♦ Φτάνει πια. Ολοι στην Απεργία για την ασφάλιση, για το εισόδημα, για το ωράριό μας (ΟΤΟΕ)
Από το «δεν θα περάσει», στο «φτάνει πια». Οχι ότι έχουν κάτι κακό τα συνθήματα. Και τα δύο μπορεί να λειτουργήσουν θετικά, υπό την προϋπόθεση ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Αν τα δούμε, όμως, στη διαχρονικότητά τους, με τα μάτια της γραφειοκρατίας, δεν εκφράζει το «φτάνει πια» ένα παράπονο; Μια απογοήτευση; Δίκιο έχουν οι γραφειοκράτες. Γην και ύδωρ δώσανε για να κρατήσουν την υπόθεση σ’ ένα επίπεδο που θα τους εξασφάλιζε τη δική τους καλοπέραση. Αλλά που! Το κεφάλαιο, οι κυβερνήσεις, εκεί. Να τους ζητάνε όλο και περισσότερες υποχρεώσεις. Να τους στριμώχνουν όλο και πιο πολύ. Κι αυτοί απεγνωσμένα να φωνάζουν… φτάνει πια. Κούνια που τους κούναγε.
♦ Οχι στο νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ. Οχι στη διάλυση του κοινωνικού κράτους (Σωματείο ΕΑΒ)
Σε πιάνει ένα σφίξιμο όταν το διαβάζεις. Από το ‘85 και μετά το ίδιο σύνθημα θα μπορούσατε να λέτε, ρε παλικάρια, σκέφτεσαι. Είκοσι χρόνια πέρασαν. Είκοσι χρόνια υποχρεώσεων. Είκοσι χρόνια αδειασμάτων. Είκοσι χρόνια εθνικών στόχων. Για κάποιους από αυτούς, εσείς τουλάχιστον, ματώσατε να μη περάσουν. Πολλούς, όμως, τους ανεχτήκατε. Κάνατε πως δεν καταλαβαίνατε. Γιατί στα πράγματα ήταν οι δικοί σας, δηλαδή… εσείς. Είκοσι χρόνια είναι πολλά. Πάρα πολλά. Ούτε κοινωνικό κράτος έμεινε, ούτε τίποτε. Το μόνο που έμεινε είναι η βαρβαρότητα του κεφάλαιου. Αυτού που σας λέγανε ότι μπορεί να λειτουργήσει για το καλό όλων. Μαύρη καλοσύνη δηλαδή.
♦ Αιωνία τους η μνήμη (φωτογραφία: τα εργατικά δικαιώματα σε τάφους και οι Παναγιωτόπουλος-Αλογοσκούφης νεκροθάφτες)
Λάθος, φίλοι μου. Πρώτα-πρώτα, γιατί οι νεκροθάφτες είναι πολύ περισσότεροι. Πράσινοι και μπλε. Κοράκια με φιλεργατικό χαμόγελο. Για να μας κάτσουν στο σβέρκο. Το μεγαλύτερο λάθος, όμως, είναι το… αιωνία τους η μνήμη. Γιατί η υποχώρηση μπορεί να είναι πολύ σημαντική, αλλά δεν είναι οριστική. Δεύτερο λάθος. Το πρώτο ήταν η πρόβλεψη στην οποία πιστέψατε τις ευτυχισμένες εκείνες μέρες. Οτι η δεξιά μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Εδώ και καιρό πρέπει να την ψάξετε και στη Χαριλάου Τρικούπη. Οπότε… αφήστε τις προβλέψεις. Ειδικά αυτές που αφορούν το μέλλον του εργατικού κινήματος. Αφήστε τις προβλέψεις και ασχοληθείτε με τους νεκροθάφτες. Τους δικούς σας και τους άλλους. Τους πολιτικάντηδες και τους γραφειοκράτες.
