Την περασμένη Κυριακή, η Αχτσιόγλου, μεταμφιεσμένη σε «υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Εργασίας» (η τακτική της μεταμφίεσης των υπουργών παλαιότερα χρησιμοποιούνται αραιά και που, την πύκνωσαν οι πασόκοι με την έναρξη της μνημονιακής περιόδου, αλλά οι συριζαίοι την έχουν κάνει κανόνα, για να μη δεσμεύονται για τίποτα), μετά τη σχετικά σύντομη συνάντηση που είχε -παρέα με τον Τσακαλώτο- με την τρόικα, δήλωσε ότι «το ΔΝΤ δεν φαίνεται να καταλαβαίνει τι σημαίνει βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές στις συλλογικές διαπραγματεύσεις».
Η μαντάμ Αχτσιόγλου μας δουλεύει. Στα τέλη του Φλεβάρη, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, απαντώντας με επιστολή του σε επιστολή που του είχαν στείλει την 1η Δεκέμβρη οι ευρωβουλευτίνες Μαρία Ζοάου Ροδρίγες (Πορτογαλία) και Γιούτα Στάινρουκ (Γερμανία), αμφότερες της σοσιαλδημοκρατικής ομάδας, είχε ξεκαθαρίσει πως όσα συμφωνούνται στο πλαίσιο ενός Μνημόνιου δεν είναι υποχρεωτικό να συνάδουν με το κοινοτικό κεκτημένο.
Ο Γιούνκερ, αφού υπερασπίστηκε την Κομισιόν, υπογραμμίζοντας ότι κατά τη μνημονιακή περίοδο αυτή έδρασε σε πλήρη συμμόρφωση με τις ευρωπαϊκές Συνθήκες, θύμισε πως το Δικαστήριο της ΕΕ έχει κρίνει ότι τα Μνημόνια αποτελούν δράσεις του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, που βρίσκονται εκτός της έννομης τάξης της ΕΕ. Επομένως, όταν θεσπίζονται εθνικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του Μνημόνιου, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία και επομένως η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων μπορεί να παρακαμφθεί.
Δεν έχει σημασία να παρακολουθήσουμε τους νομικούς ακροβατισμούς που οι υπηρεσίες της Κομισιόν αναφέρουν στην επιστολή του Γιούνκερ προς τις ευρωβουλευτίνες. Ο πυρήνας της επιχειρηματολογίας είναι εξαιρετικά απλός: πάντοτε υπάρχει ένας τρόπος για να εφαρμόσουμε αντιλαϊκές πολιτικές. Μπορούμε να φτάσουμε ακόμα και στην επιβολή καθεστώτος εξαίρεσης, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Στήνουμε ένα μηχανισμό «διάσωσης» (EFSF/ESM) και κάνουμε πολιτικές συμφωνίες στο όνομα αυτού του μηχανισμού, ώστε να μην επηρεάζονται από το Δίκαιο της ΕΕ.
Πρέπει, όμως, να τονίσουμε ότι ακόμα και αυτό που ονομάζεται κοινοτικό κεκτημένο δεν είναι μονοσήμαντα ερμηνεύσιμο. Ο Γιούνκερ θυμίζει με νόημα τη συμφωνία για τη συγκρότηση επιτροπής ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, που διαβουλεύτηκαν με την κυβέρνηση και τους κοινωνικούς εταίρους και κατέθεσε την έκθεσή της το Σεπτέμβρη του 2016. Γιατί αναφέρεται σ' αυτή την έκθεση ο πρόεδρος της Κομισιόν; Γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα σημαντικό θέμα στο οποίο οι «ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες» να έχουν συμφωνήσει ποια είναι η «βέλτιστη ευρωπαϊκή πρακτική». Σε όλα παρουσιάζουν τουλάχιστον δύο απόψεις, μία ήπια και μία σκληρά αντεργατική.
Να τελειώνει, λοιπόν, το παραμυθάκι με τους «κακούς» του ΔΝΤ, που δεν καταλαβαίνουν δήθεν «τι σημαίνει βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές», εν αντιθέσει με τους «καλούς» ευρωπαίους. Η κινεζοποίηση δεν είναι έκτακτο αλλά μόνιμο καθεστώς εξαίρεσης. Στην καρδιά της Ευρωζώνης στήνουν ένα ασιατικού τύπου μοντέλο εργασιακών σχέσεων, το οποίο δεν υπηρετεί μόνο την κερδοφορία (σε συνθήκες κρίσης) του κεφαλαίου που είναι επενδυμένο (ή θα επενδυθεί) στην Ελλάδα, αλλά διαμορφώνει και ένα μοντέλο «βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών», το οποίο θα χρησιμοποιείται για την άσκηση αντεργατικής πίεσης στις εργασιακές σχέσεις και στις ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ, στο όνομα του ανταγωνισμού.
Κάποτε παραμύθιαζαν τον ελληνικό λαό με τη «σύγκλιση» με τις κεντροευρωπαϊκές χώρες. Η σύγκλιση ουδέποτε υπήρξε ως διαδικασία, ενώ από το 2010 έγινε διαρκώς αυξανόμενη απόκλιση. Πλέον, θα ζητούν από τους ευρωπαίους… σύγκλιση με το ελληνικό μοντέλο.
Π.Γ.
