Ο Μητσοτάκης δηλώνει ότι «η ΝΔ ήταν, είναι και θα είναι πάντα απέναντι σε κάθε μορφής κατάληψη». Δηλώνει ότι «καταλαβαίνει απόλυτα την αγανάκτηση όλων όσοι σήμερα επιλέγουν να βρεθούν απέναντι στην κακή συμφωνία των Πρεσπών την οποία υπέγραψε ο κ. Τσίπρας και ο κ. Καμμένος», αλλά επαναλαμβάνει ότι «κλειστά σχολεία σημαίνει κλειστά μυαλά» και στο τέλος θυμάται να πει ότι «δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση ο υγιής πατριωτισμός να γίνει προσάναμμα ενός στείρου και ακραίου εθνικισμού στα χέρια κάποιων επιτήδειων» και ότι «θα πρέπει όλοι μαζί να βρεθούμε απέναντι σε αυτούς οι οποίοι επιδιώκουν να ριζοσπαστικοποιήσουν τη νέα γενιά εξυπηρετώντας έτσι τις αλλότριες δικές τους κομματικές επιδιώξεις». Και συνοψίζει: «κάθε Ελληνας και το κάθε νέο παιδί έχει κάθε δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί απέναντι σε αυτήν την κακή συμφωνία. Ας το κάνει, όμως, κρατώντας τα σχολεία ανοιχτά και σεβόμενος πάντα τους δημοκρατικούς θεσμούς της πατρίδας μας».
Τι καταλαβαίνεις απ' αυτή τη δήλωση-αχταρμά; Οτι το μείζον πρόβλημα είναι οι καταλήψεις των σχολείων και όχι τα εθνικοφασιστικά συνθήματα που συνοδεύουν αυτές τις καταλήψεις.
Πιο λακωνικός ο Κουμουτσάκος, ρίχνει στην πιάτσα μια ακόμα εκδοχή της θεωρίας των δύο άκρων: «Μόνον τα ανοικτά σχολεία επιτελούν τον ρόλο τους. Ανοικτά στη γνώση. Ανοικτά στις ιδέες και την ιστορία της πατρίδας μας. Καταλήψεις & αντικαταλήψεις κρατούν εγκλωβισμένους τους μαθητές σε πολιτικές σκοπιμότητες των άκρων και το σχολείο μακριά από την αποστολή του».
Στο ίδιο μήκος κύματος η Γεννηματά: «Για εμάς ο γνήσιος πατριωτισμός ήταν πάντα στην απέναντι πλευρά από την μισαλλοδοξία και τον εθνικισμό. Κλείνουμε τις πόρτες στο φανατισμό και το διχασμό, αφουγκραζόμαστε τις αγωνίες και τις ευαισθησίες των παιδιών μας αλλά με ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ».
Επειδή τα εθνικοφασιστικά συνθήματα (εκτός από μερικά καθαρά χρυσαυγίτικα, όπως το «Η δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία») είναι και δικά τους συνθήματα, επειδή το «Μακεδονικό» έχει εκ των πραγμάτων εξελιχθεί σε βασικό (αν όχι στο βασικότερο) όπλο στην προεκλογική τους φαρέτρα, δε βλέπουν τίποτ' άλλο εκτός από… «υγιή πατριωτισμό» στην περιθωριακή εθνικοφασιστική κίνηση στα σχολεία. Για ν' αποφύγουν δε την πίεση του ΣΥΡΙΖΑ, εκστρατεύουν ενάντια στο μέσο (την κατάληψη) και όχι ενάντια στα αιτήματα που προωθεί αυτό το μέσο.
Είναι, λοιπόν, μια καλή ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε μια βασική αρχή που μας κατέλιπε ο Μαρξ, ο οποίος την ανέλυσε σε βάθος φιλοσοφικά και κοινωνικοπολιτικά. Δεν υπάρχει γενικός δημοκρατισμός, υπεράνω τάξεων και ταξικής πάλης. Παρομοίως, δεν υπάρχουν μέσα πάλης γενικά αποδεκτά. Τα πάντα οφείλουμε να τα κρίνουμε από τη σκοπιά της ταξικής πάλης. Ποια ταξικά συμφέροντα υπηρετεί κάθε μέσο πάλης που εμφανίζεται στον κοινωνικό στίβο; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να θέτουμε κι ανάλογα με την απάντηση να τοποθετούμαστε υπέρ ή κατά.
Γι' αυτό είμαστε πάντοτε ενάντια στους πασιφιστές, που καταριούνται τον πόλεμο σαν το απόλυτο κακό, ανάγοντας την πολιτική σε χυδαία ηθικολογία. Υπάρχουν πόλεμοι αντιδραστικοί, ληστρικοί, κατακτητικοί, άδικοι εντέλει. Αλλά υπάρχουν και πόλεμοι δίκαιοι, όπως είναι οι εθνικοαπελευθερωτικοί πόλεμοι και οι κοινωνικές επαναστάσεις.
Γι' αυτό είμαστε πάντοτε ενάντια σ' εκείνους που καταγγέλλουν τη βία «απ' όπου κι αν προέρχεται». Είμαστε ενάντια στη βία του αστικού κράτους, αλλά υπέρ της δίκαιης λαϊκής αντιβίας.
Για τον ίδιο λόγο, είμαστε ενάντια στις μαθητικές καταλήψεις με εθνικοφασιστικά αιτήματα-συνθήματα και υπέρ των καταλήψεων που εκφράζουν την αγωνία των μαθητών για το αύριο που τους επιφυλάσσει ο καπιταλισμός και τον αγώνα τους να το αλλάξουν.
Π.Γ.
