♦ Βρε πώς έγινε έτσι ο Δένδιας… – Είτε δεξιά, είτε αριστερή η κρατική καταστολή θα είναι πάντα ίδια. Χρέος της κοινωνίας δεν είναι να την καταδικάζει αλλά να την πολεμά οργανωμένα – Εχουμε πόλεμο είναι παγκόσμιος και είναι πάντα ταξικός – Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση (αφίσα)
Παραβλέποντας τα περί «αριστερής κρατικής καταστολής», που είναι απότοκο κάποιων ιδεολογικών και πολιτικών συμπλεγμάτων, αλλά και θεωρητικής ανεπάρκειας (η οποία δε θεραπεύεται με συνθήματα, αλλά θέλει… στρώσιμο κώλου), στεκόμαστε στην έξυπνη ιδέα της αφίσας, η οποία πραγματικά «τα λέει όλα». Με μια φωτογραφία και μ’ ένα έξυπνο σύνθημα.
♦ Αυτοί θα γίνουν μόνιμοι πελάτες της στήλης. Ο βαρόνος Μινχάουζεν θ’ αυτοκτονούσε από τη ζήλια του έτσι και ζούσε σήμερα και έβλεπε τα εξώφυλλα που κρεμάνε κάθε Κυριακή στα μανταλάκια. Κι είναι πραγματικά κρίμα που η εφημερίδα μας δεν είναι έγχρωμη, για να δείτε το καταματωμένο και καταμελανιασμένο πρόσωπο του Σόιμπλε, από τα ντιρέκτ και τα κροσέ του Αλέξη και του Γιάνη. Υπάρχει, βέβαια, και ένα ζήτημα αισθητικής, θα μας πουν κάποιοι. Θα συμφωνήσουμε, αλλά όχι όπως το εννοούν. Οι αναγνώστες της συγκεκριμένης φυλλάδας τέτοια αισθητική θέλουν. Το αφιέρωμα «21 χρόνια χωρίς τον Μάνο…», που διαφημίζεται στην πάνω αριστερή γωνία, συνιστά το μείζον ζήτημα αισθητικής.
♦ Ρήξη και όχι υποταγή – Ο λαός θέλει – Η Αριστερά μπορεί; – Εκδήλωση συζήτηση Αθήνα 16 Ιουνίου ΑΣΟΕΕ 7.00μμ – Ομιλητές: Παναγιώτης Σωτήρης, Δημήτρης Σαραφιανός, Νίκος Γαλάνης – ΑΡ.Α.Σ.-ΑΡ.ΑΝ-Παρέμβαση (αφίσα)
Το πρώτο που προσέχει κανείς είναι τo… διαλεκτικό παιχνίδισμα ανάμεσα στη βεβαιότητα και στην αβεβαιότητα. Η βεβαιότητα: ο λαός θέλει (τη ρήξη). Πώς το διαπίστωσαν αυτό; Θα το εξηγήσουν προφανώς οι ομιλητές στην εκδήλωση. Θέλει υπομονή η παρακολούθηση τέτοιων εξηγήσεων, αλλά εμάς δεν μας πέφτει λόγος, αφού δε συμμετέχουμε. Η αβεβαιότητα: η Αριστερά μπορεί; Ποια Αριστερά; Η κυβερνώσα, φυσικά, γιατί στα δικά της χέρια είναι οι αποφάσεις. (Το γεγονός ότι αυτή η Αριστερά κυβερνά παρεούλα μ’ ένα κομμάτι της Ακροδεξιάς παρακάμπτεται αιδημόνως από τις τρεις πολιτικές ομάδες που συνυπογράφουν την αφίσα, αλλά δε θα μας απασχολήσει κι εμάς, γιατί δεν είναι ο ακροδεξιός σύμμαχος που τραβάει από το μανίκι την κυβερνώσα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ). Τι σημαίνει να ανήκεις στον ευρύτερο συμμαχικό χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να θέτεις το ερώτημα αν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πάει σε ρήξη, ανακαλύπτοντας τέτοιες δυνατότητες σ’ αυτό το αστικό μόρφωμα; Σημαίνει ότι ακολουθείς με συνέπεια μια πολιτική ουράς αυτού του μορφώματος. ‘Η, για να το πούμε διαφορετικά, σημαίνει ότι επιλέγεις να αυτοχρησιμοποιηθείς σαν αριστερός μαϊντανός στο σύστημα εξουσίας, το οποίο διαχειρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιες απ’ αυτές τις δυνάμεις φλερτάριζαν και προεκλογικά με αυτή την τακτική, προτείνοντας μια πολιτική λειτουργία εν είδει μη οργανικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ. Ας πούμε ότι τότε κυριαρχούσαν οι αυταπάτες του… αριστερού ευρωκομμουνισμού. Τώρα, όμως; Τι άλλο χρειάζονται για να καταλάβουν αυτό που έχουν καταλάβει όλες οι οργανικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ;
