Οποιος έριξε μια ματιά στις σελίδες του Τύπου, όλου του πολιτικού φάσματος, την επομένη της δημοσιοποίησης της απόφασης των τραπεζών να μη διαπραγματευτούν και να μην υπογράψουν Κλαδική Συλλογική Σύμβαση με την ΟΤΟΕ, διαπίστωσε μια θαυμαστή ομοφωνία ως προς τις εκτιμήσεις. Ολες οι εφημερίδες συμφωνούσαν στην εκτίμηση πως οι τράπεζες ανοίγουν νέα σελίδα στις εργασιακές σχέσεις.
«Η κίνηση των τραπεζών θεωρείται προάγγελος ευρύτερων ανατροπών στο εργασιακό περιβάλλον, με στόχο τη μετάβαση σε ένα περισσότερο ευέλικτο καθεστώς, σύμφωνο με τα ευρωπαϊκά δεδομένα και τις απαιτήσεις της αγοράς», έγραφε η φιλοκυβερνητική «Καθημερινή». Συμφωνώντας απόλυτα, η φιλοπασοκική «Ημερησία» επαύξανε, καλώντας τα συνδικάτα «να προσαρμοστούν στις νέες απαιτήσεις., γιατί «θα καταντήσουν σφραγίδες, χωρίς να εκπροσωπούν κανέναν». Και τί είδους προσαρμογή να κάνουν; Να εφαρμόσουν «νέες μορφές συνδικαλιστικής οργάνωσης που να είναι πιο κοντά στις ανάγκες των εργαζομένων και να παρακολουθούν τις μορφές οργάνωσης και λειτουργίας των ίδιων των επιχειρήσεων».
Κοινή ήταν η εκτίμηση, επίσης, ότι σε πρώτη φάση επιδιώκουν την αποδυνάμωση των κλαδικών συμβάσεων και το πέρασμα στις επιχειρησιακές, για να περάσουν στη συνέχεια στις ατομικές συμβάσεις, κατά το σύστημα του βρετανικού «opt out».
Γιατί άραγε; Μήπως τους έχει μπει στο ρουθούνι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία; Μήπως έχει υπερβολικές αξιώσεις; Μήπως στην Ελλάδα υπογράφονται συλλογικές συμβάσεις που σπάνε την εισοδηματική πολιτική, που σπάνε τη λιτότητα; Οχι βέβαια. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε όλοι.
Το μήνυμα είναι σαφές. Οι καπιταλιστές είναι αχόρταγοι. Τα θέλουν όλα. Δεν θέλουν ν’ αφήσουν στους εργαζόμενους ούτε τις ελάχιστες εγγυήσεις κάποιων συλλογικών συμβάσεων λιτότητας. Θέλουν να οδηγήσουν μισθούς, μεροκάματα και εργασιακές σχέσεις πέρα και από το όριο της λιτότητας, στην απόλυτη εξαθλίωση, την απόλυτη ελαστικότητα, θέλουν να αποθεώσουν την αυθαιρεσία τους. Δεν τους βολεύει πια ούτε η κλασική μορφή του ρεφορμιστικού-γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, που παρεμβαίνει στο οικονομικό-πολιτικό παιχνίδι ως αυτόνομος πόλος του συστήματος εξουσίας.
Θέλουν συνδικαλιστές-υπαλλήλους. Σαν αυτούς που λειτουργούσαν τη δεκαετία του ‘60 και στη χούντα. Αφού χρησιμοποίησαν τη σημερινή συνδικαλιστική γραφειοκρατία την τελευταία εικοσαετία, για να εμπεδώσουν τις αρχές του «κοινωνικού εταιρισμού», θέλουν να τη σπρώξουν να πηδήξει ένα ακόμη χαντάκι, να πάει στον ανοιχτό εργατοπατερισμό.
Θέλουν συνδικαλιστές-υπαλλήλους. Σαν αυτούς που λειτουργούσαν τη δεκαετία του ‘60 και στη χούντα. Αφού χρησιμοποίησαν τη σημερινή συνδικαλιστική γραφειοκρατία την τελευταία εικοσαετία, για να εμπεδώσουν τις αρχές του «κοινωνικού εταιρισμού», θέλουν να τη σπρώξουν να πηδήξει ένα ακόμη χαντάκι, να πάει στον ανοιχτό εργατοπατερισμό.
Γιατί, όμως, να παριστάνουμε ότι πέφτουμε από τα σύννεφα, όταν βλέπουμε τους τραπεζίτες να λειτουργούν ως εμπροσθοφυλακή του κεφάλαιου; Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έτσι έστρωσε έτσι θα κοιμηθεί. Το θέμα είναι να αποδεσμευτούν απ’ την επιρροή της οι πραγματικά ταξικές δυνάμεις.
