Μπορεί τα «μπάνια του λαού» ν’ άρχισαν και ο καθένας να προσπαθεί να τη βγάλει όπως μπορεί, χωρίς πολλές σκοτούρες («η φτώχεια θέλει καλοπέραση», έλεγαν οι παλιότεροι), όμως το κυβερνητικό επιτελείο δε σταμάτησε να εργάζεται και να απεργάζεται σχέδια για τη διαχείριση της κρίσης του συστήματος σε βάρος των εργαζόμενων.
Η περίοδος της απόκρυψης της κρίσης και του καθησυχασμού τέλειωσε. Πλέον είμαστε σε άλλη φάση. Στην προετοιμασία των μέτρων, η οποία ακολουθεί την κλασική συνταγή των… φαρμακοσκευασμάτων: η πικρή δραστική ουσία τυλίγεται μ’ ένα γλυκό αδρανές περίβλημα, για να διευκολύνεται η κατάποση.
Εμφανίζεται, για παράδειγμα, ο Αλογοσκούφης, ο υπουργός που με μια κίνηση μείωσε κατά 10% τη φορολογία των καπιταλιστικών κερδών, και διαπιστώνει πως υπάρχει πρόβλημα στην άμεση φορολογία, που πληρώνουν υπέρμετρα οι μισθωτοί. Φυσικά, τη φορολογία των κερδών δεν πρόκειται να την αυξήσει (θα ήταν «αντιαναπτυξιακό» μέτρο, λέει). Το πολύ να επιβαρύνει λίγο ακόμη τα μεσαία εισοδήματα. Ομως, συζητώντας μόνο για την άμεση φορολογία, τραβά την προσοχή από την κατεξοχήν αντιλαϊκή έμμεση φορολογία, την οποία ετοιμάζεται να αυξήσει κι άλλο.
Φουντώνει η ανεργία και θα φουντώσει ακόμη περισσότερο τους μήνες που έρχονται και η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανακοινώσει κάποια ισχνά φιλανθρωπικά βοηθήματα για τους εντελώς εξαθλιωμένους.
Μέχρι στιγμής από τη μεριά του εργατικού κινήματος δεν έχει υπάρξει ούτε υποψία απάντησης στην κρίση. Μόνο η προδοτική διετής σύμβαση που υπέγραψε η ΓΣΕΕ, προσφέροντας τη μέγιστη βοήθεια στους καπιταλιστές. Ο χρόνος τρέχει και τρέχει υπέρ του ταξικού αντίπαλου, που θωρακίζει το δικό του μέτωπο και σχεδιάζει την επίθεσή του.
Σ’ αυτές τις συνθήκες αποκτά ξεχωριστή σημασία η διατύπωση ταξικών διεκδικήσεων που θα διαχωρίζουν πλήρως την εργατική πλευρά από την αστική. Χρειάζεται ο απεγκλωβισμός από την παγίδα της «κρίσης της οικονομίας» και της «κοινής εθνικής προσπάθειας για την αντιμετώπισή της».
Να ζητήσουμε, για παράδειγμα, την επαναφορά του συντελεστή φορολόγησης των καπιταλιστικών κερδών στα προηγούμενα επίπεδα.
Να απορρίψουμε τα φιλανθρωπικά βοηθήματα και να απαιτήσουμε επιδότηση όλων των ανέργων, για όσο διάστημα παραμένουν άνεργοι, τουλάχιστον με το βασικό μισθό.
Μόνο με τέτοιες διεκδικήσεις μπορεί να υπάρξει κίνημα ουσιαστικής αντίστασης, που θα σπάσει το στενό κορσέ της αστικής νομιμότητας και θα εξελιχτεί σε βασικό παράγοντα των εξελίξεων. Αλλιώς το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι.
