπούρδα ν’ αντέξει κάποιος;
Για να απομυθοποιήσουμε τη «Συμφωνία του Κυρηνάλιου» αρκεί να θυμίσουμε ότι οι διαπραγματεύσεις γι’ αυτήν ξεκίνησαν το 2018. Τότε ο Ντράγκι ήταν ακόμα διοικητής της ΕΚΤ και πρωθυπουργός της Ιταλίας ήταν ο Πάολο Τζεντιλόνι που σήμερα είναι επίτροπος Οικονομικών στην Κομισιόν της Ούρσουλας. Στη συνέχεια, η διαδικασία πάγωσε, γιατί κυβέρνηση σχημάτισαν το Κίνημα 5 Αστέρων και η Λέγκα του Σαλβίνι, με πρωθυπουργό τον άσημο καθηγητάκο Τζουζέπε Κόντε. Ο Σαλβίνι προκαλούσε και ο Μακρόν δεν είχε καμιά διάθεση να προχωρήσει με τη Συμφωνία, μολονότι αυτή βόλευε την εκστρατεία προπαγάνδας που έκανε για να προβληθεί ως… αναμορφωτής της Ευρώπης. Η Μέρκελ δεν του έκανε τη χάρη να μοιραστεί το… φεντεραλιστικό όραμά του και η παρουσία του Σαλβίνι καθιστούσε απαγορευτικό το προχώρημα της Συμφωνίας με τον Κόντε.
Οταν, όμως, η Λέγκα έφυγε από τον κυβερνητικό συνασπισμό και ο Κόντε έφτιαξε κυβέρνηση με τη συμμετοχή του Δημοκρατικού Κόμματος και των υπολειμμάτων της Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι, ο Μακρόν ξανάρχισε το νταραβέρι για τη Συμφωνία. Η αναρρίχηση στον πρωθυπουργικό θώκο του Ντράγκι, κατ’ απαίτηση των τραπεζιτών και των βιομηχάνων της Confindustria, με στήριξη όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων (εκτός από τους ανοιχτά νεοφασίστες «Αδελφούς της Ιταλίας») ήταν η καλύτερη ευκαιρία. Ο «οραματιστής» Μακρόν και ο «σούπερ» Μάριο φτιάχνουν έναν πολιτικά γκλαμουράτο συνδυασμό που τους βολεύει και τους δύο.
Θέλετε λίγη απομυθοποίηση ακόμη; Ο Ντράγκι στηρίζεται μεν από μια τεράστια πλειοψηφία, αλλά δεν είναι εκλεγμένος. Στην Ιταλία θα γίνουν εκλογές και μετά απ’ αυτές δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τα κόμματα που θα μπορούν να σχηματίσουν πλειοψηφία θα καταφύγουν πάλι στον Ντράγκι για την πρωθυπουργία. Πόσο ιστορική μπορεί να είναι μια συμφωνία, που παρουσιάζεται ως πρωτοβουλία δύο… μεγάλων ανδρών, όταν ο ένας από τους δύο είναι διορισμένος και σύντομα μπορεί να είναι απλά συνταξιούχος;
Από την άλλη, ο Μακρόν θα φάει όλη την άνοιξη με τις προεδρικές εκλογές. Το πιθανότερο είναι να κερδίσει μια νέα θητεία, όμως θα βγει ψαλιδισμένος από τη διαδικασία. Αν η μετάβαση από τη Μέρκελ στον Σολτς, που γίνεται με απόλυτα ομαλό τρόπο, συνιστά «κενό στη γερμανική πολιτική», όπως λένε διάφορα παπαγαλάκια, το πεντάμηνο-εξάμηνο που θα χάσει ο Μακρόν με τις προεδρικές εκλογές δεν συνιστά «κενό»;
Γι’ αυτό μιλάμε για μπουρδολογία που ειδικά στη χώρα μας υπηρετεί σκοπιμότητες της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Το δίδυμο Μακρόν-Ντράγκι παρουσιάζεται ως ηγετική εκπροσώπηση «του Νότου», που θα βάλει φρένο στον «τσιγκούνη Βορρά». Αλήθεια, αν υπάρχει όντως αντίθεση σ’ αυτό το επίπεδο, τότε γιατί δεν εκδηλώθηκε ο «Νότος» όταν στη Γαλλία ήταν πρόεδρος ο Ολάντ (ασφαλώς πιο… αριστερός από τον Μακρόν) και στην Ιταλία πρωθυπουργοί πρώτα ο Ρέντσι και μετά ο Τζεντιλόνι, προερχόμενοι από το Δημοκρατικό Κόμμα και όχι από την Τράπεζα του Βατικανού, όπως ο Ντράγκι; Και να μην ξεχνάμε ότι ως διοικητής της ΕΚΤ ο Ντράγκι υπηρέτησε σαν πιστό σκυλί τη σκληρή μονεταριστική πολιτική που υπαγόρευε ο γερμανικός ιμπεριαλισμός.
