Πεπονόφλουδα

«Λοιπόν, για να συνεννοούμαστε, αυτό θα συμβεί και στην Ελλάδα, θα γίνει της Γαλλίας…! Η ΓΣΕΕ, ο κορυφαίος συλλογικός θεσμός των εργαζομένων, δεν θα επιτρέψει καμία περικοπή των ασφαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ξεκινώντας απεργιακές κινητοποιήσεις από τις 12 Δεκέμβρη». Δήλωση του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου, την περασμένη Πέμπτη, μέρα που η κυβέρνηση συγκάλεσε και πάλι τις κοινοβουλευτικές επιτροπές Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων, για να προχωρήσουν στο δεύτερο θέμα του «εθνικού διαλόγου» για το Ασφαλιστικό, γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια την έκκληση της ΓΣΕΕ να επανέλθει στο πρώτο θέμα, για να ‘χει κι αυτή άλλοθι να επανέλθει στο «διάλογο».
 

Η κυβέρνηση έδειξε ότι βιάζεται να τελειώσει, χωρίς να παρακολουθήσει τις καντρίλιες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Οσο για την τελευταία, κάνει αυτό που ξέρει να κάνει. Προσπαθεί να ελέγξει το εργατικό κίνημα, να το μετατρέψει σ’ ένα κίνημα διαμαρτυρίας, να το εκτονώσει με κάποιες απεργιακές τουφεκιές για την τιμή των όπλων, ώστε οι κυοφοροούμενες νέες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις να περάσουν χωρίς τριγμούς για το σύστημα.
 

Για να μπορέσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία να παίξει αυτόν τον τόσο σημαντικό για το καπιταλιστικό σύστημα ρόλο της, θα πρέπει να ξεκινήσει από κορόνες. Κορόνες που δημιουργούν ένα κάλπικο αγωνιστικό κλίμα, ενώ στην ουσία δε σημαίνουν τίποτα. Το παράδειγμα της Γαλλίας δεν αναφέρθηκε τυχαία από τον Παναγόπουλο. Εχει διπλό αποδέκτη. Από τη μια τους εργαζόμενους (αγωνιστικό παραμύθιασμα) και από την άλλη την κυβέρνηση και τον ΣΕΒ, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι στη Γαλλία η μισή συνδικαλιστική γραφειοκρατία σταμάτησε την πολύ επιτυχημένη απεργία, μόλις ο Σαρκοζί δέχτηκε το «διάλογο», και η άλλη μισή είναι έτοιμη να κάνει το ίδιο, διαφωνώντας μόνο ως προς την ατζέντα.

Στο σημερινό φύλλο, συνεχίζοντας την ιστορική αναδρομή του πεμπτοφαλαγγίτικου ρόλου που διαδραμάτισε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της διαρκούς αντιασφαλιστικής επίθεσης, αναφερόμαστε αναλυτικά στα όσα έγιναν από το φθινόπωρο του 1991 μέχρι το φθινόπωρο του 1992, όταν και ψηφίστηκε τελικά ο περιβόητος νόμος Σιούφα. Είναι διδακτικά ολ’ αυτά για το χαρακτήρα και το ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Εκτός αν κάποιος μας πει πως ο ρόλος της έχει αλλάξει από τότε!
 

Το σημειώνουμε αυτό, γιατί είναι πολλοί εκείνοι που ετοιμάζονται να πατήσουν και πάλι την πεπονόφλουδα, σερνόμενοι πίσω από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, με μια άλογη (θα λέγαμε και ακατανόητη, αλλά πλέον είναι κατανοητή) θεσμολαγνεία. Λες και μόνο μέσω της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας μπορεί να εκφραστεί η εργατική τάξη! Για να πάει κατευθείαν στην ήττα.
 

Να γιατί έχει μεγάλη σημασία, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, η ανεξάρτητη ταξική οργάνωση και δράση.