Το θέατρο που παίζεται τις τελευταίες μέρες γύρω από το υπουργείο Οικονομικών και το θέατρο Μαξίμου μία μόνο διαφορά έχει από το θέατρο που παιζόταν την προηγούμενη διετία στο ίδιο σκηνικό, κάθε φορά που ερχόταν η τρόικα. Στη θέση μιας φτηνής παραγωγής, με έναν δυο πρωταγωνιστές, τώρα έχουμε μια ακριβή υπερπαραγωγή με πληθώρα πρωταγωνιστών. Κι επειδή πρόκειται για θίασο πρωταγωνιστών, χωρίς δευτεραγωνιστές, ο καθένας προσπαθεί να κλέψει την παράσταση από τους άλλους, οπότε το έργο γίνεται πιο λαμπερό.
Τις λεπτομέρειες γι’ αυτό το θέατρο μπορείτε να τις διαβάσετε στη σελίδα 3 αυτού του φύλλου. Εδώ θα μας απασχολήσει μια άλλη διάσταση. Οι θεατές. Ως γνωστόν, θέατρο χωρίς θεατές δεν υπάρχει. Οι πρωταγωνιστές της επιθεώρησης των τελευταίων ημερών δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να μαγέψουν τους θεατές. Με στόχο να τους τραβήξει ο καθένας στο δικό του θέατρο, όταν θα χωρίσουν σε λίγο (ή περισσότερο) καιρό.
Για τις εκλογές μιλάμε, φυσικά. Διάφανες είναι οι προθέσεις των ηγετών των αστικών κομμάτων. Ο Σαμαράς προσπαθεί να φτιάξει προπαγανδιστικούς αντικατοπτρισμούς μπας και γλιτώσει. Ο Παπανδρέου προσπαθεί να ξεφορτωθεί λίγο από το πολιτικό κόστος και να το μεταφέρει στη ΝΔ. Ο Καρατζαφέρης βλέπει ότι μπορεί να του αρπάξει τη μπουκιά από το στόμα ακόμη κι ο Καμμένος και κάνει τη μια κωλοτούμπα μετά την άλλη, μπας και ζαλίσει το δεξιό ακροατήριο.
Είναι τόσο διάφανα όλ’ αυτά που δημιουργούν ένα τεράστιο ερωτηματικό. Είναι δυνατόν, μετά απ’ αυτό το θέατρο, μετά από τόσο χοντρό δούλεμα, ο κόσμος να πάει να τους ψηφίσει στις εκλογές; Είναι δυνατόν η ΝΔ να συγκεντρώσει ένα ποσοστό πάνω από 30%; Και όμως είναι.
Δεν θέλουμε να προεξοφλήσουμε το εκλογικό αποτέλεσμα. Οι επόμενες εκλογές, είτε γίνουν τον Απρίλη είτε αργότερα, θα συνιστούν ένα πρωτοφανές πολιτικό φαινόμενο. Για πρώτη φορά θα γίνουν εκλογές σε συνθήκες τόσο βαθιάς κρίσης, με τόσο απαξιωμένο το πολιτικό σύστημα. Επομένως, κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει το εκλογικό αποτέλεσμα. Ούτε είναι σωστό να δίνουμε βάση στις δημοσκοπήσεις αυτής της περιόδου, όχι μόνο γιατί ακόμα δεν έχει διαμορφωθεί το προεκλογικό κλίμα, αλλά και γιατί αυτές οι δημοσκοπήσεις είναι «μαϊμουδισμένες» σύμφωνα με όσα παραγγέλλουν οι εκδότες που τις πληρώνουν.
Ομως, αντικοινοβουλευτική προπαγάνδα δεν υπάρχει. Τα κόμματα της καθεστωτικής αριστεράς παίζουν με όλες τους τις δυνάμεις το παιχνίδι των εκλογών. Οχι μόνο ο Τσίπρας με τους τυχοδιωκτισμούς περί της δυνατότητας «αριστερής κυβέρνησης», αλλά και ο Περισσός που κατά τα άλλα χρησιμοποιεί αντικαπιταλιστική δημαγωγία. Οταν λοιπόν ο εργαζόμενος βομβαρδίζεται συνεχώς μ’ αυτά τα μηνύματα, εύλογο είναι να εμπεδώνεται στη συνείδησή του αυτό που οι κλασικοί ονόμαζαν κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Κι όταν η λύση που προτείνεται προϋποθέτει εκλογές και ενίσχυση είτε του Περισσού είτε του ΣΥΡΙΖΑ, λογικό είναι να παραμείνει πολύς κόσμος και μέσα στις δεξαμενές των αστικών κομμάτων, θεωρώντας ότι κάτι μπορεί να περιμένει κι από εκεί. Ιδιαίτερα στη δεξαμενή της ΝΔ, θεωρώντας ότι κάτι καλύτερο από το ΠΑΣΟΚ θα κάνει.
Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία στην εποχή μας η συνεχής και συστηματική ζύμωση υπέρ της ανάγκης να διαμορφωθεί ανεξάρτητη εργατική-επαναστατική πολιτική, ν’ αποκτήσει η εργατική τάξη το δικό της πολιτικό φορέα. Αλλιώς, θα αναλίσκονται οι πιο πρωτοπόρες δυνάμεις σ’ έναν αγωνιστικό ακτιβισμό, ενώ πολιτικά θα κερδοσκοπούν τα αστικά κόμματα, παλιά και καινούργια.
Π.Γ.
