Η περιβόητη διάκριση των εξουσιών αποτελεί θεμελιώδη λίθο της αστικής ιδεολογίας. Μέσω αυτής επιτυγχάνεται η εξαπάτηση των λαϊκών μαζών, οι οποίες άγονται και φέρονται μεταξύ των «διακριτών εξουσιών» αναζητώντας το δίκιο τους.
Αν για τις δύο «εξουσίες» (νομοθετική και εκτελεστική) η σύγχυση έχει κάπως διαλυθεί, καθώς οι κυβερνήσεις στηρίζονται σε συμπαγείς και πειθαρχημένες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, οπότε κάθε «διάκριση» εκ των πραγμάτων καταργείται, δεν ισχύει το ίδιο για τη δικαστική «εξουσία», η οποία με τον τρόπο θέσμισής της (ισοβιότητα δικαστών, τυπική λειτουργική ανεξαρτησία) εξακολουθεί να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις περί «διάκρισής» της από τις δύο άλλες «εξουσίες».
Μέχρι που έρχονται κάποιες στιγμές πολιτικής κρίσης, με εμπλοκή και του δικαστικού μηχανισμού, και το ιδεολόγημα καταρρέει.
Πιάνουν στο αεροδρόμιο τον Μανιαδάκη και από προστατευόμενο μάρτυρα, που έκανε λόγο για χρηματισμό πρωθυπουργών και υπουργών, τον μετατρέπουν σε κατηγορούμενο. Με εκβίαζαν να «δώσω» τον Σαμαρά, τον Γεωργιάδη και τον Στουρνάρα, φωνάζει ο Μανιαδάκης. Παίρνει φόρα ο Πολάκης και «κράζει» δημόσια ανακριτές και εισαγγελείς για σκόπιμη καθυστέρηση υποθέσεων σκανδάλων που χειρίζονται.
«Θεσμική εκτροπή» καταγγέλλει η ΝΔ. Ενώ δεν είναι «θεσμική εκτροπή» η καταγγελία της εισαγγελέα Κατά της Διαφθοράς από τον αντιπρόεδρό της Γεωργιάδη, ο οποίος έχει προαναγγείλει και την κατάθεση μήνυσης κατά της εισαγγελέα.
«Θεσμική εκτροπή» καταγγέλλει και η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Και σπεύδει να συναντηθεί με τον Μητσοτάκη για να δείξει τη δική της… ανεξαρτησία. Η Δικαιοσύνη είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για το χειρισμό των υποθέσεων, ανακοινώνει το υπουργείο Δικαιοσύνης. Πριν όμως προλάβει να σκεφτεί κάποιος ότι αυτό είναι -έμμεσο έστω- «άδεισμα» του Πολάκη, η ανακοίνωση σπεύδει να συμπληρώσει ότι όσοι μιλούν για θεσμική εκτροπή (δηλαδή η αντιπολίτευση, αλλά και η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων) επιδιώκουν τη συγκάλυψη. Μ' άλλα λόγια, το υπουργείο που (υποτίθεται πως) είναι επιφορτισμένο με το καθήκον να εγγυάται τη λειτουργική ανεξαρτησία του δικαστικού μηχανισμού, καταγγέλλει για στράτευση σε διαδικασία συγκάλυψης, όχι τον δικαστικό μηχανισμό καθεαυτόν, αλλά τη συνδικαλιστική του έκφραση, επικεφαλής της οποίας μέχρι το 2015 ήταν η εκλεκτή της κυβέρνησης Βασιλική Θάνου!
Χωρίς να μπαίνουμε στην ουσία της υπόθεσης (αναλύεται σε άλλες στήλες της «Κόντρας»), σημειώνουμε εκείνο που αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια όσων δεν υπηρετούν σκοπιμότητες. Σημειώνουμε όχι τη «διάκριση των εξουσιών», αλλά τη διάκριση ανάμεσα σε δυο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, τα οποία είναι… δι-εξουσιαστικά. Κάθε στρατόπεδο έχει στο κέντρο του κόμματα και παράγοντες του αστικού χώρου, αλλά και τμήματα ή παράγοντες του δικαστικού μηχανισμού. Η μεταξύ τους μάχη είναι σκληρή (κάθε άλλο παρά πρωτοφανές είναι το φαινόμενο) και δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι στο παρασκήνιο εμπλέκονται και παράγοντες της κεφαλαιοκρατίας.
Η αστική εξουσία είναι μία και αδιαίρετη. Είναι η εξουσία της κεφαλαιοκρατίας, η οποία ασκείται και μέσω της κρατικής οργάνωσης. Στο πλαίσιο του αστικού συστήματος εξουσίας υπάρχουν πόλοι, οι οποίοι υπηρετούν την αστική εξουσία, ταυτόχρονα όμως υπηρετούν και ιδιοτελή συμφέροντα, τα οποία συχνά τους φέρνουν σε αντιπαράθεση, η οποία μπορεί να εξελιχθεί ακόμα και σε ανοιχτή ρήξη (τότε μπαίνουν στη μέση οι «ειρηνοποιές δυνάμεις» και αποκαθιστούν την τάξη, στο όνομα του γενικού συμφέροντος του συστήματος). Μια τέτοια φάση σκληρής σύγκρουσης ανάμεσα σε πόλους της αστικής εξουσίας είναι και αυτή που βλέπουμε να αναπτύσσεται γύρω από το σκάνδαλο Novartis.
Π.Γ.
