«Αφετε τα παιδία ελθείν προς με» γράφει μια από τις συνήθεις μυθολογικές αναπαραστάσεις του Ιησού (συντετμημένη απόδοση του ευαγγελικού: «Αφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών» – Ματθ. ιθ’ 14.2). Οι χριστιανικές Εκκλησίες, όλες με εμπειρία πολλών αιώνων ιδεολογικής διαχείρισης των κοινωνιών (τις οποίες αντιμετωπίζουν ως ποίμνιο, δηλαδή κοπάδι), ξέρουν καλά ότι τον άνθρωπο πρέπει να τον ποτίσεις με το θρησκευτικό-ανορθολογικό όπιο από την παιδική του ηλικία, προτού προλάβει να μορφωθεί, ερχόμενος σε επαφή με τις φυσικές επιστήμες και με την υλιστική φιλοσοφία.
Εχει, όμως, και «παραφερνάλια» αυτή η συστηματική ενασχόληση του χριστιανικού ιερατείου με τα παιδιά. Τα οποία πληροφορούμαστε από καιρού εις καιρόν με τις αποκαλύψεις για τη σεξουαλική κακοποίηση και τους συστηματικούς και σε μαζική κλίμακα βιασμούς παιδιών από το ιερατείο της Καθολικής Εκκλησίας. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτό συνδέεται με την αγαμία των κληρικών του καθολικισμού. Μπορεί να έχουν ένα δίκιο, αν αναλογιστούμε ότι και στην πλευρά της Ανατολικής Εκκλησίας (αυτής που από τους φορείς της αποκαλείται «ορθόδοξη») έχουμε τα ίδια φαινόμενα στα μοναστήρια, επίσης χώρους υποχρεωτικής αγαμίας. Ομως από την αγαμία μέχρι την παιδεραστία και τη σεξουαλική κακοποίηση αγοριών και κοριτσιών υπάρχει μια απόσταση.
Δεν πρέπει, όμως, να περιοριστούμε μόνο στη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, η οποία χαρακτηρίζει τη μεγαλύτερη και ισχυρότερη χριστιανική δομή, την Καθολική Εκκλησία, απ’ άκρου σ’ άκρο της Γης. Ας μη διαφύγει της προσοχής μας ο κοινωνικός βιασμός και οι ασύλληπτες σωματικές τιμωρίες του προτεσταντισμού, που έπαιξαν το δικό τους ρόλο στη γέννηση του ναζισμού (ξαναδείτε τη συγκλονιστική «Λευκή Κορδέλα» του Μίχαελ Χάνεκε). Ας μη διαφύγει της προσοχής μας ο τρόπος με τον οποίο στρατολογούνται νέες και νέοι στα «ορθόδοξα» μοναστήρια (συμπεριλαμβανόμενων και των «παλαιοημερολογίτικων»).
Ενα νέο επεισόδιο της κακοποιητικής φύσης της Καθολικής Εκκλησίας απασχολεί την επικαιρότητα από χθες. Μια «ανεξάρτητη» γαλλική επιτροπή δημοσιοποίησε έκθεση (500 σελίδες η έκθεση συν άλλες 1.500 τα παραρτήματα), η οποία τεκμηριώνει ότι την περίοδο 1950-2020 216.000 ανήλικοι υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση από κάποιον παπά, διάκο ή καλόγερο της γαλλικής Καθολικής Εκκλησίας. Ο αριθμός των θυμάτων ανεβαίνει στα 330.000 αν συνυπολογιστούν οι κακοποιήσεις από λαϊκά μέλη του εκκλησιαστικού μηχανισμού.
