«Η “κρυφή” βοήθεια που δίνει ο Νότος προς το Βορρά είναι πολύ μεγαλύτερη (σ.σ. από τα χαμηλότοκα δάνεια και τη βοήθεια τύπου ΕΣΠΑ που παίρνει ο Νότος). Επειδή η η Γερμανία δανείζεται με μηδενικά ή και αρνητικά επιτόκια, στην περίοδο της κρίσης έχει κερδίσει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Τα δάνεια και η πενιχρή βοήθεια είναι ψιχία μπρος στα κέρδη που πετυχαίνει μέσω των δανείων και των εξαγωγών προς το Νότο». Ο Νίκος Μουζέλης («Το Βήμα», 5.1.14) επαναλαμβάνει αυτό που κάποτε είχε πει και ο Σημίτης. Οτι, δηλαδή, τα διάφορα «κοινοτικά προγράμματα» δεν αποτελούν φιλανθρωπία του λεγόμενου ευρωπαϊκού Βορρά προς τον καθυστερημένο Νότο, αλλά έχουν καθαρά ανταποδοτικό χαρακτήρα.
Κανένας, βέβαια, απ’ αυτή την κατηγορία των ευρωλάγνων (ο Σημίτης και ο Μουζέλης ανήκουν στην ίδια πολιτική οικογένεια) δεν πρόκειται να περιγράψει την ουσία αυτής της ανταποδοτικής σχέσης. Να πει δηλαδή ότι κάθε άλλο παρά αντοποδοτική είναι, αλλά αποτελεί μια κλασική σχέση ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης. Τα ψιχία των «κοινοτικών προγραμμάτων» (που έχουν γίνει πια κατά πολύ μικρότερα) δεν είναι παρά ένα «ενοίκιο» που πληρώνουν οι ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ για να κρατούν τις εξαρτημένες χώρες (σαν την Ελλάδα) εντός της σφαίρας επιρροής τους, νεμόμενες της πρώτες ύλες και τις αγορές τους, καθορίζοντας κυριαρχικά τι θα παράγουν και σε τι ποσότητα θα παράγουν, πού θα διατεθούν τα κονδύλια, ποιες επενδύσεις από τρίτες χώρες θα επιτρέψουν κτλ.
Τότε γιατί τα λένε; Πρώτο, γιατί θέλουν να ξεχωρίσουν από τους άλλους αστούς πολιτικούς και διανο-ούμενους, δείχνοντας πως αυτοί διαθέτουν μια πατριωτική αξιοπρέπεια που δε διαθέτουν εκείνοι που καθημερινά γλείφουν πατόκορφα τους ευρωπαίους προστάτες. Δεύτερο, γιατί αυτές οι απόψεις δεν οδηγούν στην ανάπτυξη εχθρικού προς την ΕΕ κλίματος, διότι οι φορείς τους έχουν τη στάμπα του φανατικού «ευρωπαϊστή». Τρίτο και κυριότερο, διότι ξεκινώντας από αυτή την αλήθεια, η οποία δε λέγεται συχνά, καλλιεργούν πιο ύπουλα τον «ευρωπαϊσμό». Ο Μουζέλης, για παράδειγμα, καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Η Γερμανία στο μέλλον θα υποχρεωθεί να αντιμετωπίσει το εξής δίλημμα: ή διάλυση της ευρωζώνης που θα οδηγήσει στην οικονομική, κοινωνική και γεωπολιτική υποβάθμιση της ίδιας και των υπολοίπων ευρωπαϊκών εθνών- κρατών (και του ελληνικού βέβαια) ή θα προχωρήσει στη ριζική αλλαγή του ευρωπαϊκού οικοδομήματος προχωρώντας σε μία αναδιανεμητική ένωση βασισμένη στη λογική της αλληλεγγύης».
Το έχει σίγουρο ότι θα γίνει το δεύτερο. Οχι για το άμεσο μέλλον (εκφράζει την απογοήτευσή του για τη μη διαφαινόμενη σοβαρή αλλαγή πορείας μετά τη συμμετοχή των Σοσιαλδημοκρατών στη νέα γερμανική κυβέρνηση), αλλά μεσοπρόθεσμα σίγουρα. Διότι, κατά την άποψή του, αυτό θ’ αποτελέσει όρο επιβίωσης της ίδιας της Γερμανίας. Γι’ αυτό και ξιφουλκεί κατά του γερμανικού και του ελληνικού (δεξιού και αριστερού) «εθνολαϊκισμού», οι οποίοι «αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία». Τι προτείνει; Να απομακρυνθούμε από τον «εθνολαϊκισμό», να «καταλάβουμε την πραγματικότητα» και να «καταστρώσουμε ένα ρεαλιστικό σχέδιο», μια «αποτελεσματική στρατηγική για την υπέρβαση της κρίσης». Μ’ άλλα λόγια, να μείνουμε σταθερά προσανατολισμένοι στην ένταξη στην ΕΕ και την Ευρωζώνη και να αναζητούμε εκείνο το στρατόπεδο που θα μας βοηθήσει, περιμένοντας ν’ αλλάξει η κυρίαρχη πολιτική στη Γερμανία.
Ο Μουζέλης είναι με τους «58», με τον Σημίτη, με το ΠΑΣΟΚ. Γουστάρει και τη ΔΗΜΑΡ, αλλά δεν γουστάρει (σ’ αυτή τη φάση) τον ΣΥΡΙΖΑ. Ιδεολογικά, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζεται απόλυτα με τις απόψεις του. Αν γίνει κυβέρνηση, θα ταυτιστεί και πολιτικά.
Π.Γ.
