♦ Η πινακίδα της ντροπής, αναρτημένη σ' έναν τοίχο στη Φοιτητική Εστία του ΑΠΘ. Μετά από καταγγελίες των οικοτρόφων φοιτητών, θεσσαλονικιώτικη ιστοσελίδα αποτύπωσε εικόνες ντροπής στο κτίριο της Εστίας. Τώρα, στην έλλειψη ζεστού νερού, στις ξεχαρβαλωμένες τουαλέτες, στα μουχλιασμένα μπάνια, στα σαράβαλα ασανσέρ που εγκλωβίζουν συνέχεια φοιτητές, ήρθε να προστεθεί και το σταμάτημα της σίτισης. Κι όχι μόνο στην Εστία του ΑΠΘ, αλλά και σε άλλες. Δεν ανανεώθηκαν, λέει, οι συμβάσεις με τους εργολάβους! Περισσεύει το ενδιαφέρον της κυβέρνησης των αριστεροακροδεξιών απατεώνων για την Παιδεία και για τη στοιχειώδη φοιτητική μέριμνα που προσφέρεται σε μια μειοψηφία φοιτητών. Χρόνια τώρα έχουν εγκαταλείψει τις Φοιτητικές Εστίες στην… κριτική των τρωκτικών και του νερού και στη φθορά του πανδαμάτορα χρόνου. Οταν το θέμα θα φτάσει στη Βουλή (γιατί κάποια στιγμή θα φτάσει), θ' ακούσουμε και πάλι τους γνωστούς μύδρους ενάντια στους προηγούμενους, που τα εγκατέλειψαν όλα, και τις υποσχέσεις ότι οι τωρινοί θα κάνουν αυτά για τα οποία τρία χρόνια που βρίσκονται στην εξουσία αδιαφόρησαν πλήρως.
♦ Η αφισέτα είναι του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου-Ψηφιακών Μέσων Αττικής. Και συμφωνούμε πλήρως. Για καφρίλα πρόκειται. Αμερικανόφερτη, όπως και πολλά «μοντέρνα» πράγματα. Καταναλωτές που περιμένουν από τη μαύρη νύχτα στις ουρές κι ύστερα ποδοπατιούνται για να προλάβουν τις προσφορές. Μια κατευθυνόμενη υστερία που μετατρέπει τους καταναλωτές σε πρόβατα, για να γεμίζουν τα ταμεία των μεγαλεμπόρων που διοργανώνουν τις «μαύρες Παρασκευές». Και τους εργαζόμενους σε δούλους. Μην κοιτάτε που ακόμα δεν έχει γίνει εδώ. Είμαστε ακόμα στην αρχή. Το επόμενο βήμα θα είναι ν' ανοίγουν τα μαγαζιά από τα χαράματα και να τα κλείνουν μετά τα μεσάνυχτα. Οπως έγινε με τις Κυριακές. Μία-μία τις προσέθεταν στην αρχή, σαν εξαίρεση στον κανόνα, μέχρι να τις κάνουν κανόνα.
♦ Στα Εξάρχεια το σύνθημα. Μνημείο άγνοιας, κοινωνικής αδιαφορίας, ατομοκεντρισμού. Ψευδοεπαναστατισμός του κερατά, πάνω στον οποία οικοδομούνται η κοινωνική ανευθυνότητα, η εχθρότητα προς τις συλλογικές διαδικασίες, οι αντικινηματικές συμπεριφορές. Τυχαίο είναι που τέτοιες αντιλήψεις δε φτιάχνουν επαναστάτες αλλά μόνο «περαστικούς για ένα φεγγάρι» από το κίνημα;
Ο καλός ηθοποιός δεν πρέπει μόνο να φορά τα ρούχα του ρόλου, αλλά να μπαίνει «στο πετσί του ρόλου». Αυτή είναι μια σύμβαση του κλασικού θεάτρου. Μια σύμβαση που κρατάει όσο η θεατρική παράσταση. Μετά το τέλος της παράστασης, ο θεατής γνωρίζει πως αυτός που τον «ξεγέλασε» υποκρινόμενος τον βασιλιά Ληρ ή τον θείο Βάνια δεν ήταν παρά ο καλός ηθοποιός Τάδε.
Στην αστική πολιτική περισσεύει η υποκρισία. Αλλο υποκρισία και άλλο υποκριτική, όμως. Ο αστός πολιτικός που υποκρίνεται σαν ηθοποιός δε θα συγκεντρώσει το θαυμασμό του κοινού για την τελειότητα της υποκριτικής του, αλλά την οργή του λαού για την απόπειρα εξαπάτησής του. Το πολιτικό μάρκετινγκ έχει τα όριά του κι όταν ο αστός πολιτικός τα ξεπερνά, το αποτέλεσμα είναι το αντίθετο απ' αυτό που επιδιώκει.
Η Δούρου πήγε στη Μάνδρα με το κοστούμι της μοιρολογίστρας. Γυαλιά με χοντρό σκελετό, το μαλλί τραβηγμένο σε κότσο, πουκάμισο παλιοκαιρινό, κουμπωμένο μέχρι πάνω, με το γιακαδάκι να ξεχωρίζει από το κλειστό μπουφάν, και ύφος μεσόκαιρης γυναίκας που με κόπο συγκρατεί τα δάκρυά της.
Τέσσερις μέρες αργότερα, πήγε στον πρύτανη του Πολυτεχνείου με το κοστούμι… της Δούρου. Σκούρο σινιέ σύνολο, ανοιχτό πουκάμισο, γαλάζιο μεταξωτό φουλάρι, έντονο μακιγιάζ, χωρίς γυαλιά και με τον χείμαρρο των ξανθών μαλλιών να διακλαδίζεται μέχρι τους ώμους. Εξεστι συριζαίοις ασχημονείν…
