Το παρακάτω σχόλιο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» (17.5.06), όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, στην κεντρική σχολιαστική της στήλη:
«“Χαιρετίζουμε την αυριανή συμπλήρωση 25 χρόνων από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Επιθυμούμε όμως να επισημάνουμε ότι παρά τις αναμφισβήτητες βελτιώσεις στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά την τελευταία 25ετία, η Ελληνική Δημοκρατία έχει μια σοβαρή αδυναμία: Δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη εθνικών μειονοτήτων στο έδαφός της, παρ’ όλο που πολλοί Ελληνες πολίτες αυτοπροσδιορίζονται εθνικά ως Τούρκοι ή Μακεδόνες.
Ζητούμε από την κυβέρνηση να προβεί στα παρακάτω: Να αναγνωρίσει την ύπαρξη μακεδονικής και τουρκικής μειονότητας (…)”.
Το παραπάνω κείμενο, που έθετε θέμα “τουρκικής” και “μακεδονικής” μειονότητας στην Ελλάδα, δημοσιοποιήθηκε στις 24 του Ιούλη του 1999. Είχε τις υπογραφές των τριών, τότε, μουσουλμάνων βουλευτών. Των Γκαλίπ Γκαλίπ (ΠΑΣΟΚ), Μπιρόλ Ακίφογλου (ΝΔ), Μουσταφά Μουσταφά (ΣΥΝ).
Το υπενθυμίζουμε γιατί κάποιοι θέλουν να “ξεχνούν” πως τα “παιχνίδια” στη Θράκη (και όχι μόνο στο Αιγαίο) έχουν “ιστορία”. Τα “παιχνίδια” αυτά δεν άρχισαν σήμερα, αλλά κρατούν εδώ και καιρό».
Ο αρθρογράφος (υποτίθεται ότι) θέλει να καταγγείλει τα παιχνίδια που παίζονται στη Θράκη από την Τουρκία. Εκείνο που καταγγέλλει, όμως, είναι το δικιαίωμα των εθνικών μειονοτήτων που ζουν στην Ελλάδα στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό, στην εθνική τους ταυτότητα και στα δικαιώματα που απορρέουν απ’ αυτή, συντασσόμενος με την επίσημη ιδεολογία του ελληνικού κράτους και έχοντας ως βάση αναφοράς την ιμπεριαλιστική συνθήκη της Λωζάννης, με την οποία οι «μεγάλες δυνάμεις» καθόρισαν τα σύνορα στα Βαλκάνια, μετά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διατάζοντας μαζικούς ξεριζωμούς πληθυσμών και αφήνοντας εθνικές μειονότητες στο έλεος της εθνικής καταπίεσης και των εκκαθαρίσεων.
Αν οι ηγέτες του Περισσού είχαν την παραμικρή σχέση με το μαρξισμό-λενινισμό και την τοποθέτησή του για το εθνικό ζήτημα, αν είχαν την παραμικρή σχέση με την ιστορία και τις επαναστατικές παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να παραδεχτούν πως στην Ελλάδα ζει και τουρκική και μακεδονική (σλαβομακεδονική) μειονότητα. Η αναγνώριση της ύπαρξης αυτών των μειονοτήτων και η διεκδίκηση όλων των δικαιωμάτων τους είναι καθήκον εκ των ων ουκ άνευ για τους κομμουνιστές και δεν πρέπει να επηρεάζεται από τις τυχόν εθνικιστικές τάσεις στο εσωτερικό των μειονοτήτων ή από τα «παιχνίδια» γειτονικών κρατών.
Και ένα περιστατικό που δείχνει τον παραλογισμό του γαλαζοκόκκινου εθνικισμού. Ο τέως βουλευτής Μ. Μουσταφά υπήρξε τακτικό ή αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και πέρασε στο ΣΥΝ μετά τη διάσπαση. Σε μια συνεδρίαση της ΚΕ, λοιπόν, που συζητούνταν το σχετικό ζήτημα, έθεσε την ηγεσία του Περισσού μπροστά στο εξής δίλημμα: Εγώ είμαι κομμουνιστής και άθεος. Πώς εσείς με βαφτίζετε μουσουλμάνο; Απάντηση δεν πήρε, φυσικά. Ο εθνικισμός δε μπορεί να δώσει καμιά απάντηση πέρα απ’ την ιμπεριαλιστική λογική.
Π.Γ.
