Οι μεν διαβεβαιώνουν ότι κάνουν διαπραγματεύσεις με γνώμονα το «εθνικό συμφέρον», αναζητώντας μια συμβιβαστική λύση που θα είναι «ό,τι καλύτερο».
Οι δε οργανώνουν συλλαλητήρια απαιτώντας «να μην παραδοθεί επουδενί το όνομα της Μακεδονίας μας».
Ποιοι είναι οι μεν και ποιοι οι δε; Είναι αυτοί που παρέδωσαν το λαό και τη χώρα στα νύχια των αρπακτικών του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτοί που επέβαλαν ένα εργασιακό και κοινωνικό καθεστώς κινεζοποίησης, ικανοποιώντας τις πιο ιταμές απαιτήσεις της φαταούλικης κεφαλαιοκρατίας.
Είναι αυτοί που προσκυνούν τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, ακολουθώντας τους σε κάθε ιμπεριαλιστικό τυχοδιωκτισμό. Αυτοί που σφιχταγκαλιάζονται με τους ναζί-σιωνιστές μακελάρηδες του Ισραήλ, προδίδοντας την πολύχρονη φιλία του ελληνικού με τον αδελφό παλαιστινιακό λαό.
Είναι το πολιτικό προσωπικό της ελληνικής αστικής τάξης. Εκείνης της τάξης που μοναδική πατρίδα έχει το χρηματοκιβώτιό της.
Από καταβολής ελληνικού κράτους επέλεξε ρόλο υποτελή των «μεγάλων δυνάμεων» της εποχής, καταδικάζοντας τη χώρα στην υπανάπτυξη και τον μαρασμό. Προσδέθηκε στο χρηματιστικό κεφάλαιο και τα μονοπώλια, παίζοντας ρόλο μεταπράττη, πουλώντας τον ελληνικό λαό και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας μας έναντι «ενοικίου», με το οποίο εξασφάλιζε την πολυτελή διαβίωσή της και την παρασιτική αναπαραγωγή της.
Κι όταν η χώρα βρέθηκε κάτω από τη ναζιφασιστική μπότα, πάλι δεν είχε ενδοιασμούς. Οι περισσότεροι έμειναν στην Ελλάδα και προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στους κατακτητές, ενώ άλλοι κατέφυγαν στο Λονδίνο και το Κάιρο, παρασιτώντας δίπλα στους άγγλους επικυρίαρχους, για να επιστρέψουν επιβαίνοντας στα τανκ και στα κανόνια του Σκόμπι και να εξαπολύσουν ένα όργιο λευκής τρομοκρατίας ενάντια σ' εκείνους που ύψωσαν περήφανα τη σημαία της αντίστασης και έκαναν τα κορμιά τους παρανάλωμα στο θυσιαστήριο της λευτεριάς.
Οι «πατριώτες» σ' αυτή τη χώρα υπήρξαν πάντοτε προδότες. Αντίθετα, εκείνοι που υπερασπίστηκαν τον τόπο, με την καρδιά τους και με το αίμα τους (για να θυμηθούμε τη φράση του Νίκου Μπελογιάννη) ανήκαν σ' εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που δεν ξεχώριζαν τους λαούς ανάλογα με την εθνική καταγωγή, τη γλώσσα, τη θρησκεία, αλλά εφάρμοζαν το ταξικό κριτήριο: με τους εργάτες και την εργαζόμενη φτωχολογιά ή με το κεφάλαιο;
Ετσι γράφηκαν οι δυο αντιστασιακές εποποιίες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, αυτή του 1940-45 κι αυτή του 1946-49. Κάτω από τα λάβαρα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης συντάχθηκαν Ελληνες, Σλαβομακεδόνες, Τούρκοι και Πομάκοι μουσουλμάνοι. Αναζητήστε την ιστορία της σλαβομακεδόνισσας Μίρκα Γκίνοβα (Ειρήνη Γκίνη), της πρώτης γυναίκας που καταδικάστηκε σε θάνατο από μοναρχοφασιστικό στρατοδικείο και εκτελέστηκε. Αναζητήστε την ιστορία του καπετάν-Κεμάλ, του τούρκου κομμουνιστή Μιχρί Μπελί, που κατατάχτηκε στον ΔΣΕ για να οργανώσει τους μειονοτικούς της Θράκης.
Αυτό το ταξικό-διεθνιστικό κριτήριο πρέπει να κάνουμε σημαία μας και πάλι, τώρα που το εθνικιστικό φίδι δηλητηριάζει και πάλι τον ελληνικό λαό. Με όπλο μας την αλήθεια και με συστηματική δουλειά ζύμωσης και διαφώτισης.
