Ηταν μεγάλη σε όγκο η συγκέντρωση του Περισσού το περασμένο Σάββατο. Ηταν μια πανελλαδική συγκέντρωση προεκλογικού τύπου. Κουβάλησαν με πούλμαν και με καράβια κόσμο απ’ όλη τη χώρα και πέτυχαν το στόχο που έθεσαν. Κουβάλησαν τον κόσμο τους, ο οποίος έτσι κι αλλιώς είναι ευαισθητοποιημένος αυτή την περίοδο. Επ’ αυτού, λοιπόν, δεν έχουμε να σχολιάσουμε τίποτα. Αυτή την περίοδο ο Περισσός είναι το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που έχει τα μέλη και τους οπαδούς του σε σχετικά ψηλή συσπείρωση, ενώ οι άλλοι περνούν κρίση, ο καθένας για τους δικούς του λόγους (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΛΑΟΣ δε μετράει σ’ αυτές τις περιπτώσεις).
Το θέμα, όμως, δεν είναι ο κόσμος που καταφέρνεις να μαζέψεις, αλλά η προοπτική που δίνεις σ’ αυτό τον κόσμο. Ας δούμε αυτή την προοπτική, όπως παρουσιάστηκε από την κεντρική ομιλήτρια στην εκδήλωση Αλ. Παπαρήγα.
Ξεκίνησε με πολεμική στην κυβέρνηση και το σύστημα γενικότερα. Εκανε μια αβαθή, λαϊκίστικη προσέγγιση της καπιταλιστικής κρίσης και μετά παρουσίασε αναλυτικά τη «φιλολαϊκή διέξοδο», μέσω της οποίας «θα απαλλαγεί ο λαός, κάθε λαός, από την αγιάτρευτη ασθένεια των περιοδικών κρίσεων του καπιταλισμού». Αυτή είναι η «λαϊκή οικονομία», ένα κράμα μικροαστικού σοσιαλισμού, το οποίο δεν θα μας απασχολήσει εδώ.
«Η διέξοδος ταυτίζεται με μια νέα πολιτική επιλογή που η προετοιμασία της πρέπει να ξεκινήσει διακριτά και με όρους κινήματος και μετωπικής κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας από τα κάτω», είπε η Παπαρήγα, για να επισημάνει στη συνέχεια ότι «η βία των μονοπωλίων πρέπει ν αντιμετωπισθεί και να ηττηθεί από ένα λαϊκό ενωτικό κοινωνικοπολιτικό μαζικό, πλειοψηφικό ρεύ-μα που θα τους σαρώσει». Το να μιλάς για βία των μονοπωλίων και να μην αντιπαραθέτεις σ’ αυτή τη βία της επανάστασης, αλλά ένα «πλειοψηφικό ρεύμα» είναι ήδη πολιτικά ύποπτο. Το να αναφέρεσαι στην κρίση και να «ξεχνάς» να υποδείξεις ως στόχο τη μετατροπή της σε επαναστατική κατάσταση είναι ακόμα πιο ύποπτο.
Ομως, η ομιλήτρια δεν άφησε κενά. Στο τελευταίο μέρος της ομιλίας της, εκεί που ανεβαίνουν οι τόνοι και υποδεικνύονται τα καθήκοντα, καθόρισε με σαφήνεια την πολιτική πρόταση του Περισσού: «Δράση που οδηγεί στην αλλαγή συσχετισμού δύναμης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, στο κίνημα των μικρών επαγγελματιών, βιοτεχνών, εμπόρων, στο αγροτικό κίνημα, στο μαθητικό, το σπουδαστικό και το φοιτητικό. Να μην υπάρξει εκλογική μάχη που η μαζική ψήφος να μην οδηγεί στον παραμερισμό των εξαγορασμένων, των συμβιβασμένων με την κυβερνητική πολιτική και την εργοδοσία. Μπροστά μας έρχονται οι τοπικές και περιφερειακές εκλογές με προμετωπίδα τον Καλλικράτη (…) Είναι ευκαιρία να διορθωθεί η λαϊκή ψήφος (…) Τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ μπορούν να εκφράσουν την ανερχόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια (…) η στήριξη των εκλογικών του συνδυασμών θα κάνει την διαφορά».
Ιδού, λοιπόν, το πλειοψηφικό ρεύμα που αποτελεί το στόχο του Περισσού, ώστε να δυναμώσει «σε δύναμη και οργάνωση ο υποκειμενικός λαϊκός κοινωνικοπολιτικός παράγοντας που θα δρομολογήσει αυτήν την εξέλιξη, στην κατάλληλη στιγμή, όταν το αστικό πολιτικό σύστημα θα έχει υποστεί τέτοια και τόσα πλήγματα που δεν θα μπορεί να κυριαρχεί, να εξουσιάζει όπως σήμερα». Ανεβαίνουμε σε ψήφους στα συνδικάτα, στους συλλόγους των μικρομεσαίων, στους φοιτητικούς συλλόγους, στις αυτοδιοικητικές εκλογές (αυτές έχουν σήμερα τη μεγαλύτερη σημασία, λόγω χρονικής εγγύτητας) και στις βουλευτικές εκλογές. Ανεβαίνουμε, ανεβαίνουμε, ανεβαίνουμε, πλειοψηφούμε, τους σαρώνουμε και τους παίρνουμε την εξουσία!
Ερ’με Λένιν, τι σου ‘μελλε να πάθεις…
Π.Γ.
