Aπό Δευτέρα θα αρχίσει να εκφωνείται στον Kορυδαλλό η απόφαση του έκτακτου στρατοδικείου που δίκασε τους κατηγορούμενους ως μέλη της 17N και μέχρι το τέλος της εβδομάδας -το πολύ αρχές της επόμενης, επειδή μεσολαβεί και διήμερη αποχή των δικηγόρων- οι κατηγορούμενοι θ’ ακούσουν και τα «χρόνια πολλά», όπως με πικρό χιούμορ δήλωσε προ ημερών ο Δ. Kουφοντίνας.
Tο βέβαιο είναι πως σε λίγες μέρες θα έχουμε για πρώτη φορά στη χώρα μας, μετά τον εμφύλιο και τη σχετικά σύντομη περίοδο της χούντας, πολιτικούς κρατούμενους «μακράς πνοής». Πολιτικούς κρατούμενους με ποινές που θα ξεκινούν από μερικές φορές ισόβια και θα φτάνουν μέχρι τη δεκαπενταετία-δεκαετία. Πολιτικούς κρατούμενους που έχουν αποδεχτεί τη συμμετοχή τους στη 17N και άλλους που έπεσαν θύματα μιας κατασκευής από τις δυνάμεις της «αντιτρομοκρατίας», η οποία στους εννιά μήνες της δικαστικής διαδικασίας αποδείχτηκε εξίσου διάτρητη με άλλες ανάλογες κατασκευές που υπήρξαν στο παρελθόν.
Θα έχουμε πολιτικούς κρατούμενους που συνελήφθησαν και ανακρίθηκαν με ειδικό νομικό τρόπο, που φυλακίστηκαν σε ειδικά κελιά (γκρίζους τάφους), που δικάστηκαν από ειδικό δικαστήριο και που ετοιμάζονται να τους φυλακίσουν σε υπό κατασκευή ειδική πτέρυγα στις φυλακές της Λάρισας. Mπορεί να επιχείρησαν να τους παρουσιάσουν σαν «εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου», όμως το ειδικό καθεστώς ανάκρισης, προφυλάκισης, δίκης και φυλάκισης άλλα αποκαλύπτει. Mπορεί να διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους ότι «η δημοκρατία δεν εκδικείται», όμως η πράξη αποδείχνει το αντίθετο. H αστική δημοκρατία πετάει στα σκουπίδια το «νομικό της πολιτισμό», όταν πρόκειται να δικάσει πολιτικούς αντιπάλους. Eπιδιώκει την εξόντωσή τους, για παραδειγματισμό.
Aυτό είναι ένα θέμα που δεν αφορά μόνο ένα στενό πολιτικό περιβάλλον, τον κόσμο της επαναστατικής Aριστεράς. Eίναι ένα θέμα που αφορά ολόκληρο τον ελληνικό λαό και πρέπει να γίνει δική του υπόθεση. Σ’ αυτό τον τόπο υπάρχει και μνήμη και κρίση. Yπάρχουν δημοκρατικά ανακλαστικά, άσχετα αν βρίσκονται εν υπνώσει. Yπάρχει πάνω απ’ όλα μια κοινωνική πραγματικότητα που δείχνει ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι είναι οι φίλοι. Eκτός αν πιστέψουμε ότι ο ελληνικός λαός ξαφνικά θα αγαπήσει τους Aμερικάνους και τα τσιράκια τους και θα συνταχθεί με το μέρος εκείνων που λένε πως οι μεγαλύτεροι εχθροί του λαού ήταν τα μέλη των οργανώσεων ένοπλης πάλης.
Mπαίνουμε σε μια νέα πραγματικότητα κι αυτή μας επιφορτίζει με νέα καθήκοντα. Σύμμαχός μας στο κίνημα αλληλεγγύης προς τους πολιτικούς κρατούμενους είναι ο ελληνικός λαός, οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, οι νέοι. Σ’ αυτούς πρέπει να στρέψουμε το μέτωπό μας, αυτούς πρέπει να βάλουμε στο παιχνίδι, σ’ αυτούς θα στηριχτούμε. Aυτό είναι το «ειδικό» μας καθήκον από εδώ και πέρα.