Να τελειώνουμε με το διπλό παραμύθι:
- Δεν καθορίζουν οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες ή τα προσωπικά χαρακτηριστικά των ιμπεριαλιστών ηγετών την πολιτική σε κρατικό και διακρατικό επίπεδο.
- Δεν καθορίζουν τις εξελίξεις οι συμμαχίες των ηγετικών προσωπικοτήτων, αλλά τα ιδιαίτερα συμφέροντα και η δύναμη του κεφαλαίου που εκπροσωπούν.
Ο γερμανογαλλικός άξονας έχει ζωή μισού αιώνα. Στη βάση του δεν έχουν αναπτυχθεί μόνο πολιτικές σχέσεις, αλλά και οικονομικές σχέσεις. Ποιος δεν θυμάται τη σκληρή σύγκρουση του διδύμου Κολ-Μιτεράν με τη Θάτσερ, που σε συμβολικό επίπεδο έφτασε μέχρι το σημείο να αφήσει ο Μιτεράν ανοιχτό το μικρόφωνο για ν’ ακουστεί να λέει στον Κολ «μας έσπασε τ’ αρχίδια» (η Θάτσερ). Ο γερμανογαλλικός άξονας αντιμετώπισε ενιαία το βρετανικό ιμπεριαλισμό από την εποχή της Θάτσερ μέχρι το Brexit.
Για να υπάρξει ένας γαλλοϊταλικός άξονας, θα πρέπει προηγουμένως να σπάσει ο γερμανογαλλικός. Αυτό κανένας Μακρόν δεν πρόκειται να το κάνει, γιατί δεν συμφέρει (τουλάχιστον με βάση τους σημερινούς συσχετισμούς) στο γαλλικό μονοπωλιακό κεφάλαιο.
Ο Μαρξ και ο Ενγκελς επέμεναν ιδιαίτερα στη φράση «σε τελική ανάλυση». Ανέλυαν τα χαρακτηριστικά των πολιτικών κομμάτων και των ηγετών τους, περιέγραφαν πως αυτά τα χαρακτηριστικά επηρεάζουν την κρατική πολιτική, τόνιζαν όμως ότι παρεκκλίσεις τέτοιου τύπου μπορούν να υπάρξουν σε μικροπεριόδους, αλλά σε τελική ανάλυση θα επικρατήσει αυτό που απαιτεί το συλλογικό συμφέρον της αστικής τάξης, έστω κι αν χρειαστεί να περάσει σαν οδοστρωτήρας πάνω από κόμματα και πολιτικούς ηγέτες.
Νομίζουμε πως στην περίπτωση της γαλλοϊταλικής συμφωνίας δεν έχουμε καν μια παρέκκλιση από την «παράδοση» στην ΕΕ. Περισσότερο έχουμε να κάνουμε με προπαγάνδα παρά με πρακτικές κινήσεις προς μια αναδιάταξη των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών στο εσωτερικό της ΕΕ. Είναι αυτό που λέει η παροιμία: πολύ λάδι στο τηγάνι κι από τηγανίτα τίποτα…
Π.Γ.
