♦ «Θέλω να είμαι μέσα στην ΕΕ», «Παραμονή στην ΕΕ – Περισσότερο τυρί, όχι Φάρατζ» (λογοπαίγνιο με τη γαλλική λέξη fromage, που σημαίνει τυρί, και το όνομα του Νigel Farage, του πολιτικού που πρωτοστάτησε στην καμπάνια υπέρ του Brexit). Η βρετανική νεολαία -γράφουν τα έντυπα της ηπειρωτικής Ευρώπης- κάνει την επανάστασή της! Επανάσταση με πολύχρωμα πλακάτ, με κρύα λογοπαίγνια, με ροζ καρδούλες και με σημαιούλες της Αγγλίας και της ΕΕ! Χάνουν και οι λέξεις το νόημά τους. Είναι λυπηρό να βλέπεις ένα λαό και μια νεολαία διχασμένους γύρω από ένα δίπολο (έξοδος ή παραμονή στην ΕΕ), του οποίου κανένας πόλος δεν είναι υπέρ των ταξικών τους συμφερόντων. Διότι το μέσα ή έξω από την ΕΕ δεν αφορά την εργατική τάξη και τη νεολαία της Βρετανίας, αφορά μόνο μερίδες της βρετανικής κεφαλαιοκρατίας. Για την εργατική τάξη και τη νεολαία, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο και στη μια και στην άλλη περίπτωση. Το φαινόμενο δεν είναι, βέβαια, ειδικά βρετανικό. Σε όλο σχεδόν τον καπιταλιστικό κόσμο, οι εργαζόμενες τάξεις κινούνται (όταν κινούνται) κάτω από ξένες σημαίες. Απόδειξη και το κύμα της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, που με εργατικά καύσιμα τροφοδοτεί την ατμομηχανή του φασισμού, δηλαδή του χειρότερου εχθρού της εργατικής τάξης.
♦ Απαιχτος ο καρπουζάς. Μπορεί να είναι αναλφάβητος, μπορεί να είναι και λίγο βαρήκοος (εξ ου και το Βιάγκρα το άκουσε Διάγκρα), είναι όμως πρωτοπόρος στη διαφήμιση. Αντί να επαναλάβει το στερεότυπο όλων των καρπουζάδων («είναι ζάχαρη, είναι μέλι, τα καρπούζια του Βαγγέλη»), επινόησε το δικό του σύνθημα, προς δόξαν του «εμπορικού δαιμόνιου της φυλής». Γιατί να μην τον εντάξουν κι αυτόν στους… startuppers;
♦ Τεμπελιάδα – Λευτεριά-λευτεριά σε όσους είναι στη δουλειά – Η τεμπελιά απελευθερώνει – Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Ανω Κάτω Πατησίων
Το «ιβέντ» έγινε τον Ιούλη, αλλά εμείς προχθές είδαμε την αφίσα κάπου κοντά στην «Κόντρα». Αρχικά νομίσαμε ότι πρόκειται για κρύο χιούμορ. Μετά καταλάβαμε ότι πρόκειται για… σοβαρή εκδήλωση ενός πολιτικού φτωχοπροδρομισμού, που δεν ξέρει την τύφλα του από στοιχειώδεις αρχές πολιτικής οικονομίας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι εμπνευστές του «ιβέντ» δεν έχουν διαβάσει παρά μόνο τον τίτλο από το γνωστό βιβλίο του μαρξιστή θεωρητικού Πολ Λαφάργκ, «Το δικαίωμα στην τεμπελιά». Για την έννοια της μισθωτής εργασίας και της εργασίας (χωρίς καπιταλιστικά δεσμά), δεν το συζητάμε…
