Στην αρχή είπαμε ότι πρόκειται για μια παπαριά των καρεκλοκένταυρων της Κουμουνδούρου, που με το κάλεσμα για συμμετοχή στην απεργία της 12ης Νοέμβρη θέλησαν να «βυσματώσουν» τη γκρίνια από τα λίγα συνδικαλιστικά στελέχη που έχουν απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ (τα περισσότερα πέρασαν στη ΛΑΕ). Ομως το πράγμα είχε και συνέχεια, που δείχνει ότι η «γραμμή» στάλθηκε από το Μαξίμου.
«Δεν ασκούν κυβερνητική πολιτική τα κόμματα. Τα κόμματα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν διεκδικήσεις, καλούν τον κόσμο να συμμετέχει και αυτή η συμμετοχή όσο πιο μεγάλη είναι τόσο ισχυροποιεί και τη θέση της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές», δήλωσε ο πρώην υπουργός και νυν πρώτος αντιπρόεδρος της Βουλής Τάσος Κουράκης. Κι αν η… πρωτότυπη άποψη Κουράκη θα μπορούσε να αποδοθεί σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει το σχετικά πρόσφατο πολιτικό του παρελθόν (συμμετείχε σε μια από τις θεωρούμενες ως αριστερές φράξιες του ΣΥΡΙΖΑ), ήρθε η κυβερνητική εκπρόσωπος Ολγα Γεροβασίλη να διαλύσει κάθε αμφιβολία.
Σε συνέντευξή της στη Real News δήλωσε ότι δεν είναι αντιφατική η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στην απεργιακή κινητοποίηση, αλλά η συμμετοχή της ΓΣΕΕ και της αντιπολίτευσης, που έκαναν εκστρατεία υπέρ του «ναι». «Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό κόμμα, όντας μέσα στην κοινωνία και τις διεκδικήσεις της, είναι απολύτως λογικό να αντιτίθεται σε αντεργατικές πολιτικές», δήλωσε η συνιδιοκτήτρια ιδιωτικού διαγνωστικού κέντρου (για να μην ξεχνάμε και την ταξική σύνθεση του ηγετικού απαράτ του ΣΥΡΙΖΑ) Γεροβασίλη, συμπληρώνοντας ότι θεσμικά η κυβέρνηση δεν ταυτίζεται με το κόμμα!
Αν δεν υπήρχε η προϊστορία του ΠΑΣΟΚ και οι παροιμιώδεις φράσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, μπορεί και να έλεγε κάποιος: «ρε, τι σκέφτηκαν οι άνθρωποι!». Ομως ακόμα και σ' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ρέπλικα (και κακής ποιότητας, μάλιστα). Δεν πρόκειται, λοιπόν, να επαναλάβουμε ένα σχόλιο που εξάντλησε τη δυναμική του τη δεκαετία του '80. Αλλωστε, κανείς δεν πήρε στα σοβαρά αυτές τις δηλώσεις. Ολοι τις κατέταξαν στην κατηγορία «λέμε και καμιά μακακία για να περνάει η ώρα». Αλλο θέλουμε να σχολιάσουμε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτού του τύπου οι δηλώσεις συνιστούν πρόκληση. Ολη η συμπεριφορά των συριζαίων είναι πλέον προκλητική. Δείτε την τσογλανιά που βγάζει ο Τσακαλώτος (που τον είχαμε συνηθίσει σαν «καλό παιδί», χαμηλών τόνων, που έχει διαβάσει ακόμα και… Τσου Ενλάι) και θα καταλάβετε τι εννοούμε. Ολη αυτή η τσογλανιά, ο κωλοπαιδισμός άλλων στελεχών, ο εκνευρισμός που βγάζει συνεχώς ο ίδιος ο Τσίπρας και ως αποκορύφωμα τα καλέσματα για συμμετοχή σε μια ευθέως αντικυβερνητική απεργία αποκαλύπτουν πολιτική απελπισία.
Δυο μόλις μήνες μετά την επανεκλογή του, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τίποτα για να πιαστεί. Τίποτα απολύτως. Ακόμα και η «σκληρή διαπραγμάτευση» θυμίζει καρικατούρα του πρώτου επτάμηνου της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, καθώς πέφτουν το ένα μετά το άλλο τα «κάστρα». Τα ζητήματα που είχαν δήθεν μείνει ανοιχτά και που μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να τα διαπραγματευθεί αποτελεσματικά. Τα σπίτια βγαίνουν στο σφυρί με υπογραφή Τσίπρα-Καμμένου (και όχι Σαμαρά-Βενιζέλου) και έρχεται το Ασφαλιστικό για να σαρώσει ό,τι απέμεινε σε πολιτική αξιοπιστία σ' αυτό το κόμμα. Γι' αυτό και διαπραγματεύονται με την τρόικα το σπάσιμο του Ασφαλιστικού σε κομμάτια, μπας και το απλώσουν λίγο στο χρόνο. Κίνηση απελπισίας είναι κι αυτή, γιατί δεν πρόκειται να πείσει κανέναν.
Η κάθοδος των αγροτών και οι συγκρούσεις (ιδίως των κτηνοτρόφων της Κρήτης) με τα ΜΑΤ στην πλατεία Συντάγματος δεν είναι κίνηση που αύριο θα ξεχαστεί. Στη λαϊκή συνείδηση ενεγράφη και η μαχητικότητα των αγροτών και η αντίδραση της αστυνομίας, που θύμισε… παλιές καλές μέρες. Αυτό μεγαλώνει τον πανικό στο κυβερνητικό στρατόπεδο, γιατί -επαναλαμβάνουμε- δεν έχει τίποτα να προσφέρει στον κόσμο για να τον ησυχάσει.
Π.Γ.
