Αν δεν το πήρατε είδηση, σας ενημερώνουμε ότι την περασμένη Τετάρτη έγιναν φοιτητικές εκλογές! Δικαιολογείστε να μην το έχετε πάρει είδηση, διότι ήταν οι πιο «μουλωχτές» φοιτητικές εκλογές των τελευταίων ετών. Ούτε οι παρατάξεις έκαναν ιδιαίτερο ντόρο, ούτε οι αρχηγοί των κομμάτων κουβαλήθηκαν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα για να εκφωνήσουν τις καθιερωμένες ομιλίες, επομένως ούτε τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν ιδιαίτερα. Για την ακρίβεια, δεν ασχολήθηκαν καθόλου.
Δεν περιμένετε, βέβαια, να σας πούμε εμείς αποτελέσματα. Πρώτον δεν τα γνωρίζουμε (κάθε παράταξη δίνει τα δικά της) και δεύτερον δεν έχουν και ιδιαίτερη σημασία. Απ’ όσο καταλάβαμε, ψήφισαν ελαφρώς λιγότεροι σε σχέση με πέρσι και η σειρά των παρατάξεων δεν άλλαξε (με μια επιφύλαξη για το αν η ΠΚΣ του Περισσού πέρασε την ΠΑΣΚ του ΠΑΣΟΚ). Η ΕΑΑΚ, πάντως, είναι μακράν πάνω από την παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ (ΑΡΕΝ), στην περίπτωση της οποίας επιβεβαιώθηκε ότι η εκλογική ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια φούσκα, χωρίς καμιά αντιστοίχιση με άλλες κοινωνικές διαδικασίες. Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρνει να δημιουργήσει ρεύμα και μένει στα ίδια: τελευταία και καταϊδρωμένη.
Η ενασχόληση με τα ποσοστά των παρατάξεων, όμως, όπως είπαμε, δεν έχει καμιά σημασία. Γιατί τι αντιπροσωπεύουν αυτά τα ποσοστά στις σημερινές συνθήκες; Εναν αγγυλωμένο γραφειοκρατικό μηχανισμό, που διαμορφώνεται μέσα από καθαρά κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Δεν αντιπροσωπεύουν ένα ζωντανό κίνημα, που πάλλεται, διεκδικεί, συγκρούεται με τον αντίπαλο και με τις οπισθοδρομικές δυνάμεις στο εσωτερικό του.
Εχει και άλλες φορές επισημανθεί από τις στήλες της «Κ», ότι εδώ και πολλά χρόνια τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών δεν αντιπροσωπεύουν αυτό που ονομάζουμε φοιτητικό κίνημα. ΔΑΠ και ΠΑΣΠ στις εκλογές έπαιρναν γύρω στο 70%, μοιράζοντας σημειώσεις, κάνοντας πάρτι και οργανώνοντας εκδρομές στη Μύκονο. Οσες φορές το φοιτητικό κίνημα βγήκε αγωνιστικά στο προσκήνιο, το έκανε έξω από τις δομές αυτού του αποστεωμένου και ξεφτιλισμένου συνδικαλισμού. Ο λόγος περνούσε στις γενικές συνελεύσεις και στις επιτροπές κατάληψης. Κι όταν γίνονταν εκλογές, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ ξαναέπαιρναν τα ποσοστά τους. Γιατί αυτά τα ποσοστά προέρχονται κυρίως από έναν κόσμο που δεν έχει καμιά σχέση μ’ αυτά που ονομάζουμε κίνημα, διεκδίκηση, αγώνας.
Αν, λοιπόν, πρέπει να μας προβληματίσει κάτι στη σημερινή συγκυρία, δεν είναι το όποιο αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών, που σε κάθε περίπτωση δε θα σήμαινε απολύτως τίποτα, αλλά η παρατεταμένη «χειμερία νάρκη» του φοιτητικού κινήματος. Κάτι που φάνηκε χαρακτηριστικά στην περίπτωση του «σχεδίου Αθηνά», που δε συγκίνησε παρά ελάχιστους, ειδικά στα ΑΕΙ που δεν αντιμετώπισαν μεγάλες προκλήσεις αλλαγής έδρας.
Ενας προσεκτικός παρατηρητής μπορεί να διαπιστώσει ότι την τελευταία τριετία, που έχουν αναπτυχθεί οι γνωστοί αντιμνημονιακοί αγώνες, με όλες τις αντιφάσεις και τις ανακολουθίες τους, το φοιτητικό κίνημα ως οντότητα δεν δημιούργησε καμιά αίσθηση. Βρέθηκε σε αναντιστοιχία με τις απαιτήσεις των καιρών, ενώ θα περίμενε κανείς να βγει μπροστά, δεδομένων και των ιδιαιτεροτήτων του ως κίνημα, που του επιτρέπει να εκδηλώνεται με εκρηκτικό τρόπο.
Ξεφεύγει από τις δυνατότητες αυτής της στήλης η διερεύνηση των αιτίων αυτού του φαινόμενου, ο εντοπισμός του όμως θεωρούμε πως είναι σωστός. Και πρέπει αυτό ν’ απασχολήσει από άποψη τακτικής. Γιατί, βέβαια, κανένα κίνημα δεν μπορεί να εγερθεί με αγωνιστικές εκκλήσεις. Πρέπει ν’ αλλάξουν οι διεργασίες στο εσωτερικό του.
Π.Γ.