Ακολούθησαν οι συνήθεις υποκριτικές δηλώσεις. Ο αρχιεπίσκοπος Ερίκ ντε Μουλάν-Μποφόρ, επικεφαλής του κογκλάβιου των γάλλων επισκόπων, εξέφρασε τη «ντροπή» και τη «φρίκη» του, χωρίς να παραλείψει να ζητήσει «συγχώρεση από τον καθένα και την καθεμιά ξεχωριστά». Ο πάπας Φραγκίσκος (γνωστός για τις σχέσεις του με την αργεντίνικη χούντα του Βιδέλα, στην οποία κάρφωνε ιερωμένους που είχαν προσχωρήσει στη «θεολογία της απελευθέρωσης») μίλησε για «τρομακτική πραγματικότητα» και εξέφρασε την «τεράστια θλίψη» του.
Παρόμοια φαινόμενα, βέβαια, έχουν αποκαλυφθεί στην Πολωνία, την Ιρλανδία, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ και αλλού. Στον δε Καναδά, η Καθολική Εκκλησία διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην εθνοκάθαρση του ιθαγενούς πληθυσμού. Ποτέ η Καθολική Εκκλησία δεν αποκάλυψε μόνη της τα εγκλήματά της. Οσο μπορούσε κουκούλωνε τις υποθέσεις που καταγγέλλονταν. Οταν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, κατέφευγε στη δημόσια «συγγνώμη» (έχουν μεγάλη ειδίκευση σ’ αυτό, από τότε που πουλούσαν «συγχωροχάρτια» σε όποιον μπορούσε να τ’ αγοράσει).
Από το 1950 μέχρι το 2000 «τα θύματα δεν γίνονταν πιστευτά, δεν τα άκουγε κανείς, θεωρούνταν συνυπεύθυνα για ό,τι τους συνέβη» δήλωσε ο πρόεδρος της γαλλικής επιτροπής Ζαν-Μαρκ Σοβέ. Αυτή η επιτροπή φτιάχτηκε με την (αναγκαστική) συναίνεση της Εκκλησίας και στόχος της είναι να οδηγήσει σε μια νέα συναίνεση κοινωνίας-Εκκλησίας, με την Εκκλησία να παίρνει «επαρκή» μέτρα από εδώ και πέρα. Το σύστημα χρειάζεται την Εκκλησία ως ιδεολογικό μηχανισμό, ιδιαίτερα σε χώρες με υψηλό ποσοστό αθεϊσμού, όπως η Γαλλία.
Ο Σοβέ, για παράδειγμα, ζήτησε από την Εκκλησία να αναθεωρήσει το εσωτερικό σύστημα διακυβέρνησής της και τις νομικές πτυχές του και να… επαναξιολογήσει την εκπαίδευση των ιερωμένων της!
Είναι σαν να ζητάει κανείς από τον Λιγνάδη να πάψει να είναι Λιγνάδης. Για να μην το «βασανίζουμε», λοιπόν, κρατήστε τα παιδιά μακριά από τις δαγκάνες του ιερατείου. Θα βοηθήσετε στην πνευματική και στη σωματική τους υγεία. Αυτή είναι μια αναγκαία, αν και όχι και ικανή συνθήκη για τη διαμόρφωση ανθρώπων με κοινωνική συνείδηση. Για το τελευταίο απαιτείται η κατάκτηση της πραγματικής γνώσης, η επαφή με την διαλεκτικο-υλιστική φιλοσοφία, που οδηγούν στην εγκόλπωση των απελευθερωτικών ιδεών.
ΥΓ. Η τελευταία εκκλησία που χτίστηκε στο Παρίσι είναι η επιβλητική (τεραστίων διαστάσεων) Σακρέ Κερ (Βασιλική της Ιερής Καρδιάς του Ιησού), που δεσπόζει στο λόφο της Μονμάρτρης. Αυτό που ίσως δε γνωρίζουν πολλοί είναι πως η εκκλησία αυτή χτίστηκε σε ανάμνηση της νίκης των Βερσαλλιέρων επί των ηρωικών υπερασπιστών της Κομμούνας του Παρισιού. Ο συμβολισμός αυτός δίνει μια άλλη διάσταση στα όσα αποκαλύπτονται σήμερα.
Π.Γ.
