Δε χρειάζεται να περιμένουμε την Κυριακή για να βγάλουμε συμπεράσματα από μια πλευρά της εκλογικής αριθμητικής. Αμφιβάλλει κανείς ότι τα κόμματα που ψήφισαν το Μνημόνιο-3 θα αθροίσουν όλα μαζί πάνω από 80%; Αν κάνουμε μια αναγωγή αυτού του ποσοστού στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιούλη, θα διαπιστώσουμε ότι τα τρία τέταρτα αυτών που ψήφισαν Οχι συντάσσονται με τα μνημονιακά κόμματα.
Θα περίμενε κανείς μια εξήγηση από εκείνους που μας παρουσίαζαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος περίπου ως πολιτική και κοινωνική κοσμογονία, χτίζοντας διάφορα σενάρια για την «επόμενη μέρα». Δεν έδωσαν ούτε πρόκειται να δώσουν τέτοια εξήγηση. Γιατί απλούστατα δε βολεύει ούτε τη γενική πολιτική τους γραμμή ούτε την ψηφοθηρία στην οποία επιδίδονται με ιδιαίτερο ζήλο.
Κάποιοι απ’ αυτούς είχαν το θράσος να μας λένε την περίοδο του δημοψηφίσματος ότι επιλέγουμε τον απομονωτισμό, ότι συμπεριφερόμαστε σεχταριστικά και άλλα τέτοια. Καμάρωναν ότι αυτοί «βουτάνε» μέσα στο μεγάλο λαϊκό ρεύμα του Οχι και θα έχουν ως επιστέγασμα αυτής τους της δουλειάς ένα αναζωογονημένο λαϊκό κίνημα, στο οποίο αυτοί -οι μέχρι το τέλος συνεπείς- θα παίζουν εξέχοντα ρόλο.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Να ενισχύσουν τον Τσίπρα πριν την τελική πράξη της υπογραφής του Μνημόνιου-3, να βοηθήσουν τον Λαφαζάνη και την παρέα του ν’ ανοίξουν το δρόμο προς τη δημιουργία ξεχωριστού κόμματος και να δουν τις δικές τους δυνάμεις να διασπώνται, καθώς ένα τμήμα τους επέδειξε… συνέπεια, προσχωρώντας στους Λαφαζανικούς.
Στην τελευταία προεκλογική συγκέντρωση του δημοψηφίσματος κεντρικός ομιλητής ήταν ο Τσίπρας και στο πλήθος ανέμιζαν οι σημαίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων μικρότερων δυνάμεων που αυτοπροσδιορίζονται ως ριζοσπαστικές ή επαναστατικές. Και τη βραδιά της νίκης του Οχι, ενώ ο Τσίπρας είχε ήδη ανακοινώσει ότι πηγαίνει στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για να ζητήσει τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, οι ίδιες δυνάμεις ανέμιζαν πανηγυρικά τα λάβαρά τους στο Σύνταγμα και τα μέλη τους έσερναν το χορό με τα μεγάφωνα να παιανίζουν «Στ’ άρματα, στ’ άρματα…».
Μιλάμε για το αποκορύφωμα της σωστής πολιτικής πρόβλεψης και του σωστού πολιτικού προσανατολισμού! Το φαινόμενο θα ήταν γελοίο, αλλά δυστυχώς αυτές οι κατευθύνσεις επηρεάζουν έναν κόσμο, τον οποίο διαφθείρουν πολιτικά και ευνουχίζουν ταξικά. Δημιουργείται έτσι μια μικρή μεν αλλά κρίσιμη μάζα που κολυμπά στα βαλτόνερα της αστικής λίμνης και η οποία βοηθά τμήμα των αστικών κομμάτων να διαμορφώνουν το αριστερό τους προφίλ. Συνέβη με το ΠΑΣΟΚ στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘70, συνέβη με τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2010, πάει να ξαναγίνει με τους Λαφαζανικούς.
Κι όμως, αρκεί να δει κανείς τι παραμύθια έχτισαν γύρω από το Οχι του δημοψηφίσματος, να δει ποιες είναι οι πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτός ο μικροαστικός βάλτος πρέπει να ξεμπροστιαστεί, γιατί στις κρίσιμες στιγμές γέρνει προς την αστική πολιτική, ενώνεται με το αριστερό φάσμα της αστικής πολιτικής και δημιουργεί καινούργια πολιτικά αναχώματα.
Το σάπισμα αυτού του μικροαστικού βάλτου, που βιάζεται να γίνει κοινοβουλευτική δύναμη, αλλά δεν τα καταφέρνει, μας δείχνει πόσα εμπόδια πρέπει να υπερπηδήσουμε για να δημιουργήσουμε και πάλι γνήσια επαναστατική πολιτική έκφραση του εργατικού κινήματος. Πρέπει να ξεπεράσουμε τον αυθορμητισμό, την πολιτική ουράς στην αστική πολιτική, τη μικροαστική ανυπομονησία που συνοδεύεται από αδιαφορία (αν όχι εχθρότητα) για ό,τι ονομάζεται πρόγραμμα και ό,τι ονομάζεται τακτική. Κι ακόμη, πρέπει να ξεπεράσουμε ριζωμένες, παγιωμένες αντιλήψεις, που εμφανίζονται σαν αιώνιες αρχές.
Π.Γ.
