«Ο μόνος μας φόβος είναι ο φόβος». Του την έγραψαν οι λογογράφοι του και έγινε η αγαπημένη ατάκα του Α. Τσίπρα τις τελευταίες μέρες. Ο ατρόμητος πρωθυπουργός τραβάει μπροστά και ως σύγχρονος Κολοκοτρώνης φωνάζει στους συμπατριώτες του: «μην κιοτεύετε, ωρέ»!
Πρόκειται για μια ακόμη εκδήλωση πολιτικής αλητείας. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Τσίπρας όχι μόνο έπαιξαν με το φόβο, αλλά τον χρησιμοποίησαν για να αναρριχηθούν στην εξουσία.
Το 2012 διαπίστωσαν ότι ο φόβος της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων για έξοδο από το ευρώ στέρησε τη νίκη από τον ΣΥΡΙΖΑ και την έδωσε στον Σαμαρά και δευτερευόντως στους Βενιζέλο και Κουβέλη. Τότε αποφάσισαν να παίξουν πολιτικά μ’ αυτό το φόβο. Οχι να πουν στον ελληνικό λαό την αλήθεια για το ευρώ, την Ευρωζώνη, την ΕΕ, αλλά να τον διαβεβαιώσουν ότι αυτοί θα καταφέρουν να έχουν και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.
Ολόκληρη η προεκλογική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2012 και ιδιαίτερα μετά τις ευρωεκλογές του 2014, όταν πήρε για πρώτη φορά «κεφάλι», στηρίχτηκε στον κατευνασμό του φόβου: εμείς θα καταργήσουμε τα Μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους και ταυτόχρονα θα εξασφαλίσουμε την παραμονή στο ευρώ. Δεν καταπολέμησαν το φόβο, αλλά τον ενίσχυσαν διά του κατευνασμού του.
Και τι δεν είπαν εκείνη την περίοδο. Οτι θα ημερέψουν τη γερμανική αρκούδα και θα τη βάλουν να χορεύει στο χαβά που θα της παίζει με το ζουρνά ο Τσίπρας. Οτι θα διαμορφώσουν ένα μεγάλο μέτωπο του Νότου που θα χτυπήσει το μερκελισμό. Οτι ο Ντράγκι είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Μέρκελ, καθώς είναι οπαδός της ανάπτυξης και όχι της λιτότητας. Τα θυμόμαστε όλοι, δε χρειάζεται να τα επαναλάβουμε στο μικρό χώρο της στήλης.
Ξέρουμε, επίσης, πολύ καλά πού κατέληξαν όλ’ αυτά. Σε μια πρόταση-μνημόνιο εκ μέρους της κυβέρνησης, με την υπογραφή του Τσίπρα φαρδιά-πλατιά κάτω από το «Κind Regards». Μετά ήρθε ξαφνικά η απόφαση για δημοψήφισμα, σε συνθήκες που το φούντωμα του φόβου ήταν εξασφαλισμένο. Και μόλις ο φόβος άρχισε να φουντώνει (αρκούσε η απόφαση για μια βδομάδα κλειστές τράπεζες), η κυβέρνηση έκανε μια κίνηση που τον φούντωσε ακόμη πιο πολύ: ο Τσίπρας υπέβαλε αίτημα για νέο δάνειο περίπου 30 δισ. ευρώ από τον ESM (θα συνοδεύεται από νέο Μνημόνιο, όπως προβλέπεται). Δηλαδή, κατέστησε τους ιμπεριαλιστές δανειστές, που με τόση σκαιότητα αντιμετώπισαν και τον ίδιο, απόλυτους ρυθμιστές της κατάστασης. ‘Η γίνεται δεκτό το νέο δάνειο – νέο μνημόνιο ή επέρχεται η καταστροφή. Αυτό είναι το μήνυμα που με τις ενέργειές του εξέπεμψε ο… νέος Κολοκοτρώνης. Την ίδια ώρα που καλούσε το λαό να καταπολεμήσει το φόβο, αυτός τον καλλιεργούσε με τις ενέργειές του ως πρωθυπουργός.
Οι αστικές κυβερνήσεις δεν μπορούν να καταπολεμήσουν το φόβο. Δε θέλουν κιόλας, γιατί ο φόβος αποτελεί όπλο της αστικής εξουσίας. Οταν καλούν το λαό να πάψει να φοβάται, εκείνο που επιδιώκουν είναι να του φορτώσουν στο τέλος το συμβιβασμό και την υποταγή («δεν τραβάει ο κόσμος» είναι το σλόγκαν σ’ αυτές τις περιπτώσεις).
Από την άλλη, ο φόβος δε σπάει με συνθήματα και εκκλήσεις, όσο ειλικρινείς κι αν είναι αυτές. Χρειάζεται δουλειά, πολλή δουλειά, ζύμωση, αποκαλύψεις, δέσιμό τους με την πείρα των εργαζόμενων μαζών. Οι οπαδοί του «ναι» αποθεώνουν το φόβο και τον μετατρέπουν σε στοιχείο του ραγιαδισμού. Οι οπαδοί του «όχι» κάνουν το ίδιο από την ανάποδη. Κερδοσκοπούν με το φόβο, ζητώντας εξουσιοδότηση να χειριστούν αυτοί τα πράγματα και πουλώντας ελπίδες που για μια φορά ακόμη θα τις προδώσουν.
Εμείς σπάμε το φόβο απέχοντας από το κάλπικο δημοψήφισμά τους και αντιμετωπίζοντας θαρραλέα τα ψευτοδιλήμματα με τα οποία θέλουν να μας φοβίσουν.
Π.Γ.
