Πλημμύρισαν και πάλι την Πέμπτη οι δρόμοι από το οργισμένο ποτάμι της φοιτητικής νεολαίας. Οι πορείες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις και οι συνελεύσεις που προηγήθηκαν, με την ίδια μαζικότητα και τα ίδια ποσοστά υπέρ της κατάληψης, ήταν η καλύτερη απάντηση στον ελιγμό της κυβέρνησης, που καλεί τώρα σε «διάλογο» επί του νόμου πλαισίου, που τώρα γίνεται απλώς προσχέδιο και θα δοθεί από βδομάδα στη δημοσιότητα.
Ούτε η βλακώδης οπορτουνιστική κίνηση των αυτόκλητων εκπροσώπων των καταλήψεων να επιδιώξουν συνάντηση με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου θόλωσε τα νερά, ούτε η καθιερωμένη διασπαστική κίνηση του Περισσού, που έκανε και πάλι χωριστή πορεία, χωρίς αυτή τη φορά να καταφέρει να τραβήξει ανυποψίαστους μαζί του (τρεις κι ο κούκος έμειναν, απομονωμένοι εντελώς από τη λαοθάλασσα που ξεκίνησε την πορεία των καταλήψεων, από τον ίδιο χώρο, λίγη ώρα αργότερα).
Τι λόγο είχαν οι (αυτόκλητοι έστω) εκπρόσωποι των καταλήψεων να ζητήσουν συνάντηση με την υπουργό Παιδείας, η οποία διαφημιζόταν μάλιστα από τα ραδιοκάναλα από την προηγούμενη μέρα; Για να δώσουν στην κυβέρνηση μια ευκαιρία απεμπλοκής και βελτίωσης του τσαλακωμένου προφίλ της; ‘Η μήπως για να καταθέσουν τα αιτήματα; Λέτε να μην τα γνωρίζει η κυβέρνηση; Στοιχειωδώς να ξέρεις από συνδικαλισμό και διαπραγμάτευση και να μην είσαι τυφλωμένος από τον οπορτουνισμό, ποτέ δεν κάνεις εσύ την πρώτη κίνηση, όταν έχεις το πάνω χέρι. Αφήνεις τον αντίπαλο να ζητήσει συνάντηση και απαιτείς ν’ ανοίξει όλα τα χαρτιά του.
Η συνάντηση, βέβαια, ήταν άνευ περιεχομένου. Η Γιαννάκου δεν εμφανίστηκε αλλά έστειλε τον Ταλιαδούρο, που βρέθηκε απέναντι σε καμιά σαρανταριά φοιτητές που τον βομβάρδιζαν με καταγγελίες, απειλές και αιτήματα. Ο ίδιος το μόνο που πρόλαβε να πει ήταν ότι το προσχέδιο του νόμου πλαισίου θα δοθεί στη δημοσιότητα την επόμενη βδομάδα. Μετά έδωσε ένα ακόμη λαμπρό δείγμα πολιτικής αθλιότητας, στέλνοντας ένα δελτίο Τύπου στο οποίο περιέγραφε ένα λογύδριο περί δημόσιου πανεπιστήμιου, ασύλου και δε συμμαζεύεται. Πράγματα που ουδέποτε είπε. Μόνο λοξές ματιές έριχνε στην πόρτα πίσω του, γιατί φοβόταν μη φάει κάνα γιαούρτι και είχε προετοιμάσει έξοδο διαφυγής.
Οπως γράφουμε αναλυτικά στις σελίδες με τα ρεπορτάζ και τα σχόλια για το κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων, αυτή τη στιγμή το φοιτητικό κίνημα έχει το πάνω χέρι. Η κυβέρνηση έκανε έναν ελιγμό προσπαθώντας να στείλει το κίνημα στο σπίτι του χαρούμενο ότι νίκησε. Αυτός ο ελιγμός δεν πρέπει να περάσει. Το κίνημα πρέπει ΤΩΡΑ να αντεπιτεθεί. Να κλιμακώσει τον αγώνα του, να αναβαθμίσει τα μέσα πάλης, να αυξήσει την πίεση. Να μην αφήσει καμιά πρωτοβουλία στην κυβέρνηση, γιατί καλύτερες συνθήκες από τις σημερινές δε θα βρει. Στο εσωτερικό του μέτωπο έχει κατακτήσει πολλά κι αυτά πρέπει να τα μετατρέψει σε υλική δύναμη. Να γίνει περισσότερο εξωστρεφές, να γίνει αποτελεσματικό, να νικήσει.
