Την ώρα που ο Βενιζέλος με τον Κουβέλη έδιναν το σόου «ως εδώ και μη παρέκει», ο Στουρνάρας με την τρόικα έβαζαν τις τελευταίες πινελιές στο νέο εφιαλτικό «πακέτο» των 11,5 δισ. ευρώ. Η… λεπτομέρεια αυτή έμεινε στη σκιά. Ολοι οι προβολείς έπεσαν στο σόου των «αντιστάσεων» και των «κόκκινων γραμμών», μέχρι που λίγο πριν τα μεσάνυχτα ανακοινώθηκε ότι ανέλαβε πρωτοβουλία ο Σαμαράς, μίλησε τηλεφωνικά με τους Βενιζέλο και Κουβέλη, κατέληξαν σε συμβιβαστικές προτάσεις για τα εργασιακά, έκανε και η τρόικα πίσω και όλα θα συζητηθούν τις επόμενες μέρες με e-mails!
Τόσο σοβαρά ζητήματα με e-mails; Οταν έχουν κλείσει τα 11,5 δισ., τα υπόλοιπα είναι… πασατέμπος. Αλλωστε, θα υπάρξουν και άλλοι γύροι. Ετσι δεν γίνεται πάντοτε; Μπαίνουν στο τραπέζι τα πάντα, ακόμα και τα πιο ακραία, μετά φεύγουν κάποια από τα ακραία, μένουν τα υπόλοιπα (τα οποία είναι εξίσου ακραία) και ο «πελάτης», ο ελληνικός λαός δηλαδή, θα πρέπει να αισθάνεται ευτυχισμένος σαν τον πελάτη του Νασρεντίν Χότζα, που μπορεί να μη μεγάλωσε ούτε πόντο το στενάχωρο καλύβι του, αλλά χωρίς την αγελάδα, το άλογο, τις κατσίκες και τα πρόβατα, που ο παμπόνηρος χότζας του είχε συστήσει να βάλει στο καλύβι, αισθάνθηκε ξαφνικά ότι κατοικεί σε παλάτι.
«Τα έχουμε βρει όλα τα μέτρα. Εχουμε κλείσει σε όλα. Οι δαπάνες 11 δισ. και οι φόροι περίπου 2,5 δισ.» ανακοίνωσε –θριαμβευτικά σχεδόν– ο Στουρνάρας, με non paper που απεστάλη από το Γραφείο Τύπου του υπουργείου Οικονομικών, λίγο πριν τα μεσάνυχτα της περασμένης Τρίτης. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Εφιάλτης για μισθωτούς, συνταξιούχους, ανέργους, μικροαστούς. Οι εργαζόμενοι, όμως, θα πρέπει να πανηγυρίζουν διότι –όπως λέγεται– δε θα καταργηθούν οι τριετίες από την ΕΓΣΕΕ. Οπως ακριβώς έπρεπε να πανηγυρίζουν, όταν ο Παπακωνσταντίνου «έσωνε» τον 13ο και 14ο μισθό, την ίδια ώρα που σάρωνε όλα τα υπόλοιπα. Οπως ακριβώς έπρεπε να πανηγυρίζουν όταν η Κατσέλη «έσωνε» τις συλλογικές συμβάσεις, την ίδια ώρα που σάρωνε το σύνολο των εργασιακών σχέσεων.
Εκείνο που πρέπει να γίνει συνείδηση είναι πως η «κινεζοποίηση» είναι μια συνεχής διαδικασία, η οποία έχει ως στόχο να δημιουργήσει ένα πάμφθηνο, «ευέλικτο» και υποταγμένο εργατικό δυναμικό, που θα το χρησιμοποιήσουν οι μονοπωλιστές των δυτικοευρωπαϊκών χωρών, όταν έρθει η ώρα να εγκαταστήσουν επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Ο,τι άρχισαν έχουν σκοπό να το ολοκληρώσουν. Μετά θα έρθει το «τυράκι» της ανάπτυξης, αλλά με «κινεζοποιημένους» εργαζόμενους.
Γι’ αυτό και το κρίσιμο δίλημμα για την εργατική τάξη είναι: κομμουνισμός ή βαρβαρότητα; Μέση λύση δεν υπάρχει. Οποιος εργαζόμενος την αναζητά θα απογοητευθεί οικτρά.
